Θέατρο - Ο θάνατος του Μολιέρου (2025)
"Ο θάνατος του Μολιέρου", του Κώστα Κουτρούλη και του Θύμιου Διαμάντη, σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπούρας, Θύμιος Διαμάντης, Κώστας Κουτρούλης, πρωταγωνιστούν: Πέπη Γιαννιώτη, Θύμιος Διαμάντης, Νεφέλη Καστανιά, Κώστας Κουτρούλης, Νικόλας Σούλης, Νίκος Στεργιώτης.
Οι τελευταίες ημέρες του Μολιέρου βρίθουν δημιουργικής τρέλας και συγκρούσεων με την Εκκλησία. Η άφιξη στο Παρίσι του νέου Αρχιεπισκόπου και ορκισμένου εχθρού του συγγραφέα, κηρύσσει έναν υπόγειο πόλεμο μεταξύ των δυο ανδρών αλλά και μεταξύ του φωτός της ελευθερίας του λόγου και του δογματικού σκοταδισμού. Καθώς ο Μολιέρος γνωρίζει πως είναι βαριά άρρωστος, κινείται αποφασιστικά, αρνούμενος μέχρι τέλους να ενδώσει στον εκβιασμό και στις απειλές, απαντώντας στην ίντριγκα με ίντριγκα και πολεμώντας τη βία με τις λέξεις.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, εντελώς απρόσμενη για ελληνικό θεατρικό (θα περίμενε κανείς πως το έχουν γράψει Γάλλοι), συνεχίζει για λίγες ακόμα παραστάσεις στον επίσης απρόσμενο και φιλόξενο χώρο του Ρεκτιφιέ στο Γκάζι. Συλλογικής σύλληψης, αντίληψης και εκτέλεσης, ο "Θάνατος του Μολιέρου" αφηγείται ιστορικά γεγονότα μιας άλλης εποχής και μιας άλλης χώρας για να τα μετουσιώσει σε πανανθρώπινες αλήθειες διαχρονικές και σύγχρονες, με τη σκιά του φόβου της αυστηρής παπικής εκκλησίας του τότε να αποκτά προσλαμβάνουσες εξίσου επικίνδυνες και στο δικό μας εδώ και τώρα. Υπάρχει ορμή στις ερμηνείες, δυναμική στις ιδέες, αξίες εκπεφρασμένες στις λέξεις και μια συνοχή επί σκηνής αξιοθαύμαστη, που ξεπερνά τους ρόλους και την υποκριτική για να συνδέσει με την αλήθεια και την ειλικρίνειά της όλα τα μέλη του θιάσου και κατά συνέπεια να εμπλέξει συναισθηματικά και τον θεατή.
Δεν μπορείς άλλωστε να μην θαυμάσεις την άρτια εικαστική αντίληψη (σκηνικά-κοστούμια: Ράνια Αντύπα) της παράστασης, με την ξύλινη κάσα διαρκώς παρούσα επί σκηνής να μεταμορφώνεται διαρκώς από φέρετρο σε γραφείο, τραπέζι ή ντουλάπι για να καταλήξει σε κουτί της Πανδώρας γεμάτο σκοτεινά μυστικά αλλά και κατάφωρες αλήθειες, ούτε και τον ευρηματικό τρόπο που αξιοποιείται συνολικά ο χώρος του θεάτρου, προσφέροντας γεωμετρική έκταση στην αφήγηση και στη σκηνοθετική καθοδήγηση των ηθοποιών. Εξίσου άξιες θαυμασμού είναι οι ερμηνείες του συνόλου των συντελεστών, ξεκινώντας από τον πάντοτε εντυπωσιακό στις συναισθηματικές μεταπτώσεις και με σκηνικό κύρος Θύμιο Διαμάντη, που αποδίδει με υπαινικτικές λεπτομέρειες ένα διαχρονικό Μολιέρο, με άριστη διαχείριση των τραγικών αλλά και των κωμικών στιγμών. Απειλητικός, πλήρης ερμηνευτικού σθένους και απολαυστικός στη διακριτική ειρωνεία του, ο Κώστας Κουτρούλης παραδίδει έναν εξαιρετικό Αρχιεπίσκοπο, τρομακτικό και γαλήνιο συνάμα στην όψη, δίπλα στον παρατρεχάμενο και αφελή ιερέα του Νικόλα Σούλη που κλέβει με την αφέλειά του τις εντυπώσεις. Ο Νίκος Στεργιώτης διακρίνεται για τον κωμικό του τόνο αλλά και για τον τρόπο που διαχειρίζεται τον "Ιούδα" ηθοποιό και φίλο του Μολιέρου, με την Πέπη Γιαννιώτη και τη Νεφέλη Καστανιά να προσφέρουν απλόχερα την αρμονική τους συνύπαρξη ως οι δύο γυναίκες που αγάπησαν βαθύτατα τον Μολιέρο μέχρι τέλους, χωρίς ποτέ αυτό να σταθεί ανάμεσά τους.
Μοναδική μου ένσταση η αμηχανία που μου προκάλεσε η ξαφνική μετατόπιση του αφηγηματικού άξονα από την κωμωδία στο τραγικό. Είναι απλά εξαιρετική η σκηνή της κηδείας στην έναρξη, με χιούμορ άριστα μετρημένο στο τέμπο και στην έκφραση, το οποίο θεωρείς πως θα ορίσει και τον τόνο της παράστασης στη συνέχεια. Μόνο που πολύ γρήγορα, η υπόσχεση της κωμωδίας που δίνεται στην αρχή μένει λίγο στην άκρη, καθώς ο "Θάνατος του Μολιέρου" ακολουθεί πιο τραγικά μονοπάτια, με το χιούμορ παρόν μεν, αλλά μαύρο και διακριτικό. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είναι λάθος ούτε ως δράμα ούτε ως κωμωδία, απλά ένιωσα λίγο ξένος απέναντι στην ξαφνική αλλαγή ύφους, όπως και απέναντι στο ελαφρώς διδακτικό φινάλε, σαφέστατα αναγκαίο μεν, καθώς ζούμε σε ρευστές εποχές, not quite my cup of tea δε.
Ρεκτιφιέ
Παραστάσεις: Κυριακή στις 21:15.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου