Θέατρο - Καλύτερα να σου βγει το μάτι (2026)
"Καλύτερα να σου βγει το μάτι", κείμενο/σκηνοθεσία: Χριστίνα Μπαρίτα, πρωταγωνιστούν: Κέλυ Βεκρή, Νόνη Ζαννή, Αντώνης Καραστεργίου.
Δυο αδελφές, ίσως αποξενωμένες, ίσως όχι. Ένας σύντροφος, ίσως υποχωρητικός και με κατανόηση, ίσως όχι. Μια μαλακία που έκανε η μία. Η επιστροφή της άλλης από το Λονδίνο την κατάλληλη στιγμή. Ίσως να ήξερε, ίσως όχι. Η ανάγκη για αλήθεια, η υποχρέωση της διαφυγής, η δίψα για ειλικρίνεια κι ένας φόβος που πνίγει την αγάπη και την κρατάει μακριά, τη στιγμή που θα έπρεπε να την αφήσει να απλωθεί παντού και να προσφέρει ένα ασφαλές λιμάνι.
Έχει πολύ ενδιαφέρον και εξίσου πολλή ένταση το κείμενο της Χριστίνας Μπαρίτα, καθώς αφηγείται, μέσα από μικρές, καθημερινές στιγμές, ζητήματα μεγάλα και διαχρονικά. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο διακριτικός γίνεται στην παράθεση των γεγονότων, καθώς το "Καλύτερα να σου βγει το μάτι" ακολουθεί μια κλιμακωτή αποκάλυψη του συμβάντος και των των συμμετόχων του, παίζοντας με το φαίνεσθαι και με το είναι, διατηρώντας διαρκώς ανοιχτά τα ενδεχόμενα και αφήνοντας με έξυπνο τρόπο τον θεατή να αναρωτιέται. Είναι και οι διάλογοι που κυλούν κοφτοί, απλοί και καθημερινοί, θέτοντας το κλίμα σε μια φαινομενικά γραμμική αλλά και κατατετμημένη αφήγηση, παίζοντας με τον χρόνο και δίνοντας μικρά τυράκια για όσα είχαν προηγηθεί. Είναι ρεαλιστικός ο λόγος και φυσικός, γεγονός που εντείνει την αγωνία για το συνέβη αλλά και για το τι πρόκεται να συμβεί.
Ίσως ακριβώς εκεί, στην απλότητα και τη φαινομενική ησυχία του λόγου θα έπρεπε να είχε δείξει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη η σκηνοθεσία της ίδιας της συγγραφέως και να είχε αφεθεί περισσότερο στη φυσικότητα της ροής χωρίς να νιώσει την ανάγκη να ανεβάσει φουλ την ένταση. Κυριολεκτικά. Η ματιά της Χριστίνας Μπαρίτα είναι απόλυτα εξωστρεφής και κοντράρει με φωνές και δυνατή μουσική την "ηρεμία" αυτής της παραξένης καθημερινότητας, καθώς υπαινίσσεται την ένταση κάτω από τη γαλήνη του φαίνεσθαι. Ομολογουμένως είναι φορές που οι φωνές λειτουργούν απόλυτα, όμως υπάρχουν και κάποιες άλλες που απλά τσιτώνουν νεύρα -ναι, ναι, είναι προφανώς το ζητούμενο αυτό- κλέβοντας από τη δύναμη των λέξεων και από την ουσία της προσοχής στην ιστορία. Ενδεχομένως, πρόθεση αυτής της εξωστρέφειας στην έκφραση και στη φωνή ήταν να αναδειχθούν ακόμα περισσότερο οι μικρές, ειλικρινείς στιγμές ησυχίας και γαλήνης -όπως ας πούμε αυτή με τις δύο αδελφές που είναι βαθύτατα συγκινητική έτσι όπως σου γραπώνει την ψυχή, με τις δύο πρωταγωνίστριες, την Κέλυ Βεκρή και τη Νόνη Ζαννή σε μια από τις καλύτερες ερμηνευτικές τους στιγμές στην παράσταση.
Λειτουργικό μέσα στην κλινική απλότητά του το σκηνικό της Δανάης Τζάνου (δικά της και τα κοστούμια), εξυπηρετεί και κάποιες έξυπνες σκηνοθετικές ιδέες, όπως αυτή του "θεάτρου σκιών", παρέα με τους καλοσχεδιασμένους για τη συνθήκη της αφήγησης φωτισμούς του Γιώργου Κασσάκου, που ακολουθούν εκτυφλωτικά τη δυνατή σε ένταση μουσική του Resonoot έτσι όπως πάλλεται στον ρυθμό της ψυχολογικής κραυγής της ιστορίας. Θα κλείσω με μια αναφορά στον Αντώνη Καραστεργίου, την παρουσία του οποίου εκτίμησα ιδιαιτέρως έτσι όπως διαχειρίζεται τον ρόλο, καλυμμένος από τον μανδύα του φασαίου, προχώ άντρα και συντρόφου.
Studio Μαυρομιχάλη
Παραστάσεις: Τετάρτη & Πέμπτη στις 21:00 (από Νοέμβριο και στις 19:00)
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου