Θέατρο - Το θαύμα (2026)
"Το θαύμα" του Τζουζέπε Μάσα, μετάφραση: Βιολέτα Ζεύκη, σκηνοθεσία, σκηνική σύλληψη, δραματουργική επεξεργασία: Νικολέτα Φιλόσογλου, πρωταγωνιστούν: Θανάσης Δήμου, Παναγιώτης Παναγόπουλος.
Ο Αντόνιο και ο Μπερνάρντο, αδέλφια και δημοτικοί υπάλληλοι στο νεκροταφείο του χωριού τους, έχουν επιφορτισθεί με την ευθύνη της ταφής ενός νεκρού -ξένου και μαύρου, όπως τον αποκαλούν- ο οποίος βρέθηκε στα χωράφια. Μόνο που το νεκροταφείο τους έχει μόνο δύο κενές θέσεις, τις οποίες θέλουν να φυλάξουν για τους ίδιους, όταν έρθει η ώρα τους, οπότε περνούν όλο το βράδυ ψάχνοντας να βρουν τον τρόπο να μην τον θάψουν τελικά αλλά να τον ξεφορτωθούν, κάπως, χωρίς όμως και να τους ανακαλύψουν.
Μαύρη κωμωδία γραμμένη το 2016 μεσούσης της μεταναστευτικής κρίσης στην Ιταλία, το "Θαύμα" κινείται με δημιουργικό και ευφάνταστο τρόπο ανάμεσα στην κλασική ιταλική μπαλαφάρα και στον σουρεαλισμό του "Γκοντό", εξερευνώντας με διακριτικότητα και τόλμη τη σύγκρουση μεταξύ της κοινωνικής αντίληψης και της ανθρωπιάς. Δυο αμόρφωτοι, απλοϊκοί άνθρωποι, χαμένοι μέσα στη μικρότητα του τόπου όπου γεννήθηκαν και εξακολουθούν να ζουν και ποτισμένοι με το "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια" α λ΄ιταλιάνα, προτάσσουν τη δική τους μικρότητα έως ότου αντιλαμβάνονται το οικουμενικό μεγαλείο. Φοβισμένοι πως θα χάσουν τη μόνιμη, μετά θάνατον, θέση τους στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, αντιμετωπίζουν τον νεκρό -τον οποίο κουβαλούν σε ένα φέρετρο- ως ανεπιθύμητη αποσκευή που επιθυμούν να ξεφορτωθούν, με χίλιους δυο διαφορετικούς και αστείους τρόπους. Μέσα από τις ακραίες ιδέες του καθενός, ο Μάσα κάνει μια πολύ έξυπνη αναφορά στην Ιταλία του σήμερα, που στα χωριά της έχει μείνει προσκολλημένη στο χθες, με κοινωνικές, πολιτικές και θρησκευτικές αναφορές, οι οποίες εντέχνως περιγράφουν και άλλους κατοίκους του χωριού, πλάθοντας και οριοθετώντας ταυτόχρονα το στίγμα δράσης και αντίληψης των ηρώων. Σαν δίδυμο Φράνκο και Τσίτσιο, ο Αντόνιο και ο Μπερνάρντο δίνουν την ευκαιρία στον συγγραφέα να βουτήξει με χαρά μικρού παιδιού στις ρίζες της ιταλικής κουλτούρας και την ίδια στιγμή να αναδείξει μέσα από αυτή τη vintage προσέγγιση την αντίληψη του σήμερα που ενδεχομένως να μην έχει απομακρυνθεί ιδιαίτερα από το παρελθόν της. Μόνο που κάποια στιγμή, η κλασική ιταλική κωμωδία μετατοπίζεται στα χνάρια ενός θρησκευτικού σουρεαλισμού, αντιμετωπίζοντας κατάματα μια αλήθεια και μια συνθήκη έναντι των οποίων δεν μπορούμε ούτε τα μάτια να κλείσουμε αλλά ούτε και να αρνηθούμε την αρχέγονη καλοσύνη με την οποία -θεωρητικά- είμαστε πλασμένοι.
Αυτή την "ιταλικότητα" του λόγου και της ροής του αντιμετώπισε μαστόρικα στη μετάφρασή της η Βιολέτα Ζεύκη, γράφοντας το κείμενο με μια ταχύτητα ντελιριακή, την οποία ανέδειξε -ειδικά στο πρώτο μισό- και η σκηνοθεσία της Νικολέτας Φιλόσογλου. Ο Θανάσης Δήμου και ο Παναγιώτης Παναγόπουλος μπήκαν με άνεση στο κλίμα και εισέπνευσαν τον αιθέρα της ύπαρξης των δύο αυτών ακραίων ηρώων, με κίνηση και λόγο, χωρίς όμως και να αποφεύγουν πάντα τις υπερβολές στην κωμικότητα. Αν θα αποζητούσα κάπου κάτι περισσότερο θα ήταν στην ανάγνωση του δεύτερου μέρους, όταν και συμβαίνει το "θαύμα", καθώς η μετατόπιση στο συγκινησιακό και στο μεταφυσικό ένιωσα πως έγινε βεβιασμένα αλλάζοντας άρδην το ύφος της παράστασης και των ηρώων της. Μολαταύτα, το ίδιο το κείμενο και το εσώτερο κέφι των δύο πρωταγωνιστών αναδεικνύουν ευχάριστα τις ιδέες και την πολυποίκιλη αντίληψη του έργου, σε μια παράσταση που ψυχαγωγεί τίμια και την ίδια στιγμή θέτει προβληματισμούς.
ΣΤΟΑ Culture
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου