Vermiglio (2024)

Ελληνικός τίτλος: Βερμίλιο -Η Νύφη του Βουνού

Δραματική ταινία σε σκηνοθεσία Μάουρα Ντελπέρο, με τους Μαρτίνα Σκρίντζι, Τομάσο Ράνιο, Τζουζέπε Ντε Ντομένικο, Καρλότα Γκάμπα, Σαντιάγκο Φοντεβίλα.

Σε ένα αποκομμένο από τον κόσμο και κρυμμένο μέσα στον όγκο των Άλπεων χωριό, το Βερμίλιο, η ζωή φαίνεται να κυλά κανονικά, κι ας μαίνεται ολόγυρα ο Β' Παγκόσμιος, έστω και στα τελειώματά του. Η εμφάνιση ενός λιποτάκτη, όμως, αναστατώνει τους ρυθμούς αυτούς, θέτει τους χωριανούς έναντι των ευθυνών τους αλλά και την οικογένεια του δασκάλου σε έναν ξαφνικό κυκεώνα που θα φυλλομετρήσει τη μέχρι τότε ταχτοποιημένη ζωή τους.

Εσωτερικό, ελλειπτικό, αποστασιοποιημένο συγκινησιακά αλλά ταυτόχρονα βουτηγμένο στην πηγή του ιταλικού νεορεαλισμού, το "Βερμίλιο" είναι ένα πολυσύνθετο δράμα ηθικής, κοινωνικού σχολιασμού, οικογενειακών δεσμών και έρωτα που μολονότι σύγχρονης κινηματογραφικής αντίληψης πίνει νερό από την ιστορία του ιταλικού σινεμά, τιμώντας το παρελθόν του και υποσχόμενο πολλά για το παρόν και το μέλλον του. Το έχω γράψει πολλές φορές πως εθνική κινηματογραφία αποκομμένη από την ιστορία της δεν υπάρχει. Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα αμιγώς ιταλικό φιλμ (αν και στην παραγωγή συνεισέφεραν τα μάλα Γάλλοι και γαλλόφωνοι Βέλγοι) τόσο ως προς τη θεματική, την αντίληψη αλλά και ως προς τη γλώσσα. Με προφορά βαριά, βουνίσια, ή σιτσιλιάνικη σε ό,τι αφορά τον λιποτάκτη Πιέτρο, οι κάτοικοι του Βερμίλιο πατούν γερά στη χώρα, στη στιγμή και στην ουσία της ύπαρξής τους, την ίδια στιγμή όμως που αφήνονται σε μια σκηνοθεσία σημερινή, εκ της οποίας άλλωστε προκύπτει και η κριτική -αλλά ασχολίαστη- ματιά στα γεγονότα.

Είναι να θαυμάζεις πράγματι τον τρόπο που η Μάουρα Ντελπέρο διαχειρίζεται και κατευθύνει τις ερμηνείες κάθε ρόλου, όσο μικρού κι αν είναι, πλάθοντας συγκεκριμένους χαρακτήρες αλλά μαζί και διαχρονικές φιγούρες -όπως τα παιδιά της ταινίας, τα οποία παίζουν με μια αφοπλιστική, σημερινή αθωότητα και αληθοφάνεια, ενόσω παραπέμπουν σε εμβληματικά καρέ του Παζολίνι, του Ντε Σίκα και του Φελίνι και μιας ολόκληρης κινηματογραφίας. Άψογα συντονισμένη με τους αργούς ρυθμούς και το αραιό οξυγόνο σε τέτοιο υψόμετρο η φωτογραφία του "Βερμίλιο" (Μιχαΐλ Κρίχμαν) που ζωγραφίζει κάδρα συναισθημάτων και ανθρώπων, καθώς και το μοντάζ (Λούκα Ματέι) που επιτρέπει στα πρόσωπα και στις στιγμές να αναπνέουν σε ανθρώπινη κλίμακα. Συγκινητικό αλλά ουδέποτε συναισθηματικό, λατρευτικό αλλά ποτέ διδακτικό, σπαρακτικό μέσα από την απουσία δραματικών σκηνών και με μια απέλπιδα μοναξιά που την καλύπτουν μόνο κάποιες μικρές, φευγαλέες γουλιές στιγμιαίας χαράς, το "Βερμίλιο" αφηγείται με μέτρο μια ιστορία που στο Χόλυγουντ θα μπορούσε να είναι και επικό δράμα σινεμασκόπ διαστάσεων. Κι εκεί είναι που φαίνεται η διαφορά στην αντίληψη, στην ανάσα και στην τέχνη, όταν υπάρχουν ρίζες τις οποίες τιμάς χωρίς να τις διαγράφεις για να προβάλεις το εγώ σου έναντι της δημιουργίας σου.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.