Θέατρο - Το έργο των δύο χαρακτήρων (2025)
"Το έργο των δύο χαρακτήρων" του Τέννεση Ουίλλιαμς, μετάφραση: Στέλιος Γιαννακός, Νικόλας Καλόγηρος, Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη, σκηνοθεσία: Στέλιος Γιαννακός, πρωταγωνιστούν: Στέλιος Γιαννακός, Ιωάννα Σίσκου.
Ο Φελίς Ντεβότο και η αδελφή του, η Κλαιρ, συνεχίζουν την ανώφελη περιοδεία τους σε θέατρα πόλεων χαμένων στο πουθενά, χαμένοι κι οι ίδιοι σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο απόρριψης και εγκατάλειψης. Τα λεφτά τελειώνουν, κι ένα βράδυ, σε μια ακόμη πόλη, χαμένη στο πουθενά, οι δυο τους βρίσκονται εγκαταλελειμμένοι από τα υπόλοιπα μέλη του θιάσου, λίγο προτού σηκωθεί η αυλαία. Εκείνη τον παρακαλεί να σηκωθούν και να φύγουν. Εκείνος επιμένει να μείνουν και να παίξουν "Το έργο των δύο χαρακτήρων" έστω και ολομόναχοι, έστω και στο μισοστημένο σκηνικό. Το κοινό έχει γεμίσει την αίθουσα. Η παράσταση αρχίζει.
Γραμμένο το 1967, την εποχή που ο Τέννεση Ουίλλιαμς έμοιαζε να αναζητά άλλες οδούς έκφρασης, μακριά από τον ρεαλισμό των μέχρι τότε κλασσικών του, "Το έργο των δύο χαρακτήρων" αγγίζει το φαντασιακό σουρεάλ του Πίντερ και του Μπέκετ, χωρίς όμως να απομακρύνεται από τη θεματολογία του συγγραφέα. Εν πολλοίς όχι απλά προσωπικό αλλά και αυτοβιογραφικό, αγγίζει πτυχές ανθρώπινες αλλά και διαδρομές του μυαλού επικίνδυνες, καθώς πραγματεύεται την υποκριτική ως σωτηρία και την εφεύρεση ενός άλλου εαυτού ως τον μοναδικό τρόπο να δραπετεύσεις από την πραγματικότητα που σε κατασπαράσσει. Έργο μέσα σε έργο, το κείμενο παραληρεί μεταξύ της ανάγκης για έκφραση και του φόβου της αλήθειας, παίζοντας με ρόλους και προσωπεία, βαθιά θαμμένο στην ψυχή των ηρώων του, αλλά και σε αυτό το θέατρο που αδειάζει σταδιακά και τους καταπίνει όπως το κήτος τον Ιωνά. Μόνο που στην περίπτωσή μας, δεν υπάρχει προσευχή. Ούτε σωτηρία.
Μου αρέσει πάρα πολύ "Το έργο των δύο χαρακτήρων", γνωστό και ως "Κραυγή" στην Ελλάδα (το είχα δει σε ένα αξέχαστο ανέβασμα με τον Αιμίλιο Χειλάκη και τη Βάνα Πεφάνη), όπως πολύ μού άρεσε και η συγκεκριμένη παράσταση που είχα τη χαρά να παρακολουθήσω στο θέατρο "Φούρνος". Το θέατρο αυτό καθ' εαυτό ενισχύει τα μάλα την αφήγηση, εντάσσεται στη ψυχολογικά περιπαιχτική και συναισθηματική σκηνοθεσία, καθώς προστίθεται ολόκληρο θαρρείς στη σκηνογραφική προσέγγιση της Αλέγιας Παπαγεωργίου (η ίδια έχει κάνει και τα εν μέρει "μπουφόνικα" κοστούμια), καθώς νιώθεις πως μικραίνει ώρα με την ώρα (φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση) και συνθλίβει στα σωθικά του τον Στέλιο Γιαννακό και την Ιωάννα Σίσκου, αμφότεροι εκ των οποίων βυθίζονται στον ψυχισμό του συγγραφέα, τη δίνη της εσώτερης παράνοιας και στο σκοτάδι της κλειστοφοβικής τους ύπαρξης. Με άριστη τη μεταξύ τους επαφή και χημεία και με ερμηνεία που τροχοπεδεί από την πραγματικότητα στον υπερρεαλισμό και από τους συναισθηματικούς υπαινιγμούς στην εξπρεσιονιστική υπερβολή (καίτοι ελαφρώς overacted στα σημεία), οι δύο πολύ καλοί ηθοποιοί παίζουν με το κείμενο, τους ρόλους, τον χώρο και το κοινό, με βλέμμα θαμπό που το υγραίνει η απελπισία και κορμιά που συσπώνται στον τονισμό των λέξεων και στην απειλή που διαισθάνονται κάθε λεπτό που περνά, με την παράσταση να μετράει αντίστροφα, όπως κι ο χρόνος τους, που τελειώνει.
Σε μια αέναη λούπα μιας παράστασης (και ύπαρξης) που μοιάζει να κουβαλά το ίδιο βάρος με τον Σίσσυφο, ο Φελίς και η Κλαιρ, αναμασούν ρόλους και αλήθειες, κόβουν κείμενο για να γλιτώσουν λες από τα ανείπωτα, αυτοσχεδιάζουν σαν ναυαγοί που παλεύουν με τα κύματα, γνωρίζοντας πως η ακτή είναι άφαντη και πως το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο, όπως και η επόμενη αρχή, παγιδευμένοι σε ένα καθαρτήριο από αλήθειες και ψέματα, από το οποίο γνωρίζουν πως δεν υπάρχει καμία διαφυγή. Η πόρτα μπορεί να είναι ανοιχτή, όμως κανείς τους δεν έχει το θάρρος να περάσει το κατώφλι. Κι η παράσταση αρχίζει. Ξανά. Και ξανά. Και ξανά...
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου