Wicked: Part I (2024) (IMAX)
Ελληνικός τίτλος: Wicked -Πρώτο μέρος
Μιούζικαλ φαντασίας της Universal σε σκηνοθεσία Τζον Μ. Τσου, με τους Σύνθια Ερίβο, Αριάνα Γκράντε, Τζόναθαν Μπέηλυ, Τζεφ Γκόλντμπλαμ, Μισέλ Γέο, Ήθαν Σλέητερ.
Μετά το τέλος του "Μάγου του Οζ" και τον θάνατο της Κακής Μάγισσας της Δύσης, η καλοσυνάτη Γκλίντα αποφασίζει να αφηγηθεί στου κατοίκους της Χώρας των Μάντσκιν την ιστορία της Μπεφάλντα, προτού μεταμορφωθεί στο τρομακτικό πλάσμα που όλοι απεχθάνονταν.
Οπτικοακουστική πανδαισία, μεγάλο θέαμα, μεγάλο Χόλυγουντ και φυσικά μεγάλο Μπρόντγουέυ, το "Wicked" απαιτεί την προσοχή και τον θαυμασμό μας, την ίδια στιγμή που επιστρέφει το σινεμά στα πρότερα εντυπωσιακά του μεγέθη. Δεν σας κρύβω πως είχα σταθεί διστακτικός απέναντι στο ίδιο το μιούζικαλ, μολονότι είχα βγάλει εισιτήρια να το δω στο Λονδίνο το 2010, εξ αιτίας της ενόχλησης που ανέκαθεν μου προκαλούσε αυτή η έλλειψη πρωτοτυπίας και νέων ιδεών που εξαναγκάζει παραστάσεις και ταινίες σε prequel, sequel, reboot και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς με στόχο να εκμεταλλευθεί πρότερες δόξες και επιτυχημένα brands. Είχα φτάσει μάλιστα να αναρωτιέμαι ποιος αλήθεια ενδιαφερόταν για ένα prequel του "Μάγου του Οζ" τον 21ο αιώνα. Όλα αυτά με βασάνιζαν προτού παρακολουθήσω εκείνη την ξεσηκωτική και φανταστική από κάθε άποψη παράσταση στο Apollo Victoria, η οποία με έκανε να καταπιώ κάθε ενδοιασμό και δεύτερη σκέψη που είχα νωρίτερα.
Και να που 14 ολόκληρα χρόνια μετά, ήρθε η ώρα του κινηματογραφικού "Wicked" να μου ξυπνήσει άλλες γκρίνιες και ενδοιασμούς, πρωτίστως εξ αιτίας της αδικαιολόγητης (;) απόφασης της Universal να σπάσει την ιστορία σε δύο μέρη, με το πρώτο μάλιστα να ξεπερνά τις δύο ώρες σε διάρκεια. Δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ πώς στην ευχή ένα θεατρικό μιούζικαλ περίπου 2,5 ωρών μπορεί να γίνει ταινία με διπλάσια διάρκεια, χωρίς να χάσει τη δυναμική και τη μαγεία του. Αφήστε δε που αυτή η πρόσφατη μόδα των μεγάλων στούντιο να γυρίζουν ταινίες σε δύο μέρη και μάλιστα με την αναιδή ένδειξη "Συνεχίζεται" λίγο πριν τους τίτλους τέλους, έχει αρχίσει να με εκνευρίζει λιγάκι, καθώς δεν εντοπίζω την παραμικρή καλλιτεχνική ιδέα πίσω από αυτή την απόφαση παρά μόνο στρατηγική μάρκετινγκ που παλεύει να εγγυηθεί διπλάσιο αριθμό εισιτηρίων για μία ταινία την οποία πρέπει να πληρώσεις δις για να τη δεις ολόκληρη. Να σας πω, όμως, κάτι; Όταν τελείωσε η ταινία (ή έστω η μισή ταινία) τίποτα από τα παραπάνω δεν με ενδιέφερε. Είχα περάσει τόσο καλά, είχαν χορτάσει το μάτι, το αυτί και η ψυχή τόσο πολύ χρώμα, μουσική, συναίσθημα και παραμύθι που, ναι, μετράω ανάποδα για το δεύτερο μέρος σε έναν περίπου χρόνο από τώρα.
Οι σεναριακές παρεμβάσεις που "απλώνουν" την ιστορία λειτουργούν καταλυτικά στη σκιαγράφηση ηρώων και συνθηκών, κλείνουν χαμογελαστά το μάτι στον Χάρι Πότερ και στο Γκρηζ και σε ζητήματα αποδοχής και συμπερίληψης, προσφέρουν χιούμορ, καλή διάθεση και κάμποση συγκίνηση, την ίδια στιγμή που σε κρατούν δέσμιο μιας αφήγησης που εν τέλει σε αφορά και σε κινητοποιεί. Η επιλογή των πρωταγωνιστών αποδεικνύεται άψογη, με τη Σύνθια Ερίβο να ερμηνεύει στην ουσία της την παρεξηγημένη και αδικημένη Μπεφάλντα που αναγκάστηκε να μεταμορφωθεί στην Κακιά Μάγισσα της Δύσης για να πολεμήσει τον ολοκληρωτισμό, πλήρης συναισθήματος και υποκριτικής δεινότητας όχι μόνο εντός των συμβάσεων του μιούζικαλ και του παραμυθιού, αλλά και κάτω από την καταπράσινη επιδερμίδα της. Το ίδιο αποτελεσματική και χαρισματική φαντάζει η Αριάνα Γκράντε στον ρόλο της καλής Γκλίντα, του ροζ, επιφανειακού αντίποδα της Μπεφάλντα, που παλεύει με τον καθωσπρεπισμό και την υποκρισία, αλλά και ο Τζόναθαν Μπέηλυ που από το "Μπρίτζερτον" προσγειώνεται στη Χώρα του Οζ για να μας παραδώσει έναν εμβληματικό πρίγκιπα που εντυπωσιάζει στα φωνητικά και χορευτικά μέρη της ταινίας.
Αν είναι κάτι που το "Wicked" προσφέρει απλόχερα είναι θέαμα και μεγαλείο, με το επιτελείο σε κάθε τομέα της καλλιτεχνικής διεύθυνσης της ταινίας να υπερβαίνει εαυτόν. Η εκτυφλωτική και αναπάντεχη χρωματική παλέτα της ταινίας προσδίδει στην οθόνη υφή ιλουστρασιόν, χωρίς όμως ποτέ να γίνεται ψεύτικη ή καρτουνίστικη, τα εφφέ είναι δουλεμένα στη λεπτομέρεια, τα κοστούμια και το μακιγιάζ είναι κορυφαίου επιπέδου, ενώ μέγιστος πρωταγωνιστής αναδεικνύεται ο ήχος, στον οποίο έχει δοθεί τεράστια σημασία σε κάθε λεπτομέρεια. Είδα την ταινία σε αίθουσα Dolby Atmos και όχι μόνο ήταν η πρώτη φορά που τα ηχεία στο ταβάνι έπαιξαν ουσιώδη ρόλο στον ηχητικό σχεδιασμό, αλλά υπήρχαν φορές που μπορούσα να συντονίσω το αυτί μου στον ήχο που έβγαζε κάθε όργανο της ορχήστρας ξεχωριστά. Μάλλον θα βαρεθούμε να ακούμε το "Wicked" τη βραδιά των Όσκαρ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου