The Home (2025)

Ταινία τρόμου της Miramax σε σκηνοθεσία Τζέημς ΝτεΜόνακο, με τους Πητ Ντέηβιντσον, Τζων Γκλόβερ, Μπρους Άλτμαν, Βίκτορ Γουίλλιαμς, Μαίρη Μπεθ Πιλ.

Ο Μαξ, ένας ατίθασος νεαρός που μπαίνει συχνά σε μπελάδες, αναγκάζεται να εργαστεί κοινωφελώς σε έναν οίκο ευγηρίας για τέσσερις εβδομάδες, ώστε να γλιτώσει τη φυλακή, όταν τον συλλαμβάνουν για φθορά ξένης περιουσίας, κάνοντας γκράφιτι. Την ελαφρότερη ποινή εξασφάλισε ο ανάδοχος πατέρας του, ο οποίος προσπαθεί χρόνια να τον στρώσει κοινωνικά και επαγγελματικά, απόπειρά όμως δύσκολη, δεδομένου του θανάτου του μεγαλύτερου "αδελφού" του (ανάδοχο παιδί κι αυτό), με τον οποίο είχαν δεθεί σαν να είχαν αληθινό δεσμό αίματος. Από την πρώτη στιγμή που φτάνει στον απομακρυσμένο από την πόλη οίκο ευγηρίας, ο Μαξ συλλαμβάνει μια παράξενη αίσθηση, παρά το θερμό καλωσόρισμα των φιλοξενούμενων εκεί, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τους περίεργους ήχους που ακούγονται από τον τέταρτο όροφο, ένα σημείο του κτιρίου που του έχει απαγορευθεί ρητά να εισέρχεται.

Μολονότι βαδίζει εξ αρχής σε γνώριμα μονοπάτια, οφείλεις να αναγνωρίσεις στην ταινία την έξυπνη ιδέα και την ένταση στο φιλμάρισμα, κάτι που της προσδίδει ρυθμό και αγωνία από την αρχή κιόλας. Όμως, ούτε η ιδέα ούτε η ένταση αρκούν για να ξετυλιχτεί απρόσκοπτα η ιστορία αφού τα αφηγηματικά κενά στο σενάριο έρχονται να καλύψουν οι επαναλαμβανόμενοι εφιάλτες του πρωταγωνιστή, οι οποίοι λειτουργούν ως ξαφνικές τρομάρες τις στιγμές όπου η καθημερινότητά του στον Οίκο κυλάει χωρίς εκπλήξεις. Εντοπίζεις από την άφιξή του κιόλας στη νέα του δουλειά μια βιάση να διαφανεί ξεκάθαρα η απειλή, που στη συνέχεια όμως ξεφουσκώνει (εξ ου και η ανάγκη για τους εφιάλτες), με μεγαλύτερο σεναριακό πρόβλημα αυτή την αναθεματισμένη ανάγκη για ανατροπή που έχει χαντακώσει θρίλερ και θρίλερ τα τελευταία χρόνια, λες και το σενάριο γράφτηκε μόνο και μόνο για να οδηγήσει στη (διπλή) αποκάλυψη του φινάλε. Εκεί είναι που λες "κρίμα" αφού το ουσιαστικό μυστικό που αποκαλύπτεται είναι από μόνο του αρκετό χωρίς τη θεατράλε (κυριολεκτικά) δεύτερη ανατροπή που νιώθεις πως αφαιρεί δύναμη από την κεντρική ιδέα. 

Την ίδια στιγμή, όμως, βρίσκω εντελώς αδικαιολόγητη και τη χολή που έχει χυθεί σε κριτικές εγχώριες και γραμμένες εκεί στα ξένα, οι οποίες ψάχνουν να βρουν μηνύματα και υπερασπιστικές γραμμές σε έναν υποτιθέμενο ρατσισμό έναντι της της τρίτης ηλικίας. Ένα φιλμ τρόμου της σειράς είναι, με καλές στιγμές, που αδικείται από την υπερφίαλη ανάγκη του να πρωτοτυπήσει. Κι όταν λέω πως είναι της σειράς, εννοώ πως δεν είναι ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο και από "επώνυμα" sequel και franchsises που έχουν κατακλύσει τις οθόνες μας τα τελευταία χρόνια. Ενδιαφέρουσα φάτσα ο Πητ Ντέηβιντσον στον ρόλο του νεαρού Μαξ που καλείται να λύσει το μυστήριο, του οποίου η ερμηνεία -είτε ηθελημένα είτε αθέλητα- ταυτίζεται με τη νεανική αμηχανία και την ανάγκη για δικαιοσύνη του ήρωα. Ωραίο το ματοκύλισμα του φινάλε, αλλά θα μπορούσε να είναι και λίγο πιο χορταστικό.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.