Together (2025)
Ελληνικός τίτλος: Μαζί
Ταινία τρόμου της Neon σε σκηνοθεσία Μάικλ Σανκς, με τους Άλισον Μπρι, Ντέηβ Φράνκο, Ντέημον Χέριμαν.
Ο Τιμ και η Μίλλυ, ένα τραυματισμένο συναισθηματικά ζευγάρι που όμως κρατάνε τον έρωτα μεταξύ τους, μετακομίζουν στην εξοχή λόγω της νέας της θέσης ως δασκάλα στο τοπικό σχολείο. Απομονωμένοι μέσα στο δάσος, μακριά από τους φίλους και τη βοή της πόλης, οι δυο τους θα βρουν τη σχέση τους να δοκιμάζεται, εκείνη λόγω του ψυχολογικού του βάρους και εκείνος επειδή νιώθει εγκλωβισμένος στις δικές της συνθήκες. Ύστερα από μια ξαφνική μπόρα που τους ρίχνει σε μια σπηλιά, όμως, ο Τιμ και η Μίλλυ νιώθουν την έλξη τους να ζωντανεύει και πάλι, καθώς δεν μπορούν -κυριολεκτικά- να μείνουν ο ένας μακριά από τον άλλον.
Επιτέλους, μια τρομακτική ταινία τρόμου, το "Μαζί" θέτει ξεκάθαρα τα όριά του και τον τόνο του από τα πρώτα κιόλας λεπτά, όταν αφηγείται συμπυκνωμένα τις έρευνες για ένα ζευγάρι που εξαφανίστηκε στην περιοχή. Χωρίς στην ουσία να δείχνει τίποτα, την ώρα όμως που υπαινίσσεται πολλά, η κάμερα του μικρομηκά και τηλεοπτικού σεναριογράφου και σκηνοθέτη Μάικλ Σανκς ορίζει ξεκάθαρα την εφιαλτική ατμόσφαιρα και τον ζόφο, υποσχόμενη τα καλύτερα για τη συνέχεια. Και όντως, δεν προδίδει τις υποσχέσεις του, εφόσον και η σκηνή γνωριμίας με το ζευγάρι των πρωταγωνιστών στην αποχαιρετιστήρια βραδιά που έχουν διοργανώσει για τους φίλους τους, στέφεται από την ίδια μακάβρια οδύνη και αυτόν τον εσωτερικό πόνο που τους τρώει τα σωθικά.
Με άνεση, ρεαλισμό και χημεία στην οθόνη, ο Ντέηβ Φράνκο και η Άλισον Μπρι εξερευνούν σαν σε αυτοσχεδιασμό τους χαρακτήρες που υποδύονται, αποφεύγοντας τα ερμηνευτικά κλισέ του είδους, γεγονός που ενισχύει την αληθοφάνεια εντός του μύθου και των συνθηκών μιας ταινίας τρόμου. Αν κάτι πετυχαίνει στο σενάριο είναι η αποδοχή των τρομακτικών γεγονότων ως κάτι το φυσιολογικό, χωρίς να ξενίζει, ιδιαίτερα δε όταν ξετυλίγεται το κουβάρι του μύθου και η εικόνα αγριεύει. Εκεί που ένιωσα πως το χάνει είναι στην ψυχολογική μετάβαση από την άρνηση στην αποδοχή, την οποία έλαβα με μεγαλύτερη ταχύτητα από όση θα χρειαζόταν, με αποτέλεσμα η τελευταία πράξη να αγχώνεται να χωρέσει πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη, έτσι όπως μπλέκονται και οι -όχι πλήρως δουλεμένοι- συμβολισμοί και τα βεβιασμένα εφφέ που απογυμνώνουν τη μέχρι τότε κυριαρχούσα αίσθηση του τρόμου. Εύσχημα στον σχεδιασμό του ήχου.
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου