Θέατρο - Η Κυρία Μαργαρίτα Εμφανίζεται (2025)
"Η Κυρία Μαργαρίτα Εμφανίζεται" του Ρομπέρτο Ατάιντε, μετάφραση-απόδοση: Κορίνα Χρυσάιδου, Γιώργος Χαρατζάς, σκηνοθεσία: Γιώργος Χαρατζάς, πρωταγωνιστεί η Κορίνα Χρυσάιδου.
Η κυρία Μαργαρίτα συστήνεται στους μαθητές της τάξης της. Ως δασκάλα Δημοτικού, οφείλει να είναι γλυκιά, ευγενική, τρυφερή και... απειλητική, επικίνδυνη, οργισμένη. Κάπου μεταξύ της σοβαρότητας και της τρέλας, η αλλόκοτη αυτή η γυναίκα που μοιάζει να αντικατοπτρίζει την επιτομή του "εκπαιδευτικού" συστήματος και της "νουθετικής" κοινωνίας, εκφράζει με λέξεις τα ανείπωτα και όλα όσα κρύβονται στην πραγματικότητα πίσω από τα πρέπει και τα μαθήματα και τον επαγγελματισμό του λειτουργήματος που ασκεί, ενδεχομένως και άθελά της. Θύμα κι η ίδια του συστήματος που στηλιτεύει, αφήνεται σε μια παράδοση-ποταμό με μαθητές εμάς τους ίδιους, στα "θρανία" μας, να παρακολουθούμε την εσωτερική έκρηξη αυτής της γυναίκας και μαζί τη σταδιακή αποδόμηση της περσόνας της, σε στιγμές λυτρωτικού πόνου.
All time classic θεατρικό έργο, πολυαγαπημένο και πολυανεβασμένο, "Η Κυρία Μαργαρίτα Εμφανίζεται" έκανε πρεμιέρα το 1973 στο Teatro Ipanema της ιδιαίτερης πατρίδας του συγγραφέα, το Ρίο Ντε Τζανέιρο και αμέσως σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Η τόλμη του κειμένου και η οικουμενικότητα των ιδεών που πραγματεύεται του επέτρεψαν σύντομα να ανοίξει πανιά για τις σκηνές όλου του κόσμου, με τη Γαλλία να ανοίγει τον χορό το 1974 με την Αννί Ζιραρντό, την Εστέλ Πάρσονς στο Μπρόντγουέυ το 1977, την οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος ο συγγραφέας, αλλά και τον Μιχάλη Κακογιάννη να το ανεβάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1977 με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη.
Η νέα παράσταση που υπογράφει το καλλιτεχνικό δίδυμο Κορίνα Χρυσάιδου-Γιώργος Χαρατζάς είναι σίγουρα άξια αναφοράς τόσο για τον σεβασμό που αποτίνει στο κείμενο αυτό καθ' εαυτό (εκτίμησα πολύ τη μετάφραση στα Ελληνικά) όσο και για τις διακριτικές νότες δροσιάς ως προς τη σκηνοθετική και ερμηνευτική αντίληψη του εγχειρήματος. Στη συγκεκριμένη "Κυρία Μαργαρίτα" η απειλή είναι σαφέστατα εμφανής αλλά την ίδια στιγμή κεκαλυμμένη από στρώσεις γλυκύτητας και αγάπης που ενισχύονται από τη φωνή και το σωματικό ποστάρισμα της άρτια αφοσιωμένης στον ρόλο Κορίνας Χρυσάιδου, η οποία κοντράρει την τρυφεράδα στη φωνή με την τρέλα στο βλέμμα, εκφράζοντας την απειλή περισσότερο ως ιδέα και κοινωνικό σύμβολο παρά ως εξωστρεφή κραυγή, αποφεύγοντας κάθε εύκολο ξέσπασμα. Η αντίληψη της σκηνοθεσίας είναι άλλωστε τέτοια, ώστε να κρύβει τον φόβο με επιφανειακές καλές προθέσεις, ενισχύοντας την αμφισημία του κοινωνικού/εκπαιδευτικού πλαισίου αλλά και της ίδιας της σφαίρας του ρεαλισμού. Το αυτό επιδιώκει και η όψη της παράστασης, με τα σκηνικά και τα κουστούμια να παντρεύουν την αληθοφάνεια και την απειλή με μια περσόνα κλόουν σε παροξυσμό που ξεφεύγει από κάθε όριο και σενάριο σε παιδικό πάρτυ.
Μία παράσταση που τολμά να αναμετρηθεί με το κλασικό, χωρίς να προτείνει την ανοησία ως νεοτερισμό, η οποία οφείλει πολλά ακριβώς σε αυτόν τον σεβασμό που δείχνει στο πρωτότυπο υλικό της αλλά και στην ισορροπημένη και με άποψη ερμηνεία της "δασκάλας" της.
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου