Θέατρο - Τζιν λεμόνι (2025)
"Τζιν Λεμόνι", της Ζωής Ξανθοπούλου, σκηνοθεσία: Νικόλας Σούλης, πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Μπούρας, Ζωή Ξανθοπούλου.
Ένας απογοητευμένος από τη ζωή και από την ίδια του την ύπαρξη άντρας, επικοινωνεί στο σκοτεινό διαδίκτυο με μια (παράνομη στην Ελλάδα) εταιρεία υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Όταν καταφθάνει στο σπίτι του η εκπρόσωπος της εταιρείας η οποία θα τον βοηθήσει να βάλει τέλος στη ζωή του, του ανακοινώνει πως σύμφωνα με την πολιτική που ακολουθούν, θα πρέπει να μείνει μαζί του κάποιες μέρες ώστε να αντιληφθεί με σιγουριά εάν πραγματικά επιθυμεί να "αποχωρήσει" αλλά και να μάθει πράγματα για τη ζωή του ώστε να μπορέσει να τον διατηρήσει "ζωντανό" στα social media για να μην πληγωθούν πρωτίστως οι γονείς του.
Άκρως ενδιαφέρον θέμα που έχει απασχολήσει και τον κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια, ειδικότερα από την εποχή που η Ελβετία νομιμοποίησε (υπό προϋποθέσεις) την υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Το κείμενο της Ζωής Ξανθοπούλου μπαίνει λοιπόν στα βαθιά, περιτριγυρίζοντας μια συνθήκη δύσκολη όσο και ταμπού, με σκοπό όχι απαραίτητα να τοποθετηθεί έναντί της αλλά να τη χρησιμοποιήσει ως υπόβαθρο μιας ανθρώπινης ιστορίας για δύο άγνωστους που μαθαίνουν υποχρεωτικά ο ένας τον άλλον, γνωρίζοντας πως επέρχεται το τέλος. Με μια διάθεση μαύρου χιούμορ και κάποια ακραία προσέγγιση της "υπαλλήλου" που θα τον "αυτοκτονήσει", το "Τζιν Λεμόνι" μένει περισσότερο στην επιφάνεια του κεντρικού θέματος, αναδεικνύοντας τους χαρακτήρες και τη μεταξύ τους δυναμική, με έναν τρόπο αρκούντως ψυχαγωγικό, παρά το "μαύρο" που επιβάλλεται από την επίγνωση του προδιαγεγραμμένου θανάτου. Αυτήν την επιβεβλημένη "ελαφρότητα" υποστηρίζει και η σκηνοθεσία του Νικόλα Σούλη, ο οποίος εκμεταλλεύεται την ιδιαιτερότητα του σκηνικού χώρου και προτάσσει έναν αξιοθαύμαστο ρεαλισμό κόντρα στο "σουρεάλ" της συνθήκης της συνύπαρξης αυτών των δύο τραγικών στην ουσία τους ανθρώπων.
Ο Δημήτρης Μπούρας είναι συναρπαστικός στην απλότητα με την οποία υποδύεται τον αποφασισμένο και συνάμα φοβισμένο έως το κόκαλο άνδρα που αποφάσισε να τερματίσει τη ζωή του, παίζοντας με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια που σε κάνει να πιστεύεις πως όντως σε φιλοξενεί στο σπίτι του. Η Ζωή Ξανθοπούλου παρασύρεται λίγο περισσότερο από την επίγνωση του κειμένου που η ίδια έχει γράψει και οδηγείται σε κάποιες υπερβολές που αδικούν την εν συνόλω ερμηνεία της, η οποία προσφέρει ένα υπόστρωμα αληθοφάνειας και τραύματος πίσω από το σκληρό, επαγγελματικό προσωπείο του ρόλου της. Ως προσωπικό σχόλιο, θα έλεγα πως το φινάλε θα χρειαζόταν μεγαλύτερη τόλμη και μάλλον όχι αυτό το στιγμιαίο γκρέμισμα του τέταρτου τοίχου.
Χώρος Τεχνών Κ4
Παραστάσεις: Κυριακή στις 20:00, Δευτέρα στις 21:00
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου