Θέατρο - Χρόνος από δεύτερο χέρι (2026)
"Χρόνος από δεύτερο χέρι", από το βιβλίο της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, Second Hand Time (Το τέλος του Κόκκινου Ανθρώπου), διασκευή-σκηνοθεσία: Βίλια Χατζοπούλου, πρωταγωνιστούν: Ελένη Καστάνη, Γιώργος Καφετζόπουλος, Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, Μαρία Καλαμποκιά, Γιώργος Μανιάδης, Αγγελική Μπούρα, Μαρία Σταυροπούλου.
Το βραβευμένο με Νόμπελ το 2015 μυθιστόρημα της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς παρουσιάζεται στον εξαιρετικό χώρο του φουαγέ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε μια παράσταση στις παρυφές του docu-theatre, πλήρη συναισθήματος και επιβλητική στην αφήγησή της, καθώς συνδυάζει ιστορίες απλών ανθρώπων εντός του ιστορικού μεγαλείου των κοσμογονικών αλλαγών. Η μετάβαση από τη Σοβιετική Ένωση στη Ρωσία του σήμερα, δεν έγινε αναίμακτα. Ένα ολόκληρο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύμπαν κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, αφήνοντας τους ανθρώπους πίσω του να μαζεύουν τα κομμάτια της ζωής τους και της νέας εποχής. Η εισβολή του νεοσύστατου ρωσικού καπιταλισμού σε μια χώρα που είχε μάθει να ζει εντός μιας συλλογικής αντίληψης ισότητας και κρατικής φροντίδας (όπως κι αν συνέβαινε κι όπως το αντιλαμβανόταν ο καθένας), εκβιάζει το "εγώ" έναντι του "εμείς" σε μια κοινωνία που μέχρι τότε δεν είχε μάθει ποτέ να προβάλλει προσωπικές ανάγκες και επιθυμίες. Και έτσι ξαφνικά, εκατομμύρια άνθρωποι βίωσαν τη μοναξιά σε ένα περιβάλλον όπου πλέον έπρεπε να προσαρμοστούν μόνοι, όπως το ίδιο μόνοι έπρεπε να φροντίσουν τον εαυτό τους.
Οι ιστορίες που αφηγείται η συγραφέας είναι ακραιφνώς συγκινητικές επειδή ακριβώς -μυθοπλασία ή μη- αφηγούνται σπαρακτικά ανθρώπινες ιστορίες μετάβασης και ολοκληρωτικής υπαρξιακής μετατόπισης. Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης πρέπει να υπήρξε η πλέον βίαια κοινωνικοπολιτική αλλαγή, ενδεχομένως βιαιότερη και από αυτή την ίδια την επανάσταση που τη γέννησε. Η επανάσταση έφερε τότε την ελπίδα. Η πτώση έφερε την ανείπωτη μοναξιά σε εκατομμύρια ανθρώπους που δεν είχαν μάθει ποτέ να παίρνουν πρωτοβουλίες.
Εντός αυτού του κλίματος αμηχανίας και απελπισίας, η Βίλια Χατζοπούλου στοιχειοθετεί τις θεατρικές αφηγήσεις στο αρχοντικό φουαγέ του Δημοτικού Θεάτρου στον Πειραιά, "εισπράττοντας" από τον ίδιο τον χώρο ένα αλλοτινό μεγαλείο από ανάκτορα που έγιναν πολιτικά σύμβολα για να καταλήξουν σήμερα αξιοθέατα. Ο ίδιος ο χώρος επιβάλλει τη σκηνογραφία και τον τόπο της δράσης, καθώς το μυαλό σου ταξιδεύει αυθόρμητα στις δόξες που το παρκέ αυτό έχει ζήσει, αλλά και τις βουβές ώρες της πιο σκοτεινής ιστορίας. Με τα τεράστια παράθυρα να στέκουν σαν μάτια που ατενίζουν την πόλη, τον τόπο και την ιστορία, οι συντελεστές της παράστασης υποδύονται χαρακτήρες που φαντάζουν μικροί και αδύναμοι εμπρός στο μεγαλείο των γεγονότων. Έρωτες, παιδιά, φιλοδοξίες, πόνος, επιβίωση, απελπισία, απογοήτευση και σπαραγμός εναλάσσονται με έναν μαγικό τρόπο μέσα από τις λέξεις του κειμένου που πραγματικά συναρπάζουν. Είναι τόσο γλαφυρός και καταλυτικός ο λόγος ώστε η παράσταση να γίνεται βιβλίο που διαβάζεις μια χειμωνιάτικη νύχτα, η αγαπημένη φωνή ενός φίλου που σου αφηγείται κάτι πολύ προσωπικό, ντοκυμανταίρ που παρακολουθείς απνευστί και την ίδια στιγμή θέατρο, που όμως δεν υποδύεται αλλά καταθέτει.
Κατάθεση ψυχής άλλωστε εισπράττεις και από το σύνολο των ηθοποιών της παράστασης που είτε πάλλονται ως πλήθος που επανατοποθετείται στον χωροχρόνο είτε ξεσκίζουν την ψυχή τους στη μοναξιά των λέξεων που αφήνουν να βγει σαν αέρας που εκπνέουν από το στόμα τους. Συναρπαστική η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, σου στιγματίζει την ψυχή με την καίρια και μετρημένη στην κάθε ανάσα παρουσία της, ενώ η Ελένη Καστάνη μεταφέρει στους ευάλωτους ώμους της ηρωίδας της την απελπισία της επιβίωσης. Ο Γιώργος Καφετζόπουλος δίνει ένα ηχηρό "παρών" στην αδυσώπητη κόντρα της αφοσίωσης με την προδοσία που αφηγείται, την ίδια στιγμή που η Μαρία Καλαμποκιά προβάλλει το θράσος ως απάντηση στον φόβο και η εύθραυστη αλλά αποφασισμένη να διεκδικήσει ό,τι της αναλογεί μέσα στην παράνοια της μοναξιάς Αγγελική Μπούρα κυματίζει με τη φωνή της τα νερά της ιστορίας.Τέλος, ο Γιώργος Μανιάδης και Μαρία Σταυροπούλου αφοσιώνονται με πάθος στις απαιτήσεις των ανθρώπων που υποδύονται. Διακριτική αλλά ουσιώδης η σκηνογραφία και τα props της Δήμητρας Λιάκουρα που υπογράφει και τα κουστούμια, καθώς και οι μουσικές παρεμβάσεις του Νίκου Κυπουργού.
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά - Φουαγέ
Παραστάσεις: Παρασκευή & Σάββατο στις 20:30, Κυριακή στις 19:00
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου