Θέατρο - Απόψε κανείς δεν πεθαίνει (2026)
"Απόψε κανείς δεν πεθαίνει", σύλληψη ιδέας-σκηνοθεσία: Αικατερίνη Παπαγεωργίου, κείμενο-δραματουργία: Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, Βίβιαν Στεργίου, πρωταγωνιστούν: Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Τάσος Λέκκας, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Ελίζα Σκολίδη.
Σεξ-Βία-Εξουσία-Πίστη-Αγάπη. Πέντε έννοιες που καθορίζουν τη ζωή. Πέντε πυλώνες που διαμορφώνουν συνειδήσεις. Πέντε λέξεις που προσδιορίζουν όλες τις άλλες που ακούμε ή που ξεστομίζουμε. Τα όρια μεταξύ τους; Δυσδιάκριτα. Η αρμονική συνύπαρξή τους; Αναγκαία και επικίνδυνη. Είτε ως αποδέκτες είτε ως δημιουργοί τους, όλοι εμείς συναντιόμαστε, συγκρουόμαστε, ενσωματωνόμαστε, απωθούμε, συνδεόμαστε, αντηχούμε και αντιλαμβανόμαστε κάθε πτυχή της ίδιας μας της ύπαρξης σε μια αέναη παρτίδα πινγκ πονγκ με αναρίθμητα μπαλάκια και παίκτες, αλλά με μόνο μία ρακέτα στο χέρι -κι αυτή ακόμα, πολλές φορές ελαττωματική.
Ένα τέτοιο παιχνίδι τυχαίων συναντήσεων και ανθρώπινης σύμπραξης οραματίστηκε στη σκηνή του θέατρου Μπέλλος η Αικατερίνη Παπαγεωργίου για τη σαιζόν 2025-2026, επενδύοντας αυτή τη φορά σε πρωτογενές υλικό και όχι σε μεταφορά υπάρχοντος κειμένου. Κι αν με ρωτάτε, πολύ καλά το σκέφθηκε και πολύ καλά το έπραξε, καθώς κι εγώ ήθελα όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθώ τις παραστάσεις της αγαπημένης ομάδας The Young Quill, να τους δω να ενσαρκώνουν κάτι ενδόμυχα αυθύπαρκτο και βαθιά δικό τους. Ήταν τέτοια η δημιουργική ορμή τους σε κάθε ανέβασμα τις προηγούμενες σαιζόν και τέτοια η αυθεντικότητα με την οποία προσέγγιζαν παλαιότερα κείμενα, που η στροφή τους σε κάτι πιο προσωπικό, φρέσκο και πρωτότυπο ήταν για εμένα μονόδρομος.
Πέντε κεφάλαια, έξι ηθοποιοί, περισσότεροι ρόλοι, ακόμα περισσότερες συναντήσεις μέσα σε ένα μπρος-πίσω ταξίδι στον χρόνο συνθέτουν ένα παζλ που ξεχειλίζει από ανθρωπιά, χιούμορ, υπαρξιακή καθαρότητα και συναίσθημα. Σαν συγκρουόμενα στο λούνα παρκ της ζωής, οι ήρωες του "Απόψε κανείς δεν πεθαίνει" κάνουν κύκλους γύρω από τη ζωή τους και από τους άλλους που τους περιβάλλουν, αναζητώντας τον καθρέφτη επί του οποίου η αντανάκλασή τους θα είναι πιο καθαρή από ποτέ. Ένας στροβιλισμός από στιγμιότυπα, μικρά ή μεγάλα, ίδιος με αυτόν που η σκηνοθέτις έχει επιλέξει για τις εμπνευσμένες εναλλαγές των σκηνών και του χρόνου. Σε έναν σκηνικό διάκοσμο (σκηνικά: Μυρτώ Σταμπούλου, κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακίλα) και με βηματισμό στον ρυθμό της μαγικής μουσικής του Διαμαντή Αδαμαντίδη, οι πολυάριθμοι πρωταγωνιστές του έργου χορεύουν τη ζωή τους με βήματα προσεκτικά και παραστρατημένα, συνομιλούν, αποκαλύπτονται και ταυτόχρονα κρύβονται από τους διπλανούς τους αλλά και από τον εαυτό τους, έως ότου ανακαλύψουν -κι εμείς μαζί τους- την αλήθεια που λυτρώνει.
Δραματουργικά ίσως άνισο σε κάποια σημεία, με φινάλε που αδικείται από το βίντεο, όμως παντοδύναμο συναισθηματικά, το "Απόψε κανείς δεν πεθαίνει" προσφέρει μεγάλες στιγμές ενσυνείδησης και συγκίνησης που μένουν χαραγμένες στην ψυχή, καθώς η παράσταση έχει το τεράστιο πλεονέκτημα των πρωταγωνιστών της. Ο Αλέξανδρος Βάρθης κρατά -κυριολεκτικά και μεταφορικά- έναν ασύλληπτης ακρίβειας ερμηνευτικό βηματισμό, υπερπηδώντας τα όρια του κάθε χαρακτήρα που υποδύεται, ακροβατώντας επιδέξια από την κωμωδία στο δράμα και από εκεί στη σατιρική υπερβολή. Το ίδιο επιτυγχάνει -κάποιες φορές μάλιστα και εμφανισιακά αγνώριστος- ο Νίκος Γιαλελής, παίζοντας υπαινικτικά τις διακυμάνσεις του κάθε ρόλου, με έναν λόγο στακάτο και εμπλουτισμένο με εσωτερικότητα αξιοθαύμαστη. Οι δυο τους στη σκηνή της τηλεοπτικής πολιτικής εκπομπής είναι σπουδαίοι έτσι όπως κουβαλάνε όλη την τραγικότητα του "αστείου" που επικοινωνούν. Για τον Τάσο Λέκκα εξακολουθώ να μην έχω τα απαραίτητα λόγια για να εκφράσω τον θαυμασμό μου, από την πρώτη φορά που τον είχα δει στην "Επαρχία" μέχρι και τώρα -και εύχομαι για πολλά ακόμα χρόνια. Θα περιοριστώ σε αυτή τη σκηνή με το τηλεφώνημα στην μητέρα του, την οποία όταν με το καλό δείτε την παράσταση θα συμφωνήσετε πως είναι από τις κορυφαίες της χρονιάς. Η Αλεξάνδρα Μαρτίνη είναι η μητέρα του στη συγκεκριμένη σκηνή, με μια ερμηνευτική δύναμη που πηγάζει από το μέσα της και της αλλοιώνει την ηλικία και το πρόσωπο σε βαθμό μαγεμένο, έως ότου επιστρέψει αργότερα στην εξίσου μαγεμένη σκηνή του νοσοκομείου όπου και πάλι σε σέρνει από την ψυχή που κρατά σφιχτά στη χούφτα της. Ο Φάνης Μιλλεούνης εξακολουθεί να με εκπλήσσει κάθε χρόνο στο θέατρο Μπέλλος, αυτή τη φορά για τη "σοβαρότητα" με την οποία επενδύει τα κωμικά στοιχεία του κάθε ρόλου, αλλά και για το βάθος των συναισθημάτων στα οποία καταδύεται με μια φαινομενική απλότητα. Όσο για την Ελίζα Σκολίδη -κορυφαία ως εκ πρωινάδικου προερχόμενη παρουσιάστρια πολιτικής εκπομπής- δεν παύει ποτέ να μου κόβει την ανάσα με αυτή την ευλογημένη άνεση που έχει έχει όσο εξερευνά κάθε συλλαβή του κειμένου, κοντράροντας την εκφορά με το βλέμμα και το βάθος της ουσίας της με έναν κοριτσίστικο ενθουσιασμό.
Θέατρο Μπέλλος
Παραστάσεις: Πέμπτη-Παρασκευή στις 20:30, Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 18:00
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου