Θέατρο - Girls and Boys (2026)
"Girls and Boys" του Ντέννις Κέλλυ, μετάφραση-σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου, πρωταγωνιστεί η Νατάσα Εξηνταβελώνη.
Η ιστορία μιας γυναίκας που πολέμησε για να βρει τον δρόμο της, τόσο στα επαγγελματικά όσο και στα προσωπικά της, ξετυλίγεται με κέφι, ορμή και καταιγιστική αφήγηση δια χειρός του γνώριμου και αγαπημένου στην Ελλάδα συγγραφέα, Ντέννις Κέλλυ και μάλιστα σε μια παράσταση που ευτυχεί από πολλές απόψεις.
Η σκηνοθεσία που υπαγορεύει η Λητώ Τριανταφυλλίδου εκμεταλλεύεται κάθε σπιθαμή της μεγάλης σκηνής του Αλάμπρα εντός του σκηνικού του Δημήτρη Πολυχρονιάδη που κινείται εντέχνως μεταξύ του ρεαλισμού και της θεατρικής αφαίρεσης, μέσω της λελογισμένης και απόλυτα ενταγμένης στην αφήγηση χρήση των βίντεο. Αντιλαμβάνομαι όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε το άγχος του σκηνοθέτη έναντι ενός μονολόγου που ξεπερνά τα 90' για τον τρόπο με τον οποίο θα υπερβεί τις δυσκολίες που το ίδιο το είδος του μονολόγου θέτει εξ αρχής, ώστε να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή και το κυριότερο να μην του επιτρέψει να πλήξει ούτε λεπτό. Στην περίπτωση του "Girls and Boys" τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει καθώς η σκηνοθέτις ακολουθεί και αναδεικνύει τον ρυθμό του κειμένου, προτάσσοντας ευρήματα που δεν ξενίζουν -το αντίθετο μάλιστα, μοιάζουν απόλυτα λογικά καθώς ταυτίζονται με την κυριολεκτική και ψυχολογική θέση της ηρωίδας της. Φώτα, μουσική (Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου), κίνηση (Κωνσταντίνος Παπανικολάου) και ερμηνεία σε απόλυτη αρμονία και θεατρική ταύτιση εξυπηρετούν τον σκοπό, τον ρυθμό και το κείμενο σε μια παράσταση που δεν χάνει σε χρόνο ούτε σε ύφος, έχοντας ως εξέχουσα βοήθεια αυτή καθ' εαυτή την πρωταγωνίστριά της.
Η Νατάσα Εξηνταβελώνη είναι καταιγιστική από την πρώτη μέχρι την τελευταία λέξη, με απόλυτη επίγνωση του ρόλου και της συνθήκης του και ελίσσεται με μαεστρία και άνεση από το κωμικό στο τραγικό, επισκεπτόμενη όλες τις ενδιάμεσες στάσεις της διαδρομής. Με πρωταρχικό της όπλο τη φωνή και την κίνηση, συνομιλεί ανοιχτά με το κοινό είτε με τον εαυτό της, βάζει μπροστά της την κάμερα την οποία χρησιμοποιεί ως είσοδο στα κατάβαθα του εαυτού της, και αναπολεί στιγμές με αντίληψη που προκαλεί ανατριχίλες. Ακόμη και εν μέσω μιας θολής -κατά τη γνώμη μου, εκτός αν δεν κατάλαβα εγώ καλά- γεωγραφικής τοποθέτησης της ιστορίας, η ερμηνεία τής Νατάσας Εξηνταβελώνη υπερβαίνει σύνορα και συνθήκες και αποκτά μια πανανθρώπινη ουσία που εντυπωσιάζει. Ακόμα κι όταν το κείμενο, στην επιθυμία του να σοκάρει, καταφεύγει στο επιτηδευμένο και τόσο αδικαιολόγητο φινάλε -τόσο αδικαιολόγητο που το ίδιο το κείμενο καλείται να το εξηγήσει με όρους ψυχολογίας- η εξαιρετική ηθοποιός κατορθώνει να υπερβεί το εμπόδιο που τίθεται ξαφνικά εμπρός της και να το ενσωματώσει με μια εσωτερικότητα που σου γδέρνει την ψυχή. Συγχαρητήρια αξίζουν και στη σκηνοθεσία του επιλόγου που σπάει ξεκάθαρα πια τον τέταρτο τοίχο και εντάσσει όλους εμάς στη ζωή αυτής της τραγικής αλλά τόσο γενναίας γυναίκας.
Θέατρο Αλάμπρα
Παραστάσεις: Παρασκευή & Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 19:00
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου