Θέατρο - Μπλε υγρό (2025)
"Μπλε υγρό" από το βιβλίο της Βίβιαν Στεργίου, σκηνοθεσία-δραματοποίηση: Κώστας Κουτρούλης, πρωταγωνιστούν: Έλενα Αϊβαλιώτου, Πέπη Γιαννιώτη.
Η Ελλάδα του σήμερα και του πρόσφατου χθες, τα (αφόρητα) κυριακάτικα τραπέζια, οι κρυφοί έρωτες που αναγκάζονται να γίνουν απαγορευμένοι προτού θολώσουν, η ενηλικίωση, η εφηβεία που αναμετράται με τους εσωτερικούς πανικούς και μια χώρα δέσμια των οικογενειακών προκαταλήψεων και των ευκολιών της, φυλλορροούν στις ιστορίες του βιβλίου της Βίβιαν Στεργίου, κάποιες από τις οποίες μεταφέρονται εμπνευσμένα στη σκηνή από τον Κώστα Κουτρούλη, στη σκηνή του ιδιαίτερου Χώρου Τεχνών Κ4.
Το "Μπλε υγρό" είναι από αυτά τα θεατρικά μπιζουδάκια (ή amuse bouche όπως μάθαμε να τα λέμε παιδιόθεν στα Κάτω Πατήσια) τα οποία φαντάζουν δελεαστικά και παράξενα ταυτόχρονα, αλλά που όταν τα γευτείς, σε ταξιδεύουν και κάνουν την καρδιά να θέλει κι άλλο. Μονόλογος για δύο ηθοποιούς ή πρόζα σε εκδοχή μονολόγου, η παράσταση που οραματίστηκε ο Κώστας Κουτρούλης είτε αφηγείται την ιστορία μίας γυναίκας διχασμένης στον χρόνο και στην εσωτερική της ωριμότητα, μοιρασμένη σε δύο ηθοποιούς, είτε χρησιμοποιεί αυτές τις δύο υπέροχες ηθοποιούς για να αφηγηθεί την οικουμενική ιστορία όλων των γυναικών της διπλανής πόρτας σε μια ενιαία, γραμμική εξιστόρηση που βηματίζει στον χρόνο.
Χωρίς να φοβάται τις σιωπές (είναι σχεδόν χωρίς ίχνος διαλόγου η έναρξη), φωτίζοντας τους χαρακτήρες με χιούμορ και εκμεταλλευόμενη πλήρως τη σκηνική ιδιομορφία του χώρου (όπως και το πεζοδρόμιο εμπρός του), η σκηνοθεσία αντανακλά πτυχές του κειμένου ακόμα κι όταν κάποια πράγματα μένουν ανείπωτα, ενόσω "χαϊδεύει" ψυχολογικές έννοιες με υπαινιγμούς εξπρεσιονισμού που αγγίζει άφοβα το slapsitck. Κι όσο όλα αυτά ακούγονται αντιφατικά καθώς πληκτρολογώ το κείμενο, στο "Μπλε υγρό" αποκτούν ουσία και υπόσταση και χαρίζουν μια σύντομης διάρκειας αλλά ολοκληρωμένη θεατρική εμπειρία που είναι χαρά ψυχαγωγίας (με την πλήρη έννοια του όρου) όταν την ανακαλύπτεις και επιτρέπεις στο μπλε υγρό να σε διαπεράσει. Ουδόλως φεμινιστικό (αν τυχόν αυτό περνάει από το μυαλό σας) αλλά βαθύτατα ανθρώπινο, το έργο έχει το μαγικό άγγιγμα που σου ανάβει στο μυαλό εικόνες από τα προσωπικά σου κυριακάτικα τραπέζια και τους δικούς σου θείους και τους δικούς σου κρυφούς έρωτες, χωρίς διδακτισμό και ακτιβιστική διάθεση (μακριά από εμάς).
Σε απόλυτη ταύτιση με το κείμενο και τη σκηνοθετική αντίληψη οι δύο εκ διαμέτρου αντίθετες (φαινομενικά και ερμηνευτικά) πρωταγωνίστριες της παράστασης, χαρίζουν την ψυχή (τους) στο "Μπλε υγρό" και αποδίδουν με εσωτερικό μέτρο και εξωστρεφή δυναμική τη γυναίκα (ή τις γυναίκες) του ρόλου, ενόσω μιλούν με τις φωνές των άλλων, αόρατων ηρώων, ντουμπλάροντας τρόπον τινά τους άλλους, χωρίς όμως να φεύγουν από τον χαρακτήρα που έχουν χτίσει και υπηρετούν με σαφήνεια. Παλ συναισθηματικών αποχρώσεων η Πέπυ Γιανιώτη, αγγίζει ευαίσθητες χορδές εύθραυστης αθωότητας στον λόγο, φλερτάροντας με μια παλέτα υπαινιγμών, στο πλευρό της περισσότερο εκρηκτικής (πτυχής της) όπως την ερμηνεύει με εξωστρεφή ορμή η Έλενα Αϊβαλιώτου, σε μια συνύπαρξη αρμονική, σαν δύο άτομα του ίδιου μορίου που χαριεντίζονται πότε το ένα επάνω στο άλλο και πότε από απόσταση, ενιαία μορφή και ξεχωριστές υπάρξεις, σε ένα σιωπηλό μουσικό κονσέρτο. Μέχρι το κρεσέντο του φινάλε, άρτια χρονισμένο, όπου πλέον οι δυο τους γίνονται το απόλυτο ένα και ταυτόχρονα πλήθος ολόκληρο που τραβάει με τη μάζα του το κοινό σε μια μυσταγωγική ένωση που μοιάζει με μικρό big bang και που ακούγεται γαλήνιο και κατευναστικό, όπως το φρέσκο ποπ-κορν που τινάζεται από τη μηχανή, παιχνιδιάρικο, οικείο και λιμάνι μιας ζωής.
Χώρος Τεχνών Κ4
Παραστάσεις: Πέμπτη & Σάββατο στις 21:00
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου