Θέατρο - Εκτροφείο τεράτων (2026)
.jpg)
"Εκτροφείο τεράτων" του Γιάννη Παπάζογλου, σκηνοθεσία: Γιάννης Παπαδογιάννης, πρωταγωνιστούν: Αθηνά Ασημάκη, Γιάννης Παπαδογιάννης.
Μια φιλόδοξη και αποφασισμένη για όλα γυναίκα ξεκινά την εξελικτική της πορεία σε μια μεγάλη τράπεζα, έτοιμη να θυσιάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς μέσα της έως ότου καταφέρει να φτάσει εκεί που επιθυμεί. Στη διαδρομή, όμως, συνειδητοποιεί πως όχι μόνο δεν γνωρίζει ούτε η ίδια πού θέλει να φτάσει, αλλά και πως το τέλμα στο οποίο την έχει οδηγήσει η "επιτυχία" της, μεταμορφώνεται σταδιακά σε κινούμενη άμμο που την καταπίνει, υπό το βάρος των ευθυνών της κάθε της πράξης.
Πολύ ενδιαφέρον και αφοπλιστικά σημερινό το κείμενο του Γιάννη Παπάζογλου, ξυπνά πολύ πρόσφατες αναμνήσεις την ίδια στιγμή που ελίσσεται εντός ενός αέναου διαχρονικού παρόντος. Κι είναι αυτή ακριβώς η συνθήκη που εντείνει την αίσθηση μιας αόρατης εφιαλτικής απειλής, που εξελίσσεται έξω από τα παράθυρα της ασφαλισμένης σαν φρούριο τράπεζας. Με σαφείς επιρροές από το πρόσφατο παρελθόν αλλά και από τη φρίκη που έχει προκαλέσει στην ανθρωπότητα η αποξένωση της επιτυχίας, της ισχύος και του χρήματος, θέτει σαφέστατα ερωτήματα για τη δράση και την αντίδραση, για την ευθύνη και την ενοχή και πρωτίστως για την τρέχουσα ανθρώπινη "απανθρωποίηση", εντός του οποιουδήποτε πλαισίου. Με ρυθμούς θρίλερ και δράματος δωματίου, οι άνθρωποι-κλειδιά γύρω από τη ζωή αυτής της αποφασιστικής και χωρίς τύψεις -αρχικά τουλάχιστον- γυναίκας, εναλλάσσονται διαρκώς διατηρώντας, όμως, το ίδιο πρόσωπο, μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Η παράσταση υπό τη σκηνοθετική ανάγνωση του Γιάννη Παπαδογιάννη, ο οποίος και πρωταγωνιστεί, ακολουθεί πιστά τις επιταγές και το ύφος του κειμένου τόσο στις σκληρά ρεαλιστικές σκηνές όσο και στις διαδρομές της φιλοσοφικής αναζήτησης. Με εξαίρεση αυτό ακριβώς το σημείο, όπου ίσως αυτή η ποιητικότητα του κειμένου την οποία εξυπηρέτησε πιστά ίσως έχρηζε μιας περισσότερο απελευθερωμένης σκηνοθετικής έκφρασης που να μην κοντράρει τον ωμό ρεαλισμό του συνόλου, το "Εκτροφείο Τεράτων" λειτουργεί καταλυτικά ως προς το ενδιαφέρον και την εφιαλτική του ατμόσφαιρα. Ο Γιάννης Παπαδογιάννης αντιλαμβάνεται το ύφος και τον ρυθμό που απαιτούνται και στήνει κινηματογραφικά δομημένες σκηνές, εντός ενός χώρου αέρινα αφαιρετικού και την ίδια στιγμή πολύ συγκεκριμένου, με την αρωγή της σκηνογραφίας της PixelForge Laserworks και των φωτισμών που υπογράφει ο ίδιος.
Ως προς την ενεργή παρουσία του ως ηθοποιός του οποίου οι ρόλοι εναλλάσσονται διαρκώς, εκτίμησα ιδιαίτερα, πέραν της σκηνικής του άνεσης, την απέχθειά του έναντι οποιασδήποτε μορφής επιτήδευσης ή ναρκισσισμού, σε ένα έργο που πολύ εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε ερμηνευτικές υπερβολές τύπου "κοιτάχτε πόσο καλά μπορώ να παίξω". Με διακριτές αλλά και διακριτικές εναλλαγές στη φωνή, τη σωματική τοποθέτηση και την εκφορά του λόγου, μεταβαίνει από τον έναν ρόλο στον άλλο, καθρεφτίζοντας τις διαφορετικές εκφάνσεις της ύπαρξής του στο πρόσωπο και στην ερμηνεία της άξιας συνοδοιπόρου του, της Αθηνάς Ασημάκη, η οποία εξελίσσει σταδιακά τον χαρακτήρα της γυναίκας που υποδύεται σε αυτήν την κλιμακωτά εξελικτική πορεία προς τον όλεθρο, με άνεση και ορμή.
Studio Αργώ
Παραστάσεις: Παρασκευή στις 20:30
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου