Θέατρο - Λίγεια (2026)
"Λίγεια", από το διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε, μετάφραση: Νικόλαος Σπανδωνής, σκηνοθεσία: Δανάη Κατσαμένη, πρωταγωνιστούν: Αφροδίτη Βραχοπούλου, Αλέξανδρος Τσίτσος.
Ένας μεγάλος έρωτας. Ένας σκοτεινός πύργος. Ένας απρόσμενος θάνατος. Η Λίγεια είναι νεκρή. Και ο άντρας που την αγάπησε, μένει μόνος, στο σκοτάδι και στη σιωπή. Μέχρι που γνωρίζει μια άλλη γυναίκα, η οποία του υπόσχεται και πάλι το φως. Υπάρχει όμως έρωτας πιο φωτεινός από τον πρώτο; Επιτρέπει ό,τι αγάπησες περισσότερο να αφεθείς ξανά ή μήπως ο ένας, ο μεγάλος μας έρωτας, μας τραβάει παντοτινά στα σκοτάδια του;
Γραμμένη το 1838, η "Λίγεια" αποτελεί ένα από τα πλέον αγαπημένα διηγήματα του ίδιου του Έντγκαρ Άλαν Πόε αλλά ταυτόχρονα ένα από τα λιγότερο γνωστά στους φίλους του φανταστικού. Μολονότι υπήρξε έμπνευση για τον κινηματογράφο, ακόμη και για την όπερα, δεν απέκτησε ποτέ τη φήμη που απέσπασαν άλλες του ιστορίες. Κι όμως, η ιστορία διακατέχεται από έναν βαθύ υπαρξιακό πόνο και από μια εσωτερικότητα που αντηχούν διαχρονικά στο ασυνείδητο της δικής μας ύπαρξης, ενόσω ταυτόχρονα πραγματεύεται την ψυχική ένωση που υπερβαίνει τη σάρκα, ακόμη και αυτό το ίδιο το πνεύμα. Η ταύτισή μας με μια άλλη ψυχή, σαν σε συθέμελο γιν και γιανγκ, ακολουθεί προγενέστερες και μεθύστερες θεωρίες για την Ένωση που ο εαυτός αποζητά απεγνωσμένα ώστε να νιώσει πλήρης, μέσα σε μια αέναη υπαρξιακή απελπισία που μας κυριεύει αν η αναζήτησή μας αποβεί άκαρπη.
«Ο άνθρωπος δεν υποκύπτει ούτε στους αγγέλους, ούτε κι ολοκληρωτικά στον θάνατο, παρά μόνο από την αδυναμία της ασθενούς του θέλησης» γράφει ο συγγραφέας. Κι είναι η απουσία του άλλου μισού που ασθενεί τη θέληση του απεγνωσμένου από τη μοναξιά άνδρα, ο οποίος πλανιέται στα σκοτάδια και στα ψυχρά ρεύματα αέρα της κατοικίας του, αφουγκράζοντας την πλάση γύρω του, αποζητώντας σημάδι ελπίδας. Η γοτθική ατμόσφαιρα του Πόε σε πνίγει με την παγωνιά και την απέλπιδα καταδίωξη του φωτός, με τις λέξεις που επιλέγει σοφά να αντηχούν σαν ποτάμι από ασύνδετες σκέψεις και εικόνες ενός διαταραγμένου από την απώλεια μυαλού. Εξίσου σοφή υπήρξε η επιλογή στην επί της σκηνής του θεάτρου Arroyo απόδοση, η χρήση της σε καθαρεύουσα των αρχών του 20ού αιώνα μετάφρασης του Νικολάου Σπανδωνή, η οποία αποδίδει το λυρικό τέμπο του πρωτότυπου, ενισχύοντας παράλληλα τη βρετανική αντήχηση στο πίσω μέρος του μυαλού.
Επί της μετάφρασης αυτής ορίζεται και η έντονη παρουσία του άνδρα-αφηγητή Αλέξανδρου Τσίτσου, ο οποίος αεί παρών επί σκηνής μας παρασέρνει στα έγκατα της οικείας του και της τσακισμένης του ψυχής. Υπακούοντας στη σκηνοθετική ματιά της Δανάης Κατσαμένη που συνδυάζει την καθαρεύουσα με την κλασικότροπη ερμηνεία, ο ερωτευμένος άνδρας του Αλέξανδρου Τσίτσου αποκτά μια αλλόκοσμη όψη, η οποία ενισχύεται από την πλαστικότητα της φωνής, της έκφρασης και του σώματός του, έτσι όπως γίνεται ένα με τις σκιές, σε αυτό το άδειο τοπίο (σκηνικά-κοστούμια: Μάρτιν Γαβρίλης, Δανάη Κατσαμένη, φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης, μουσική: Fuchs&Löwe). Στοιχειό και η ίδια, ένα με τις σκιές του μυαλού τού άνδρα που την αγάπησε και του πύργου που την κρατά φυλακισμένη, η Αφροδίτη Βραχοπούλου ερμηνεύει υποδειγματικά τη Λίγεια που δεν έφυγε ποτέ, τη γυναίκα που όρισε τον έρωτα και το πλάσμα που αγκαλιάζει μέχρι ασφυξίας τους ανθρώπους που έμειναν πίσω και που τόλμησαν να την αφήσουν μοναχή, στον άλλο κόσμο.
Arroyo
Παραστάσεις: Κυριακή στις 19:00
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου