Nosferatu (2024) (IMAX)
Ελληνικός τίτλος: Νοσφεράτου
Ταινία τρόμου των Universal/Focus σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Έγκερς, με τους Λίλυ-Ρόουζ Ντεπ, Νίκολας Χουλτ, Μπιλ Σκάρσγκαρντ, Άαρον Τέυλορ-Τζόνσον, Γουίλλεμ Νταφόε, Έμμα Κόριν.
Ο νεαρός μεσίτης Τόμας Χάτερ, ταξιδεύει για λογαριασμό του αφεντικού του σε μια μικρή χώρα των Καρπαθίων, για να διευθετήσει από κοντά μια σημαντική συμφωνία. Ο μυστηριώδης Κόμης Όρλοκ, που προκαλεί τον φόβο στους κατοίκους της περιοχής, έχει εκδηλώσει το ενδιαφέρον του να αγοράσει μια εγκαταλελειμμένη έπαυλη στο Βίσμπουργκ, τη γερμανική πόλη όπου κατοικεί ο νιόπαντρος Τόμας μαζί με τη σύζυγό του, την Έλεν. Κανείς δεν γνωρίζει, πέραν του ιδιοκτήτη του μεσιτικού γραφείου, πως η συμφωνία αυτή θα ρίξει στην πόλη τους τη σκιά του θανάτου και μιας κατάρας που διαρκεί αιώνες.
Δεν σας κρύβω πως περίμενα τον "Νοσφεράτου" του Ρόμπερτ Έγκερς με μεγάλη ανυπομονησία, καθώς ήμουν σίγουρος πως το ύφος και το θέμα της ιστορίας ταιριάζουν γάντι στον σκηνοθέτη που με είχε ιντριγκάρει με τον άνισο "Φάρο" και που στη συνέχεια έδειξε να ωριμάζει στον "Άνθρωπο απ' τον Βορρά". Όμως η μεγάλη ανυπομονησία εξελίχθηκε σε μεγάλη απογοήτευση. Μην με παρεξηγείτε, αναγνωρίζω πως ο "Νοσφεράτου" είναι μια καλή και φροντισμένη ταινία τρόμου, κατά πολύ ανώτερη από ό,τι τα στούντιο μας έχουν συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Είναι όμως αυτό αρκετό; Και στο φινάλε, ποιο το νόημα ενός remake το 2024 και ποιον καλλιτεχνικό σκοπό εξυπηρετεί;
Κατ' αρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είναι ο "Νοσφεράτου" καθώς έχω διαπιστώσει μια μεγάλη σύγχυση γύρω από αυτό. Λοιπόν, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια (φαινομενικά) ανεπίσημη και χωρίς δικαιώματα κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος του Μπραμ Στόουκερ, γυρισμένη το 1922 από τον Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου. Ασπρόμαυρο και βωβό, το εξαιρετικό από κάθε άποψη "Νοσφεράτου, μια συμφωνία τρόμου" ("Nosferatu, eine Symphonie des Grauens") άλλαξε τον τόπο και τα ονόματα του μυθιστορήματος (ο Κόμης Δράκουλας έγινε Κόμης Όρλοκ), με την αιτιολογία ότι επρόκειτο για μια γερμανική ταινία γυρισμένη για γερμανούς θεατές. Όλη αυτή η σύγχυση προκάλεσε και νομική αντιπαλότητα μεταξύ των δημιουργών της ταινίας και της χήρας του Μπραμ Στόουκερ, η οποία και δικαιώθηκε με το δικαστήριο να αποφαίνεται υπέρ της και να διατάσσει την καταστροφή κάθε κόπιας της ταινίας -ευτυχώς για όλους μας, κάποιες διασώθηκαν. Αυτό που έκανε την ταινία του Μουρνάου ξεχωριστή δεν ήταν η διασκευή της ιστορίας του Δράκουλα μα η ξεχωριστή ματιά του σκηνοθέτη, η εξπρεσιονιστική έκρηξη σε κάθε πλάνο, οι σκιές, το ύφος, το μοντάζ και η φωτογραφία. Επ' αυτών άλλωστε ορίστηκε το remake του Βέρνερ Χέρζογκ που στο "Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της νύχτας" ("Nosferatu - Phantom der Nacht") του 1979 συνδιαλέγεται καλλιτεχνικά με το ύφος του Μουρνάου, διατηρώντας μολαταύτα τα ονόματα από το μυθιστόρημα του Στόουκερ με τον βρυκόλακα του αξεπέραστου Κλάους Κίνσκι να είναι ο Δράκουλας.
Οπότε, για να επιστρέψω στο αρχικό μου ερώτημα, ποιον σκοπό εξυπηρετεί τούτος εδώ ο νέος "Νοσφεράτου"; Να αφηγηθεί ξανά την ιστορία του Δράκουλα σε γερμανικό τοπίο ή να "ανταλλάξει απόψεις" με την ταινία του 1922; Ξεκάθαρη απάντηση, δυστυχώς δεν υπάρχει και εκεί έγκειται το πρόβλημα της ταινίας. Οι προθέσεις του Έγκερς είναι θολές, οπότε μένουμε απλά στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης της ιστορίας ως μια καθαρόαιμη ταινία τρόμου με βρυκόλακες, με τα γερμανικά ονόματα και τις τοποθεσίες μεν αλλά με ερμηνεία και εκφορά των ρόλων που παραπέμπει σε βρετανική παραγωγή. Ειλικρινά, υπήρξαν στιγμές που νόμιζα πως ο Ρόμπερτ Έγκερς είχε πάθει Κέννεθ Μπράνα στο "Φράνκενστάιν". Υπερβολικό παίξιμο, βρετανοτραφές αξάν, μουσική παντού και όλα στη διαπασών. Τα πάντα φωνάζουν στην ταινία, από τις εικόνες μέχρι τους ηθοποιούς, τη μουσική και τους ήχους, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καταστούν επιβλητικά. Και κάπως έτσι, ο νέος "Νοσφεράτου", παρ' ότι άρτιος σε πολλούς τομείς, καταλήγει άψυχος όπως ο απέθαντος πρωταγωνιστής του. Αναμφισβήτητα εντυπωσιακός για τους νέους (ή/και νεαρούς) θεατές που δεν έχουν εκτεθεί ξανά στο σύμπαν του Δράκουλα/Νοσφεράτου, αλλά χωρίς καλλιτεχνικό σκοπό και αντίκρισμα.
4 υποψηφιότητες για Όσκαρ (Φωτογραφία, Μακιγιάζ & Κομμώσεις, Σκηνογραφία, Κοστούμια), 5 υποψηφιότητες στα BAFTA (όπου διεκδικεί βραβείο και η μουσική).
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου