Θέατρο - Μάνα, Μητέρα, Μαμά (20260
"Μάνα, Μητέρα, Μαμά" του Γιώργου Διαλεγμένου, σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης, πρωταγωνιστούν: Θανάσης Βλαβιανός, Νεκταρία Γιαννουδάκη, Τόνια Μαράκη, Νίκος Ορφανός, Σμαράγδα Σμυρναίου.
Η μάνα έχει γίνει βάρος για τους δυο γιους της, ιδιαίτερα μετά την πώληση του πατρικού τους και την αναμονή του νέου τους διαμερίσματος που θα έπαιρναν με αντιπαροχή. Βυθισμένοι στις υποχρεώσεις και τα χρέη αμφότεροι, σχεδιάζουν εν αγνοία της να την κλείσουν σε γηροκομείο. Το μεγαλύτερο βάρος φαίνεται να το σηκώνουν ο Μεμάς και η γυναίκα του η Βαρβάρα, οι οποίοι μένουν μαζί της και καλούνται διαρκώς να ικανοποιούν τις παραξενιές της, ενόσω ο μεγάλος γιος -εντελώς όσα πάνε κι όσα έρθουν αλλά πάντοτε ο πιο αγαπημένος της- ζει με κομπίνες και με τον φόβο της δέσμευσης και της οικογένειας.
Ένα σπουδαίο νεοελληνικό κείμενο του Γιώργου Διαλεγμένου, που περιγράφει όσο ελάχιστα με τόση λεπτομέρεια την αστική κοινωνική πραγματικότητα έτσι όπως διαμορφώθηκε και διαμόρφωσε τη χώρα, παρουσιάζεται σε μια υπέροχη, νέα παραγωγή στη σκηνή του θεάτρου Άλμα. Η συνθήκη δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική, από τη στιγμή που τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Μάνος Καρατζογιάννης, ένας άνθρωπος (και όχι απλά σκηνοθέτης), ο οποίος έχει αγκαλιάσει με περίσσια αγάπη το ελληνικό θέατρο, στην έως τώρα πορεία του. Δεν είναι μόνο η σκηνοθετική του άνεση και εμπειρία που τον έχουν κάνει να ξεχωρίσει αλλά πρωτίστως αυτή η αστείρευτη αγάπη με την οποία περιβάλλει τους ήρωες τους οποίους καλείται να ζωντανέψει επί σκηνής και μαζί αυτή η εσωτερική ανάγκη του να διαβάζει εις βάθος τον εκάστοτε χαρακτήρα ώστε να μπορεί να αντιλαμβάνεται την κάθε πράξη και την κάθε λέξη που ξεστομίζει. Ως αποτέλεσμα, στη σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη δεν υπάρχουν ποτέ ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές μεταξύ του κακού ή του καλού ούτε ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος. "The truth lies in the eyes of the beholder" λέγαμε ανέκαθεν στα Κάτω Πατήσια και στην προκειμένη περίπτωση o "θωρών" Μάνος Καρατζογιάννης σκάβει στις ψυχές των ηρώων του και αναζητά τα αίτια της δράσης τους, καταλαβαίνοντας προθέσεις και κίνητρα, χωρίς απαραίτητα να συμφωνεί μαζί τους ή να προσπαθεί να τους δικαιολογήσει. Ειδικά στην περίπτωση του "Μάνα, Μητέρα, Μαμά" όπου οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο καθήκον, την αγάπη και το σφάλμα είναι θολές, μόνο μια τέτοια, διερευνητική ματιά μπορεί να αποδώσει μια αντίστοιχα διερευνητική σκηνοθετική ανάγνωση. Προσθέστε στα παραπάνω την αποδεδειγμένη θεατρική του δεινότητα στην καθοδήγηση των ηθοποιών και βρίσκεστε μπροστά σε μια απολαυστική θεατρική εμπειρία.
Στην απόλαυση συντελούν και οι υπέροχοι ηθοποιοί της παράστασης που είτε ξεχωριστά είτε συνολικά χαρίζουν απλόχερα ψυχή, ρυθμό και ζωή στην παράσταση από την αρχή μέχρι το τέλος. Τι να γράψει κανείς για τη Σμαράγδα Σμυρναίου και για τον τρόπο με τον οποίο παραδίδεται στον ρόλο αυτής της μάνας που νοσταλγεί, απαιτεί, παραξενιάζει, φοβάται, γνωρίζει, υποκρίνεται αλλά πάνω απ' όλα αγαπά, επειδή πολύ απλά ο ίδιος ο ρόλος της στη ζωή είναι η αγάπη. Αβανταδόρικος από το κείμενο κιόλας χαρακτήρας, εύκολα καλεί σε ερμηνευτικό ναρκισσισμό και φιοριτούρες. Στη σκηνή του Άλμα, όμως, η Σμαράγδα Σμυρναίου παραδίδει μαθήματα εγκράτειας και υποκριτικής δοτικότητας. Έλεγχος εκφραστικών μέσων, διακυμάνσεις στη φωνή και απόλυτη αντίληψη χρονισμού συντελούν σε μια φιγούρα που σε στοιχειώνει και που ταυτόχρονα γίνεται σπαρακτικά οικεία, έτσι όπως θυμίζει μάνες και γιαγιάδες και μητέρες και μαμάδες δικές μας.
Ο Θανάσης Βλαβιανός κυριαρχεί στον ρόλο του ταλαίπωρου νεότερου αδερφού, έτσι όπως καλείται να κρατήσει διαρκώς τις ισορροπίες στο σπιτικό του ανάμεσα στη γυναίκα του και στη μαμά του, μια διαδικασία που του προκαλεί εξάντληση. Κι είναι αυτήν ακριβώς την εξάντληση που κλιμακώνει σταδιακά, χωρίς ποτέ να "βαραίνει" αδικαιολόγητα και χωρίς ποτέ να απομακρύνεται από την καταναγκαστική ευθυμία του "Μεμά". Υπέροχη η Νεκταρία Γιαννουδάκη στον ρόλο της συζύγου του, έτσι όπως κυκλοφορεί στη σκηνή με αξιοθαύμαστη φυσικότητα, αποτυπώνοντας με μαεστρία έναν ρόλο φαινομενικά απλό στην απόδοσή του αλλά που στην πραγματικότητα σε υποχρεώνει να υπερβείς τον απλό αφηγηματικό ρεαλισμό χωρίς ταυτόχρονα να τον αποποιηθείς. Υπέροχη, το ξαναλέω. Ορμητικός και εξωστρεφής ο Νίκος Ορφανός αντιλαμβάνεται τα χιουμοριστικά όρια του μεγάλου, κομπιναδόρου αδελφού που έχει αναλάβει, προσδίδοντας μια επιπλέον σωματικότητα στα χαρακτηριστικά του, ιδιαίτερα στη διεπαφή του με την αιώνια αρραβωνιάρα του, την οποία η Τόνια Μαράκη αντιλαμβάνεται και υποδύεται με μια καλοδεχούμενη απλοϊκότητα που κρύβει τον βαθύ παρτακισμό της επίπλαστα καλοσυνάτης ηρωίδας.
Άλμα
Παραστάσεις: Τετάρτη στις 19:30, Παρασκευή & Σάββατο στις 20:30, Κυριακή στις 19:00
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου