Θέατρο - Σχέδιο Προμηθεύς (2026)
"Σχέδιο Προμηθεύς" του Γιώργου Αδαμαντιάδη, σκηνοθετική επιμέλεια: Γιάννης Ζαφείρης, Γιώργος Αδαμαντιάδης, Ειρήνη Κατσινούλα, πρωταγωνιστούν: Γιώργος Χριστάκης, Ειρήνη Κατσινούλα, Κατερίνα Κυπραίου, Στέλιος Μοίρας, Αλεξάν Σαριγιάν, Γιώργος Αδαμαντιάδης, Κρίνα Δαλακλή.
Αθήνα, Απρίλιος 1967. Στο πολιτικό γραφείο της νεολαίας της δημοκρατικής παράταξης, έναν μόλις μήνα πριν τις εκλογές, εντοπίζουν ένα δέμα, το οποίο δυστυχώς ανοίγουν με μεγάλη καθυστέρηση. Πανικόβλητοι ανακαλύπτουν μέσα του ηχητικές καταγραφές, φωτογραφίες και έγγραφα μιας ομάδας αξιωματικών που ετοιμάζεται να καταλύσει τη δημοκρατία μέσα στις επόμενες ώρες. Καθώς η νύχτα προχωρά, η αγωνία μετατρέπεται σε πανικό και ο πανικός σε πολιτικό και ηθικό αδιέξοδο. Ανάμεσα σε ιδεολογικές συγκρούσεις, φόβο, οργή και απελπισία, οι ήρωες φτάνουν μπροστά σε ένα ακραίο ερώτημα: Μπορεί μια πράξη βίας να σταματήσει τη δικτατορία πριν από τη γέννησή της;
Ουδέποτε απογοητεύουν "Τα Μπάσταρδα του Σίσσυφου" στις θεατρικές τους παραστάσεις, με τον Γιώργο Αδαμαντιάδη να επιμένει ορθώς στο είδος του σύγχρονου πολιτικού θεάτρου που και χρήσιμο είναι και συναρπαστικό, εάν πάνε όλα σωστά. Μετά το πολύ ενδιαφέρον και τραγικά σκληρό "Disorder" του 2024, ο Γιώργος Αδαμαντιάδης επιστρέφει με ένα ακόμη πολιτικό θρίλερ δωματίου, το "Σχέδιο Προμηθεύς", που με φόντο πραγματικά γεγονότα που συγκλόνισαν τη χώρα, αφηγείται μια ιστορία που εν πολλοίς θα μπορούσε να είναι και αληθινή. Αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ στο "Σχέδιο Προμηθεύς" ήταν η κλιμάκωσή του, με το κείμενο -και κατά συνέπεια και τη σκηνοθεσία- να αποκτούν σταδιακά έναν ταχύτατο, κινηματογραφικό ρυθμό, καθώς οι δείκτες του ρολογιού ελαττώνουν διαρκώς την απόσταση από τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Απριλίου 1967. Μου θύμισε πολύ αυτά τα ωραία, πολιτικά θρίλερ, τα χολυγουντιανά, όπου μια ομάδα ανθρώπων σε ένα δωμάτιο [και πέριξ αυτού] καλούνται να πάρουν αποφάσεις καίριες, αναζητώντας ταυτόχρονα τα όρια της ηθικής και τη λεπτή κόκκινη γραμμή που διαχωρίζει την πολιτική πράξη από το έγκλημα.
Στο συνολικό επίτευγμα συνεισφέρουν τα μάλλα ο σκηνικός διάκοσμος αυτού του χαώδους πολιτικού γραφείου, ο φωτισμός του Δημήτρη Λογοθέτη που καθορίζει χώρο και χρόνο, καθώς και ο ηχητικός σχεδιασμός του Σταμάτη Σπυρόπουλου που ενισχύει την κινηματογραφικότητα της παράστασης για την οποία μίλησα νωρίτερα. Όμως, για να επιστρέψω στο σημαντικότερο ατού της παράστασης, το ίδιο το κείμενο είναι που καθορίζει το κλιμακούμενο τέμπο και την ορμή του έργου, με τρόπο φυσικό και ανεπιτήδευτο, μολονότι σε ένα ιδανικό σύμπαν θα προτιμούσα να είχαν αποφευχθεί κάποιες φωνές και ορισμένες μικρές χρονικές ανακολουθίες τόσο στο ύφος [που ακούγεται περισσότερο σημερινό παρά 60's] όσο και στα props. Το σύνολο, όμως, είναι τόσο καλά κουρδισμένο που αυτές τις λεπτομέρειες τις ξεπερνάς με ευκολία, αποδεχόμενος τη θεατρική σύμβαση και προχωράς με ενθουσιασμό παρακάτω.
Όπως κάθε φορά στις παραστάσεις των "Μπασταρδων", εντυπωσιακές ήταν οι ερμηνευτικές επιδόσεις του συνόλου των ηθοποιών με συνέργεια και χημεία επί σκηνής και ουσιαστική παρουσία. Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα είχαν να διαχειριστούν μία επιπλέον δυσκολία, καθώς οι ρόλοι ναι μεν είναι ρεαλιστικοί και αναγνωρίσιμοι αλλά περισσότερο περιγράφουν περσόνες [ο ιδεολόγος, το κομματόσκυλο, ο στρατιωτικός κ.λπ.] παρά χαρακτήρες, οπότε και κάθε ένας από τους ηθοποιούς και όλοι μαζί κλήθηκαν με επιτυχία να αποδώσουν ανθρωπιά και υπόσταση στην "οικουμενικά αναγνωρίσιμη περσόνα" που είχαν αναλάβει να της προσδώσουν ψυχή επί σκηνής. Με τυχαία σειρά αναφοράς, ο Στέλιος Μοίρας δεν παύει να με ενθουσιάζει κάθε φορά που τον βλέπω, όπως και ο Γιώργος Αδαμαντιάδης, αμφότεροι εκ των οποίων επιτυγχάνουν να επιβάλλουν απρόσκοπτα την παρουσία και τον ρόλο τους χωρίς φιοριτούρες και υπερβολές. Ο Αλεξάν Σαριγιάν και ο Γιώργος Χριστάκης διανθίζουν με διακριτικό χιούμορ την ερμηνεία τους, με τον δεύτερο να μας χαρίζει επιπλέον μια ανεπιτήδευτη φυσικότητα σε λόγο και κίνηση. Η Κατερίνα Κυπραίου καθιστά με τεράστια άνεση τον ρόλο δικό της, ταξιδεύοντας με αποχρώσεις συγκίνησης και οργής σε κάθε ανατροπή της ιστορίας, με την Ειρήνη Κατσινούλα και την Κρίνα Δαλακλή να κρατούν με αποστασιοποιημένη ένταση το συναισθηματικό και ορθολογικό ξέσπασμα του φινάλε. Ειλικρινά, θα ήθελα να δω το "Σχέδιο Προμηθεύς" να γίνεται ταινία.
Θέατρο Καλλιρρόης
Παραστάσεις: Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου