Θέατρο - Numb (2025)
"Numb", κείμενο-σκηνοθεσία: Νίκος Σκουλάς, πρωταγωνιστούν: Λουκάς Κούτρας, Κωνσταντίνα Πέτροβα, Ορέστης Τουλιάτος, Νίκος Σκουλάς, Αλεξάνδρα Καρακατσάνη.
Σε έναν χρόνο όχι πολύ μακρινό από τον δικό μας, η επέλαση μιας νέας πανδημίας αναστατώνει ολόκληρο τον κόσμο. Από άγνωστη αιτία, οι άνθρωποι αρχίζουν ξαφνικά να χάνουν ολοκληρωτικά τη μνήμη τους και την αντίληψη της πραγματικότητας, βλέποντας πλέον κενά τα πρόσωπα όσων στέκουν απέναντί τους. Σε ένα ερευνητικό κέντρο, τέσσερις επιστήμονες προσπαθούν να βγάλουν άκρη με όλα όσα συμβαίνουν, λογοδοτώντας στην αόρατη αρχή που επιβλέπει τη λειτουργία του εργαστηρίου και διατηρώντας τη στοιχειώδη ψυχραιμία και την ανθρωπιά τους έναντι του ορατού κινδύνου να μολυνθούν και οι ίδιοι.
Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τη μνήμη; "Τίποτα" φαίνεται πως απαντά ο Νίκος Σκουλάς στο "Numb", ένα σύγχρονο από κάθε άποψη, νέο θεατρικό έργο, όπου τα πάντα ξεκινούν από ένα μούδιασμα στο μυαλό που μοιάζει να απλώνεται σε ολόκληρη την ύπαρξή μας. Το τραγικότερο δε σε αυτή τη νέα πανδημία είναι πως μαζί με τη μνήμη καταλύει και κάθε ίχνος συνείδησης αυτής καθ' εαυτής της ύπαρξης του κάθε ατόμου που νοσεί, οδηγώντας σε πανικό και τρόμο που με τη σειρά τους προκαλούν ξεσπάσματα βίας και εν δυνάμει στον θάνατο. Ανοιχτό σε συμβολισμούς και σχολιασμό της σύγχρονης πραγματικότητας, το "Numb" αποτελεί ομολογουμένως ένα ενδιαφέρον εγχείρημα στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, η οποία όμως λειτουργεί και ως εφαλτήριο αναφοράς στο υπαρκτό μας σήμερα. Με την αφήγηση ντεκουπαρισμένη σε άτακτα χρονικά περιστατικά, τοποθετεί το μυστήριο στον πυρήνα της μυθοπλασίας, το οποίο σταδιακά κορυφώνει, καθώς συναρμολογούμε στο μυαλό μας τη μεγάλη εικόνα από το κάθε κομμάτι του παζλ που σχηματοποιείται μπροστά μας, αντιλαμβανόμενοι όλο και περισσότερο την τραγωδία της ανθρωπότητας (από κάθε άποψη).
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα αυτής της μικρής αίθουσας του (υπόγειου;) εργαστηρίου, έτσι όπως την έχει αντιληφθεί ο Σταύρος Καραγιάννης στη λιτή αλλά λειτουργική σκηνογραφία του που στηρίζεται πρωτίστως στο κοντράστ του μαύρου με τις φωτεινές ταινίες, καθώς επίσης και η έξυπνη ενδυματολογική ματιά της Βάσως Τσίκου που οραματίστηκε "στολές" (ενδεχομένως απολυταρχικής προέλευσης) που όμως μοιάζουν με ρούχα της καθημερινότητας. Ιδιαίτερα έξυπνη η πινελιά της χρωματικής φάσας στο πουκάμισο του κάθε ένα από τους τέσσερις πρωταγωνιστές.
Ο Νίκος Σκουλάς χαρίζει κάποιες ξεχωριστές ερμηνευτικές στιγμές, πρωτίστως στις σκηνές της ηρεμίας του, οι οποίες και αναδεικνύουν το βάθος και την ανθρωπιά του χαρακτήρα που υποδύεται, έτσι όπως βλέπει το αναπόφευκτο να τον πλησιάζει. Βαθιά συγκινητική η σκηνή του φινάλε την οποία μοιράζεται με τον πάντοτε συμπαγή και εκφραστικό (αλλά με ορθή αίσθηση του μέτρου) Λουκά Κούτρα, ο οποίος αντιλαμβάνεται εις βάθος και εκφράζει στην εντέλεια τις διακυμάνσεις του ρόλου, από την ψυχρή ορθότητα του καταρτισμένου επιστήμονα μέχρι το ψυχικό άλγος του φίλου που βλέπει το τέλος να έρχεται. Εξωστρέφεια και νεανική αναίδεια προσφέρει στον ήρωά του ο Ορέστης Τουλιάτος, πάντοτε με άνεση στην κίνηση και στην έκφραση του λόγου, όπως και η εντυπωσιακή σε φωνή και συναίσθημα Κωνσταντίνα Πέτροβα, η οποία διαχειρίζεται με ερμηνευτική ορθότητα την αντίστροφη αφήγηση των περιστατικών που την αφορούν. Ειδική μνεία οφείλω στην Αλεξάνδρα Καρακατσάνη, τη φωνή της αόρατης επιβλέπουσας αρχής, η οποία -μολονότι ηχογραφημένη- συνομιλεί με ρομποτική ψυχρότητα με τους τέσσερις ήρωες του δράματος, συνεισφέροντας στο δυσοίωνο, μουδιασμένο και έρημο τοπίο του "Numb".
Θέατρο Αλκμήνη - Σκηνή Secret Room
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου