Θέατρο - Όταν (2025)
"Όταν" της Νατάσας Παπανδρέου, από διηγήματα του Ευθύμη Φιλίππου, διασκευή-δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Μελιτόπουλος, σκηνοθεσία: Νατάσα Παπανδρέου, πρωταγωνιστούν: Ηλίας Βογιατζηδάκης, Δημήτρης Όντος, Νατάσα Παπανδρέου.
Ο Πέτρος είναι ο σημερινός παίχτης στο τηλεπαιχνίδι πλούσιων δώρων "Όταν", που καλεί τους τηλεθεατές να αφηγηθούν προσωπικές ιστορίες μπροστά σε ζωντανό κοινό και να διεκδικήσουν δώρα ξεχωριστής αξίας. Μόνο που η ιστορία του Πέτρου και του αδελφού του, του Πιερ, είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια βαθιά συναισθηματική εξομολόγηση, καθώς εξελίσσεται σε βίαιη κατάβαση στην κόλαση ενός διαταραγμένου μυαλού. Ή αλλιώς, σαν μία πολύ φυσιολογική ιστορία ενός πολύ φυσιολογικού ανθρώπου μέσα σε έναν πολύ διαταραγμένο κόσμο. Όπως το δει κανείς.
Δύο εξαιρετικά κείμενα ("Διάφορες επιλογές Πέτρος" και "Πιερ") του Ευθύμη Φιλίππου, συνήθη υπόπτου και συνταξιδιώτη του Γιώργου Λάνθιμου στον κινηματογράφο, διασκευάζονται θεατρικά σε ενιαία μορφή, κάτω από την ομπρέλα ενός αλληγορικού τηλεπαιχνιδιού που παρεισφρέει στα εγκεφαλικά κύτταρα μιας ψυχής που καταρρέει. Μάλιστα, το ένα από τα δύο διηγήματα ("Διάφορες επιλογές Πέτρος") έχει ήδη ανεβεί στο θέατρο, το 2016, με την Αργυρώ Χιώτη να σκηνοθετεί τον Χρήστο Στέργιογλου στη σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης.
Απάνθρωπα υπερ-ρεαλιστικός μα την ίδια στιγμή απρόσμενα ουμανιστικός, ο λόγος του Ευθύμη Φιλίππου συνδυάζει με τρόπο μοναδικό τη μαθηματική χαρτογράφηση της παράνοιας και την αλλόκοσμα συναισθηματική έξαρση ενός ανθρώπου που συγκρούεται με τον ίδιο του τον εαυτό, τον οποίο προβάλλει σε έναν παραμορφωτικό καθρέφτη -που στην περίπτωσή μας είναι οι κάμερες του τηλεπαιχνιδιού "Όταν". Συνταρακτικός ο Δημήτρης Όντος στον ρόλο του Πέτρου, μοιάζει να πάλλεται στις έννοιες, στον διχασμό και στις λεκτικές αποστροφές του συγγραφέα, αγγίζοντας μαγικά την ψυχική και συναισθηματική αποστασιοποίηση του κειμένου, σε μια ερμηνεία που ταλαντεύεται με ακρίβεια μεταξύ του παραλόγου και του ρεαλισμού, κλείνοντας έντεχνα το μάτι στο ερμηνευτικό σύμπαν του Γιώργου Λάνθιμου, weird enough αλλά με τα δυο πόδια σταθερά στο θεατρικό γίγνεσθαι.
Εντός πλαισίου η συνειδητά κιτς ατμόσφαιρα του εξευτελιστικού τηλεπαιχνιδιού "Όταν", που παραπέμπει στην trash tv που αγαπήσαμε στα χρόνια του '90, με τον Ηλία Βογιατζηδάκη και τη Νατάσα Παπανδρέου να στέκουν σαν γκροτέσκες εκδοχές ατάλαντων και φωνακλάδων τηλεπαρουσιαστών και να θυμίζουν κονφερασιέ αναψυκτήριου στις παρυφές της κόλασης. Η συνύπαρξη των τριών συντελεστών μέσα στον χώρο του Τεχνοχώρου Φάμπρικα ενισχύει τον ανεπιτήδευτο σουρεαλισμό του εγχειρήματος, όμως μου έλειψε η ουσιαστική ώσμωση του ευρήματος της τηλεοπτικής εκπομπής με τα κείμενα του Ευθύμη Φιλίππου, ώστε αμφότερα τα στοιχεία να ενωθούν σε θεατρική σάρκα μία, ενώ ένιωσα και μια συστολή τόσο ως προς την ουσιαστική διάδραση με το κοινό στα τραπέζια του μπαρ όσο και ως προς την εσώτερη κραυγή που ένιωθα πως έρχεται διαρκώς αλλά παρέμενε άνισα συγκρατημένη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου