Θέατρο - Ρεμπέτισσες ψυχές (2025)
"Ρεμπέτισσες ψυχές", σύλληψη και σκηνοθεσία: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου, ερμηνεύουν: Νένα Βεντσάνου, Αμαλία Αυγουστάκη, με τη συμμετοχή του Παναγιώτη Κουνάδη, μεταγραφή για πιάνο: Υβόνη Σιέμου.
Εντάξει, ομολογώ πως επισήμως δεν είναι θεατρική παράσταση, όμως την ίδια στιγμή, με έναν μαγικό τρόπο, είναι. Σε θέατρο άλλωστε φιλοξενείται, στο διαρκώς δραστήριο "Αγγέλων Βήμα" όμως και πάλι δεν παρουσιάζεται στη σκηνή του, αλλά στο μπαρ, στο φουαγέ, το οποίο αν δεν έχετε επισκεφθεί έχετε χάσει έναν από τους εμβληματικότερους χώρους πέριξ της Ομόνοιας και της Αθήνας γενικότερα. Η ίδια η διακόσμηση, η ατμόσφαιρα, οι βελούδινες πολυθρόνες και οι τζαζ αφίσες στους υπέροχης αρχιτεκτονικής και αισθητικής τοίχους του μοναδικού νεοκλασικού κτιρίου είναι τόσο θεατράλε από μόνες τους που όλη αυτή η εξαιρετική μάζωξη προσωπικοτήτων, ταλέντου και ιστορίας μετουσιώνεται σε θέατρο και μαζί σε φιλική συντροφιά, κάποιο κρύο βράδυ του χειμώνα, όπου ακούγονται ιστορίες και τραγούδια και όπου όλοι μαζί γινόμαστε ένα.
Τι είναι λοιπόν οι "Ρεμπέτισσες ψυχές"; Οι ίδιοι οι δημιουργοί τους τις αποκαλούν μια μουσική παράσταση με ρεμπέτικα τραγούδια του Μεσοπολέμου, για γυναίκες ρεμπέτισσες που λένε «Όχι» και που «Κάνουν το δικό τους». Και είναι μέσα από αυτά τα τραγούδια που υπηρετούν τη Λαϊκή Μούσα και μόνο, αλλά και που ενώνουν όσα επί αιώνες η μουσική των Ρωμιών ήθελε να ενώσει, οι συνθέτες του ρεμπέτικου έγραψαν για αυτές τις "ψυχές" τραγούδια που δεν παλιώνουν, χώνονται βαθιά στο μυαλό και στην Ιστορία της μουσικής μας και μεταβιβάζουν εμπειρίες και αλήθεια κάνοντάς μας να ονειρευόμαστε και να γλεντούμε και να αγαπιόμαστε.
Και προτού προτρέξετε να φανταστείτε τις "Ρεμπέτισσες ψυχές" σαν μία ακόμη κλασικότροπη και "λαϊκή" προσέγγιση με μπουζουκάκι και ρετρό μαγκιά, σας προλαβαίνω και σας ζητάω να φανταστείτε το εξής: μέσα στον υπέροχο αυτόν χώρο όπου η Αθήνα του Μεσοπολέμου συναντά τους ασπρόμαυρους δρόμους της Νέας Υόρκης και της Νέας Ορλεάνης ενδεχομένως στους τοίχους, η -χωρίς ανάγκη συστάσεων- Νένα Βενετσάνου στην πολυθρόνα της, τραγουδά σε όλους εμάς που την περιβάλλουμε σαν παρέα που γνωρίζει χρόνια, στα τραπεζάκια μας, απολαμβάνοντας το κρασί μας, εμβληματικά ρεμπέτικα τραγούδια που όλοι έχουμε ψιθυρίσει έστω και μία φορά στη ζωή μας, όχι όπως τα φαντάζεστε, αλλά συνοδεία πιάνου, σε μεταγραφές που με έναν αλλόκοσμο τρόπο, μαγικό, φαντάζουν τζαζ, χωρίς να είναι, αλλά που την ίδια στιγμή νιώθεις πως θα μπορούσαν να είχαν ακουστεί στους δρόμους της ασπρόμαυρης Νέας Υόρκης στους τοίχους, κόντρα στη βιντεοπροβολή σπάνιων φωτογραφικών ντοκουμέντων από την Ελλάδα και τους ανθρώπους του τότε. Κι όταν σταματά η Νένα Βενετσάνου, αρχίζει το τραγούδι η εξαιρετικής ευαισθησίας και βάθους φωνής Αμαλία Αυγουστάκη, με βραδινό φόρεμα, μπροστά στο πιάνο και πίσω από ένα αναλόγιο, μετουσιώνοντας τα ρεμπέτικα μέσα από τη δική της ρεμπέτισσα ψυχή σε άκουσμα παγκόσμιο και οικουμενικό που δραπετεύει από τους τεκέδες και τα καταγώγια και γίνεται τζαζ με τη μαγκιά του και την αυθεντικότητά του. Δεν φαντάζεστε τι υπέροχη δουλειά έχει κάνει επί αυτού η Υβόνη Σιέμου που μετέγραψε και παίζει στο πιάνο τα τραγούδια αυτά.
Εν τω μεταξύ, αυτοσχεδιαστικά σχεδόν και κυριολεκτικά σαν να μας έχει καλέσει στο σπίτι του, παρεμβαίνει στη ροή της μουσικής ο ένας και μοναδικός Παναγιώτης Κουνάδης που σχολιάζει, αφηγείται, εξηγεί και τεκμηριώνει ιστορίες, πρόσωπα και γεγονότα, όχι με διδακτική ροή αλλά ταξιδεύοντας τον λόγο και τη ψυχή μας από το τότε στο τώρα και από εκεί στο λίγο πιο πριν, συνδυάζοντας την ιστορία του τόπου με την ιστορία της ζωής μας και της μουσικής που καταγράφηκε ανεξίτηλα στην ψυχή μας που κάπου βαθιά παραμένει ρεμπέτισσα κι ας το κρύβουμε, από φόβο μη μας αποκαλέσουν λαϊκούς.
Αγγέλων Βήμα
Παραστάσεις: Σάββατο στις 20:30
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου