Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι (2007)

Χριστουγεννιάτικη ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους των ΕΡΤ/Time Lapse, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Ράππα και Άγγελου Ρούβα, με τις φωνές των Χρήστου Τζαμαριά, Κώστα Τριανταφυλλόπουλου, Ματίνας Ντούσκου, Δημήτρη Βέργαδου.

Ο Τρωκτικούλης είναι ένα μικρό ποντικάκι που ζει μαζί με τον παππού του στη φωλιά τους σε ένα σπίτι στην εξοχή. Ανήσυχο πνεύμα καθώς είναι, ο μικρός γοητεύεται από τα αστέρια στον ουρανό και κάνει ό,τι μπορεί για να τα αγγίξει, κι ας του λέει ο παππούς του πως βρίσκονται πολύ-πολύ ψηλά στον ουρανό, μακριά από κάθε ανθρώπινο (ή ποντικίσιο) χέρι. Ένα βράδυ όμως, όταν ο Τρωκτικούλης βγαίνει από τη φωλιά του, βλέπει στο σαλόνι του σπιτιού ένα μεγάλο ολοφώτεινο και στολισμένο δέντρο, στην κορυφή του οποίου -μαντέψτε!- έλαμπε ένα χρυσό αστέρι. Με το όνειρό του να βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ, αρχίζει να ανεβαίνει στα κλαδιά του δέντρου, συναντώντας τα στολίδια και τις ιστορίες τους στον δρόμο του προς την κορυφή.

Μία από τις ελάχιστες απόπειρες της ΕΡΤ (όπως ευρύτερα της ελληνικής τηλεόρασης και του κινηματογράφου) να γυρίσει ταινία κινουμένων σχεδίων και μάλιστα με computer animation, το "Ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι" υπήρξε μια πολύ ευχάριστη και ελπιδοφόρα έκπληξη στην εποχή του, υποσχόμενο μάλιστα τα καλύτερα για το μέλλον, που με εξαίρεση το "Ένα δέντρο μια φορά" δεν ήρθε ποτέ. Το παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά δίνει την έμπνευση, μάλιστα με τον ίδιο τον συγγραφέα να υπογράφει το σενάριο, ενώ τη σκηνοθεσία αναλαμβάνουν δύο ταλαντούχοι έλληνες animators με περγαμηνές από το εξωτερικό. Το αποτέλεσμα, όσο κι αν σήμερα φαντάζει πεπερασμένο τεχνικά, εντυπωσίασε στην πρώτη του προβολή (από την τότε ΝΕΤ), τόσο για την τόλμη της παραγωγής, όσο και για την αισθητική και αφηγηματική του πληρότητα. Τρυφερό, κυριολεκτικά παραμυθένιο και γιορτινό, το φιλμ συνοψίζει στην εντέλεια το σύμπαν του διακεκριμένου συγγραφέα του, με χιούμορ, συγκίνηση, αξιολάτρευτους χαρακτήρες και με μια ιστορία που στροβιλίζεται χαριτωμένα στον δρόμο της προς τις καρδιές των θεατών. Οι μουσικές του Πλάτωνα Ανδριτσάκη θυμίζουν σεκάνς μιούζικαλ σε μίνι συσκευασία, την ίδια στιγμή που δίνουν και το τέμπο στην αφήγηση.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.