Θέατρο - Έντα (2026)
"Έντα", των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου & Γιώργου Παλούμπη, εμπνευσμένο από την "Έντα Γκάμπλερ" του Χένρικ Ίψεν, σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης, πρωταγωνιστούν: Έλενα Τοπαλίδου, Στάθης Σταμουλακάτος, Ράνια Σχίζα, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Θάνος Αλεξίου, Παναγιώτα Παπαδημητρίου, Κώστας Φυτίλης.
Στο εγγύς μέλλον, ένας λαμπρός και τίμιος πολιτικός με όραμα κατόρθωσε να ενώσει τις δημοκρατικές δυνάμεις στην Ελλάδα και να κυβερνήσει με ειλικρίνεια, διαφάνεια και ανοιχτούς ορίζοντες. Μόνο που τώρα, ο εμπνευσμένος αυτός άνθρωπος είναι ετοιμοθάνατος και μαζί του κινδυνεύουν να πεθάνουν η ελπίδα και όλα όσα αυτός έχτισε με την αλήθεια του. Στο σπίτι του επικρατεί το ίδιο χάος, καθώς τα πάντα ξεφτίζουν μπροστά στα μάτια της κόρης του, που εκείνος τη φώναζε Έντα, η οποία είναι η μόνη που μπορεί μπορεί να εγκαταλείψει τη βολή της και να αγωνιστεί για την αλήθεια, όσο αργά κι αν είναι, όσο κι αν αυτή η αλήθεια θα παρασύρει και την ίδια στη ρωγμή που όλο μεγαλώνει στο έδαφος, παίρνοντας τα πάντα στα βάθη της.
Μου αρέσει πάρα πολύ η δουλειά που κάνουν από κοινού, κάθε φορά που συναντιούνται ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος και ο Γιώργος Παλούμπης. Μα πάρα πολύ, σε σημείο που τη ζηλεύω. Ο "Κωλόκαιρος" ας πούμε είναι ένα από τα καλύτερα νεοελληνικά δράματα που γράφτηκαν ποτέ. Είχα λατρέψει εκείνες τις αδιόρατες -είτε ηθελημένες είτε αθέλητες- νύξεις στους κόσμους του Τέννεση Ουίλλιαμς. Και τώρα, καταπιάνονται -ή για την ακρίβεια- εμπνέονται από τον κόσμο του Ίψεν, διαβάζοντας αλλιώς την Έντα Γκάμπλερ, κρατώντας την επιρροή της και γράφοντας ένα κατ' ουσίαν πρωτότυπο έργο που αφήνεται στο πρωτότυπο σαν σε αποκατεστημένο νεγκατίφ της ταινίας με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Με αλήθειες οικουμενικές αλλά στην ψυχή της βαθιά ελληνική, τόσο ως γλώσσα και χαρακτήρες αλλά και ως παθογένεια, η "Έντα" στο θέατρο Τζένη Καρέζη σφύζει από ορμή και κραυγάζει με τακτ όλα όσα γνωρίζουμε, απευχόμαστε αλλά την ίδια στιγμή επιτρέπουμε να επαναληφθούν.
Επειδή ακριβώς το κείμενο βυθίζεται στα σφάλματα του πρόσφατου αλλά και διαχρονικού παρελθόντος της Ελλάδας, ίσως θα έπρεπε να αφεθεί να εισέλθει και σε πιο τολμηρά μονοπάτια καθώς τώρα όλη αυτή η ορμή φαίνεται να ξύνει μόνο την επιφάνεια του παγόβουνου και να ασχολείται πολύ περισσότερο με το σκάνδαλο αυτό καθ' εαυτό και λιγότερο με όλες αυτές τις υπέροχες προσωπικότητες που η πένα τους έχει απελευθερώσει στη σκηνή. Ίσως επίσης, αυτή η δημιουργός ορμή να έπρεπε να χαλιναγωγηθεί σε κάποια άλλα σημεία και να περιφρουρήσει τη θεατρικότητα του ρυθμού και του λόγου, επιτρέποντας στην τελευταία, σπαρακτική, εικόνα να αποδοθεί πιο σύντομη, πιο μεστή. Πάλι, ποιος είμαι εγώ που θα κρίνει τι θέλει και τι δεν θέλει να ειπωθεί επί σκηνής στο έργο του ένας δημιουργός; Απλά σκέψεις διατυπώνω. Άλλωστε, αυτή ακριβώς η ανεξέλεγκτη ορμή είναι που με κράτησε ζωντανό καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης, καθώς η ζωώδης, ρεαλιστική σκηνοθεσία επιτρέπει στους χαρακτήρες να επιτεθούν στο κείμενο και να χαθούν μέσα στην αυθυπαρξία του ρόλου.
Η Ράνια Σχίζα δίνει ρεσιτάλ υποκριτικής απλότητας, με τη φωνή της να κυβερνά κάθε λέξη του ρόλου και να τρέμει στις ανάσες, κάθε φορά που η αλήθεια της πάλευε να αποκαλύψει το ψέμα που ξεστόμιζε. Ιδανικά αποτυπώνει τον ρόλο του παλιού φίλου και σημερινού εκμεταλλευτή ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, κοντράροντας κι εκείνος την αλήθεια και το ψέμα με τη φωνή και το σωματικό του ποστάρισμα, "σέρνοντας" την πραγματικότητα έτσι όπως σέρνει και το κουτσό του ποδάρι, μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή της συνταρακτικής αποκάλυψης όλων όσα έκρυβε μέσα του για χρόνια. Βροντερός και στιβαρός ο Στάθης Σταμουλακάτος υποδύεται όλα όσα απευχόμαστε με αξιοθαύμαστη εγκράτεια και άφεση στις εκρήξεις του, επιτρέποντας να φανούν και κάποιες συναισθηματικές ρωγμές που υπό άλλες συνθήκες θα κρατούσε θαμμένες. Με ελεγχόμενο χιούμορ και ειρωνική διάθεση, ο Θάνος Αλεξίου είναι η σκιά της Έντα και του συζύγου της και μαζί προστάτης των μυστικών -όσων τουλάχιστον γνωρίζει κι ο ίδιος- με μια ερμηνεία καταλυτικής ελαφρότητας αλλά ουσιώδους ρυθμού, παίρνοντας ίσως μαζί του και το μέρος του "θεατή", κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η αποφασιστική και με εσωτερική συνέπεια Παναγιώτα Παπαδημητρίου στον ρόλο της δημοσιογράφου και ο "ξύλινος, καθώς πρέπει πολιτικάντης και παιδί του κομματικού σωλήνα, Κώστας Φυτίλης συμπληρώνουν τον κόσμο της "Έντα" σε αυτόν τον κήπο της απόγνωσης που οραματίστηκε για σκηνικό η Νατάσσα Παπαστεργίου (δικά της και το κοστούμια), έναν κήπο που μοιάζει να χωνεύει τα έπιπλα που ξερνάει αυτό το σπίτι, με κάθε τελευταίο παλμό του πλάστη του και με το κρεβάτι να στέκει καταμεσής του, σημείο συνάντησης, ανάπαυσης, έρωτα και απιστίας.
Σε αυτό το αντεστραμμένο σπίτι είναι που κυριαρχεί η Έλενα Τοπαλίδου που επωμίζεται και κοινωνεί την ορμή του κειμένου και της τραυματισμένης στα σώψυχα ηρωίδας του. Μικρό παιδί άλλοτε, μοιραία γυναίκα, απελπισμένη σύζυγος και ορκισμένη κόρη, η "Έντα" της Έλενας Τοπαλίδου είναι ένα γοητευτικό αγρίμι που δεν ξέρεις αν πρέπει να το χαϊδέψεις ή να το αποφύγεις τρέχοντας προτού σε δαγκώσει. Είναι συγκινητική η αφοσίωσή της στον ρόλο και στα γεγονότα του και καθοριστικής αξίας η σωματική και φωνητική ισχύς που χαρίζει στη γυναίκα που αγάπησε, που είπε τόσα ψέματα στον εαυτό της, στη γυναίκα που προδόθηκε και στο κοριτσάκι που δεν έπαψε ποτέ να φοβάται.
Θέατρο Τζένη Καρέζη
Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 18:00
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου