The Great Lillian Hall (2024)

Ελληνικός τίτλος: Η Σπουδαία Κυρία Χολ

Δραματική ταινία του Μάικλ Κρίστοφερ, με τους Τζέσικα Λανγκ, Κάθυ Μπέητς, Λίλυ Ρέημπ, Τζέσσι Γουίλλιαμς, Πηρς Μπρόσναν.

Η Λίλιαν Χολ, ένας θρύλος του αμερικανικού θεάτρου, κάνει τις τελικές πρόβες για τον "Βυσσινόκηπο" του Τσέχωφ που ανεβάζει στο Μπρόντγουέυ ένας ρηξικέλευθος σκηνοθέτης. Εν μέσω όλης αυτής της -γνώριμης- πίεσης, κάποια μικρά λάθη στα λόγια της και μερικά άλλα, αδιάφορα φαινομενικά, συμπτώματα την οδηγούν στον γιατρό, ο οποίος την ενημερώνει πως πάσχει από άνοια.

Ταινία ερμηνειών, με το ειδικό βάρος και το εκτόπισμα της Τζέσικα Λανγκ να οδηγούν την αφήγηση και να κλέβουν το βλέμμα και την προσοχή του θεατή από τις όποιες σεναριακές φλυαρίες και τις εύκολες συγκινησιακές λύσεις, η "Σπουδαία Κυρία Χολ" μπορεί να μην είναι σπουδαία συνολικά, όμως κατορθώνει να σε παρασύρει στο σύμπαν της και να σου γνωρίσει αξιομνημόνευτους ανθρώπους. Η ισορροπημένη σκηνοθεσία αναδεικνύει τη θεατρικότητα της ιστορίας, περιορίζοντας τη δράση ως επί το πλείστον σε εσωτερικούς χώρους με σταθερή αντίστιξη τη σκηνή του θεάτρου όπου γίνονται οι πρόβες της παράστασης, καλώντας τους έξοχα επιλεγμένους ηθοποιούς του καστ να αποδώσουν ο καθένας ερμηνείες μεστές χωρίς υπερβολές ουσιώδεις κι ας έχει το σενάριο χαρακτήρες γνώριμα επαναλαμβανόμενους. Η Κάθυ Μπέητς, ας πούμε, είναι σκέτη απόλαυση στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τον ρόλο της προσωπικής βοηθού της μεγάλης πρωταγωνίστριας, με νότες χιούμορ και βαθέως συναισθήματος να εναλλάσσονται υποδόρια χωρίς οι λέξεις και το ύφος της να χάνουν ούτε στιγμή το μέτρο. Βαθιά ειλικρινής η Λίλυ Ρέημπ στον ρόλο της κόρης, έχει βρει μικρά ερμηνευτικά τερτίπια που να προσμοιάζουν στην ομιλία και στο βλέμμα κάποιες φορές της Τζέσικα Λανγκ, σαν αληθινή κόρη που μοιάζει στη μαμά της, την ίδια στιγμή που ο Πηρς Μπρόσναν, σε αυτές τις όμορφες και ευρηματικές σκηνές στα διπλανά μπαλκόνια, κοντράρει με την πικρόχολη ανεμελιά του την εγκατάλειψη στην οποία η Λίλιαν Χολ αρχίζει να παραδίδεται. 

Κακά τα ψέματα όμως, όλη η ταινία είναι η Τζέσικα Λανγκ, αυτό το ευλογημένα ταλαντούχο πλάσμα που από τη "Φράνσις" και μετά ήρθε για να στοιχειώσει τις οθόνες, μικρές και μεγάλες. αλλά και το σανίδι και στις δύο όχθες του Ατλαντικού. Ο τρόπος που κοιτάζει όταν το βλέμμα χάνεται ακόμα κι όταν το σώμα και η φωνή είναι εδώ, ο τρόπος που διαχειρίζεται τη "θεατρινίστικη" επί σκηνής ερμηνεία της χωρίς ποτέ να φεύγει από το κινηματογραφικό τέμπο, αυτά τα μάτια της όταν κοιτάζει τον φακό λίγο πριν από τους τίτλους τέλους, ο μονόλογός της στον "Βυσσινόκηπο" αλλά και το νανούρισμα που τραγουδά στην κόρη της, κάνουν την ταινία να απογειωθεί σε ουσιαστικό συναίσθημα, ενόσω προδίδουν το μυαλό της που σιγά-σιγά θα σβήσει για πάντα, προδιαγράφοντας το τέλος. Απλά, υπέροχη.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.