Θέατρο - Επικίνδυνος Οίκτος (2026)
"Επικίνδυνος Οίκτος" από το μυθιστόρημα του Στέφαν Τσβάιχ, μετάφραση: Μιμίκα Κρανάκη, σκηνοθεσία-θεατρική απόδοση: Κερασία Σαμαρά, πρωταγωνιστούν: Κώστας Αρζόγλου, Χίλντα Ηλιοπούλου, Βίκυ Μαραγκάκη, Βασίλης Μήλιος, Χάρης Παπαδόπουλος, Κερασία Σαμαρά, Μαρία Φραγγεδάκη.
Ένα συγκλονιστικό κείμενο και μια διαχρονική ιστορία ηθικής, πολέμου, οίκτου και έρωτα, μεταφέρεται στο θέατρο διά χειρός Κερασίας Σαμαρά, σε μια παράσταση που με κέρδισε από τα πρώτα κιόλας λεπτά -κι ας έχω πάντα έναν έμφυτο φόβο όταν μυθιστόρημα διασκευάζεται σε θεατρικό. Όμως, δηλώνω απερίφραστα πως στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Κερασία Σαμαρά πετυχαίνει καίρια τον στόχο της. Από κάθε άποψη.
Η βυθισμένη σε ένα αέναο πένθος αριστοκρατική οικογένεια φον Κεκεσφάλβα στα περίχωρα της Βιέννης του 1914, ο λαμπερός και πολλά υποσχόμενος υπίλαρχος Άντον Χόφμίλερ, ο καταδικασμένος έρωτας της νεαρής παράλυτης κόρης και ένας άλλος, ανείπωτος, του νεαρού αξιωματικού, οι φρούδες ελπίδες, τα ψέματα και οι κοινωνικές συνθήκες κι αυτός ο αναθεματισμένος οίκτος που κινεί τα νήματα για καλό έως ότου αποδειχθεί πως εν τέλει οδηγεί στον όλεθρο, αποδίδονται με μια κλασικότροπη θεατρική ευγένεια που προσφέρει απλόχερα χαρακτήρες και γεγονότα στο κοινό. Εν μέσω ενός σκηνικού περιβάλλοντος (σκηνικά-κοστούμια-εικαστική δημιουργία: Εύα Μελά, Άννα-Λουκίδη-Ανδρέου) που υποθάλπει και υπαινίσσεται την εποχή, τον τόπο και της συνθήκες, συνοδεία της καλοσυντονισμένης με την κάθε σκηνή μουσικής του Τάκη Μπαρμπέρη -ο οποίος την ερμηνεύει ζωντανά επί σκηνής- και κάτω από τους λειτουργικά αισθαντικούς φωτισμούς του Γιώργου Μπούχρα, η παντοδύναμη αυτή ιστορία ζωντανεύει με πάθος επί σκηνής και με περίσσευμα καλλιτεχνικής αξιοπρέπειας, μακριά από καταστροφικές "καινοτομίες".
Η θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος έχει ροή και σκηνική λειτουργικότητα, αποδεικνύοντας τη σοβαρή δουλειά που η Κερασία Σαμαρά επένδυσε κατά τη συγγραφή του, εκμεταλλευόμενη πλήρως και κατά το θεατρικά δυνατόν, το πρωτότυπο κείμενο το οποίο μόνο ανατριχίλες προκαλεί. Η ίδια κρατά για τον εαυτό της πρωτίστως τον ρόλο της αφηγήτριας (μολονότι μεταπηδά και σε άλλους χαρακτήρες), συνδέοντας καταλυτικά τις σκηνές μεταξύ τους, αλλά και τον χρόνο που μεσολαβεί μεταξύ τους, όμως -προσέξτε- όχι για σκηνική διευκόλυνση, αλλά για να μεταδώσει ακόμα περισσότερο το βάρος και το ύφος των σελίδων του βιβλίου, ενόσω προωθεί τον χρονισμό της εξιστόρησης. Συμπαγής, αποφασιστική και με εξέχοντα χώρο στη σκηνή, η Κερασία Σαμαρά λειτουργεί καταλυτικά στην παράσταση, ως ο άνθρωπος που κρατά τις μοίρες των ηρώων του έργου από τα λεπτά σχοινάκια που τους ελέγχουν, Πλάστης και Μοίρα μαζί.
Ο Χάρης Παπαδόπουλος προσφέρει έναν πλήρους συναισθηματικού φάσματος υπίλαρχο Άντον Χόφμίλερ, χαμένο στις καλές του προθέσεις και καταδικασμένο από τους φόβους του, ξετυλίγοντας σκηνή τη σκηνή τον ήρωά του, για να αποκαλυφθεί στο τέλος ο συναισθηματικός και ψυχικός του λαβύρινθος. Ήταν τόσο ειλικρινή αλλά και συγκινητικά τα δάκρυά του στο φινάλε. Η Μαρία Φραγγεδάκη, λες και ξεπήδησε από πίνακα του Ντάντε Γκαμπριέλ Ροσέτι, με αίσθηση θρησκευτικού πορτραίτου, ακολουθεί την ίδια ερμηνευτική οδό με τον μεγάλο της έρωτα, ξεκινώντας από την ερμηνευτική επιφάνεια της σύμβασης για να σκαλίσει όσο κυλά η ώρα τα συναισθηματικά βάθη της ταλαιπωρημένης από το σώμα και τον οίκτο των άλλων Έντιθ. Συμπαγής και ουσιαστικά αριστοκρατική η Βίκυ Μαραγκάκη μάς χαρίζει έναν ρόλο γεμάτο διακριτικούς υπαινιγμούς τής καθώς πρέπει εξαδέλφης, επιφυλάσσοντας μια έκρηξη σκηνικής και υποκριτικής ειλικρίνειας όταν τα τείχη του καθωσπρεπισμού καταρρέουν γύρω της, η Χίλντα Ηλιοπούλου εφορμά δυναμική και αφοσιωμένη, κατακτώντας με αποφασιστικότητα τον ρόλο της τυφλής συζύγου του γιατρού, στον οποίο ο Βασίλης Μήλιος διαπρέπει για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ καθήκοντος και ανθρωπιάς.
Βαθιά συγκινητικός, αέρινος και με καντάρια υποκριτικής ευστροφίας, ο Κώστας Αρζόγλου, ως ο διαλυμένος άρχοντας της περιοχής, με το καταραμένο στα μάτια των άλλων παρελθόν, ένεκα της καταγωγής του, αντηχεί εκκωφαντικά από τη σκηνή κι ας ψιθυρίζει τον ρόλο κάποιες στιγμές, χαρίζοντας στον "Επικίνδυνο Οίκτο" στιγμές μεγάλου ακαδημαϊκού θεάτρου και σε όλους εμάς τη μεγάλη και ουσιώδη ανατριχίλα. Ο "Επικίνδυνος Οίκτος" στο θέατρο Χώρος τιμά την κλασική λογοτεχνία και το κλασικό θέατρο, ως παράσταση που γοητεύει εξ αρχής ενόσω διεισδύει στην ψυχή του θεατή που μετά το χειροκρότημα παίρνει μαζί του τη ζεστασιά του δράματος και την αίσθηση πως όλο αυτό μπορεί τελικά να το έχει ζήσει και ο ίδιος. Ή να το ξαναζούμε εν αγνοία μας.
Θέατρο Χώρος
Παραστάσεις: Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00, Τετάρτη στις 20:00, Πέμπτη-Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 20:00
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου