Θέατρο - Γυμνή (2026)
"Γυμνή" της Δανάης Καλοπήτα, σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Λιακόπουλος, πρωταγωνιστεί η Δανάη Καλοπήτα.
Μια γυναίκα μόνη, γυμνή, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε ένα δωμάτιο ψυχιατρικής κλινικής, αποκομμένη από τον χρόνο και τον χώρο, αφηγείται τη ζωή της, θρηνεί παραληρώντας για τις απώλειες και νοσταλγεί τα πρόσωπα που αγάπησε, Ακροβατώντας μεταξύ ρεαλισμού και παραίσθησης, η "Σοφία" της παράστασης, πετάει κάθε λεπτό που περνάει οτιδήποτε την κάλυπτε ακόμα από την αμείλικτη πραγματικότητα, αποδεχόμενη τα λάθη, αναγνωρίζοντας την αγάπη και πιστοποιώντας τα λάθη της. Μια γυναίκα καταδικασμένη από την ασθένεια που γεννούσε το ίδιο της το μυαλό, αναζητά τις ευθύνες της, καθώς απογυμνώνεται πλέον από κάθε εύκολη δικαιολογία.
Καλογραμμένο και με ροή το κείμενο που υπογράφει η πρωταγωνίστρια της παράστασης, Δανάη
Καλοπήτα, δημιουργεί ατμόσφαιρα, πλάθει εικόνες, οδηγεί το μυαλό του θεατή στα διαταραγμένα μονοπάτια του μυαλού της ηρωίδας, ενόσω αναδεικνύει πτυχές χαρακτήρων και συσχετισμούς πέρα από τα προφανή στεγανά. Καλοδεχούμενη και η ανατροπή του φινάλε, η οποία όμως με δυσκόλεψε στην πλήρη της κατανόηση, καθώς προσωπικά έμεινα λίγο μετέωρος. Εκεί θα εντόπιζα και τις όποιες ανισότητες του κειμένου, το οποίο ένιωσα να βερμπαλίζει αρχικά, κάνοντας κύκλους γύρω από την ουσία, την οποία όμως όταν ξεζουμίζει γίνεται συναρπαστικό.
Αυτός ακριβώς ο αρχικός δισταγμός του κειμένου να ταυτιστεί εξ αρχής με την διαταραγμένη πραγματικότητα του έργου, είναι που καθορίζει αρχικά τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία. Για να το πω όσο πιο απλά μπορώ, νιώθω πως η συγγραφέας όφειλε να μη φοβηθεί να βουτήξει στα μονοπάτια της παράνοιας της Σοφίας από το πρώτο κιόλας λεπτό και να μην παρασυρθεί στην έναρξη από τη σύμβαση ενός "ρεαλιστικού" μονολόγου. Η Σοφία συστήνεται ποιητικά και με νηφαλιότητα έως ότου εισέρχεται στα σκοτάδια του μυαλού της τη στιγμή που η αφήγηση αναφέρεται στον εγκλεισμό. Κι εκεί είναι που η παράσταση απογειώνεται. Η κομψή, αποπνέουσα ρυθμό και εσωτερική ένταση σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου αγγίζει υψηλότατους τόνους στις στιγμές που η πραγματικότητα της αντίληψης και της αφήγησης χάνουν κάθε επαφή με την όποια πραγματικότητα, ενώ νωρίτερα, η νηφάλια εισαγωγή την κρατούσε δεσμευμένη μεταξύ ορίων. Τίποτα από όσα γράφω δεν σημαίνει πως κάτι ήταν λάθος, δεν παύω όμως να νιώθω πως το εν συνόλω καλογραμμένο και με θεατρική δομή κείμενο σαμποτάρισε λίγο τον ίδιο του τον εαυτό.
Πραγματικά θαύμασα την παρουσία της Δανάης Καλοπήτα στη σκηνή, καθώς η εξελικτική της έκρηξη αποτυπώθηκε με σωστή κλιμάκωση αλλά και με τέλεια άρθρωση. Οι μεταβολές στο βάθος και την εσωτερικότητα της φωνής της ακολουθούν τις διακυμάνσεις του κειμένου, ενώ αξιοπρόσεκτη είναι και η -συγκρατημένη ορισμένες φορές- σωματικότητά της. Εύκολα διακρίνει κανείς το ταλέντο που ξεδιπλώνεται με κάθε νοηματική παράγραφο και την αφήγηση που μοιάζει με τραγούδι/θρήνο/εκκωφαντικό μουρμούρισμα.
Θέατρο Καλλιρρόης
Παραστάσεις: Πέμπτη στις 21:15
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου