Extraction (2020)

Ελληνικός τίτλος: Τάιλερ Ρέικ: Η φυγάδευση

Περιπέτεια του Netflix σε σκηνοθεσία Σαμ Χάργκρέηβ, με τους Κρις Χέμσγουωρθ, Ρουντράξ Τζαϊσβάλ, Ραντίπ Χούντα, Γκολσιφτέχ Φαραχανί, Ντέηβιντ Χάρμπορ.

Ο γιος του φυλακισμένου μεγαλέμπορου ναρκωτικών στο Μπαγκλαντές, Όβι Μαχατζάν, πέφτει θύμα απαγωγής από τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή του πατέρα του, ο οποίος ζητά σε αντάλλαγμα για τη ζωή του νεαρού να αναλάβει μόνος του τις μπίζνες στη Ντάκα. Ανήμπορος να αντιδράσει πίσω από τα κάγκελα αλλά και διόλου πρόθυμος να παραδώσει την "επιχείρησή" του στον αλήτη που κρατάει όμηρο τον γιο του, ο Όβι αναθέτει στο δεξί του χέρι, τον Αμίρ, να τον επιστρέψει σώο και αβλαβή εάν δεν θέλει να δει και ο ίδιος τον δικό του γιο νεκρό. Με αυτά και με εκείνα, την αποστολή αναλαμβάνει ο Τάιλερ Ρέικ, αυτοκαταστροφικός μισθοφόρος, τέως κομάντο του αυστραλέζικου στρατού, καλό παιδί αλλά και πολύ βίαιος όταν κάποιος προδίδει την εμπιστοσύνη του. Μολονότι η αποστολή διάσωσης στέφεται με επιτυχία, ο πόλεμος που θα ξεσπάσει στους δρόμους της πόλης είναι άνευ προηγουμένου.

Άντε να χαλαρώσουμε με κάτι παλαιότερο που το έχω στο ψυγείο εδώ και χρόνια, αφού με τις νέες κυκλοφορίες στις αίθουσες έχουμε πάθει μαζική κατάθλιψη. Θα μου πείτε, πώς θα χαλαρώσουμε με μια ταινία όπου πρέπει να σκοτώνεται ο μισός πληθυσμός της πρωτεύουσας του Μπαγκλαντές και περιχώρων; Ναι, εντάξει, ένα δίκιο το έχετε, αλλά να σας πω κάτι; Καρφί δεν σου καίγεται για όλους όσοι σκοτώνονται ή ανατινάζονται ή οτιδήποτε άλλο παθαίνουν κατά τη διάρκεια της "Φυγάδευσης" διότι πολύ απλά ούτε τους ξέρεις ούτε θα τους μάθεις ποτέ. Δεν έχει την παραμικρή ανθρωποκεντρική κατεύθυνση η ταινία ούτε ανθρωπιστικές ανησυχίες. Κάπου μεταξύ βιντεοπαιχνιδιού και κόμικ, αντιπροσωπεύει επάξια το είδος της macho περιπέτειας όπου το καλό παιδί μάχεται μόνο του τις δυνάμεις του κακού διότι και πολλά χρήματα του έχουν τάξει και διότι δεν σηκώνει προδοσίες στο σπαθί του (ή στο όπλο του ή σε ό,τι κρατάει τέλος πάντων). Στον δρόμο του Τσακ Νόρρις και άλλων λαϊκών κινηματογραφικών ηρώων που εταιρείες όπως η Cannon  δόξασαν στα χρόνια του '80, η "Φυγάδευση" είναι το είδος της ταινίας που κάποτε λατρεύαμε να βλέπουμε στον κινηματογράφο έως ότου τούς γυρίσαμε την πλάτη επειδή έπρεπε να γίνουμε όλοι μελετητές της διανόησης και ακόλουθοι των απανταχού auteurs. Μέχρι και που το ίδιο το σινεμά αδιαφόρησε για το είδος έως ότου ευτυχώς ανέλαβε να το βγάλει από την αφάνεια το Netflix παρέα με κάποιες ακόμα πλατφόρμες. Καταιγιστικό σε ταχύτητα και δράση, εκκωφαντικό σε ένταση και πλημμυρισμένο σε απρόσωπο αίμα ενόχων και αθώων, το φιλμ προτάσσει ως άξιο μπροστάρη τον Κρις Χέμσγουωρθ, μπαρουτοκαπνισμένο, χιλιολαβωμένο, αποφασισμένο και πεισματάρη, που δεν κολώνει ούτε απέναντι στον ίδιο τον Χάρο αν δεν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει. Λατρεμένη η κάθε υπερβολή, άψογο και ιλιγγιώδες το μοντάζ, τσίτα οι μουσικές, τα subwoofer υποφέρουν από τα μπαμ και τα μπουμ και όλα κυλούν ρολόι μέχρι το παρ' ολίγον τραγικό φινάλε που όμως αναιρείται από την ύπαρξη του sequel, για το οποίο θα επανέλθω όταν βρω χρόνο να το δω.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.