La Dolce Vita (1960) (Α/Μ)

Ελληνικός τίτλος: Γλυκειά ζωή

Δραματική κομεντί της Cineriz σε σκηνοθεσία Φεντερίκο Φελίνι, με τους Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, Ανίτα Έκμπεργκ, Ανούκ Αιμέ, Υβόν Φουρνώ.

Έργα και ημέρες -και πρωτίστως νύχτες- του συγγραφέα και ρεπόρτερ σκανδαλοθηρικών κοσμικών θεμάτων Μαρτσέλο Ρουμπίνι, στη Ρώμη του 1960.

Φαινομενικά περισσότερο ρεαλιστική από άλλα έργα του Φελίνι, ταυτόχρονα όμως εξίσου ποιητική με ένα δικό της τρόπο, η "Γλυκειά ζωή" είναι μια ανοικονόμητη καίτοι συναρπαστική ταινία, για μια ανοικονόμητη πόλη και μαζί μια ολόκληρη εποχή. Ο Φελίνι, μέσα από τη συρραφή μεμονωμένων περιστατικών από τη ζωή του κυνικού, γυναικά και παρτάκια δημοσιογράφου, αφηγείται τον εκμαυλισμό μιας ολόκληρης χώρας μόλις 15 χρόνια αργότερα από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με την ίδια τη Ρώμη να πρωταγωνιστεί ως ένας ακόμα χαρακτήρας σε κάθε πλάνο, η μετάβαση στη νέα εποχή είναι εμφανής από τις νεόκτιστες συνοικίες που κοντράρουν τα πλάνα της μοναχικής Φοντάνα Ντι Τρέβι, σε έναν ανελέητο αγώνα δρόμου που έδινε τότε η Ιταλία να ξεχάσει τα τραύματα και τα σφάλματά της. Η παλιά Ρώμη έπρεπε να αφήσει χώρο στην καινούργια και μαζί σε μια φρέσκια εποχή που υποσχόταν διασκέδαση, ανεμελιά, έρωτα και λήθη. 

Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι κυριαρχεί από την αρχή μέχρι το τέλος της τρίωρης "Γλυκειάς ζωής", όντας διαρκώς παρών στην οθόνη, ωριμάζοντας τον ήρωά του με τρόπο που εντυπωσιάζει, εντός ενός μεταβαλλόμενου περιβάλλοντος αλλά και διαφορετικών συνθηκών. Αιρετική, βέβηλη, ανθρώπινη, αστεία και συνάμα σπαρακτική, η ιστορία -ή μάλλον οι ιστορίες- παρασύρουν τον χαρακτήρα του κενού αυτού ανθρώπου σε αυταπάτες και υποσχέσεις μιας επιφανειακής και προφανώς περαστικής ευτυχίας. Η ανάγκη για λησμονιά και άφεση αμαρτιών οδηγεί το κάθε περιστατικό ένα βήμα πιο κοντά στον εκμαυλισμό και την αδιαφορία, γραμμένο με τρόπου που το καθιστά μοναδικό, παρ' όλο που στην πλήρη σύνθεσή τους δίνουν την εντύπωση πως κουράζουν. Αλλά, ακόμα κι αν έχεις νιώσει πως η ταινία τραβάει πολύ, έρχεται αυτή η υπέροχη στιγμή με το "θαύμα" της Παναγίας που από μόνη της είναι μια κορυφαία ταινία μικρού μήκους ή η σε πιο μινιμαλιστικό τόνο συνάντησή του με μια νεαρή γκαρσόνα σε ταβέρνα που υπόσχεται αθωότητα και χαμόγελο και ειλικρίνεια και είναι λες και η οθόνη λάμπει ξαφνικά ακόμα περισσότερο. Αυτή τη λάμψη και την υπόσχεση της ελπίδας -που εν τέλει θα αρνηθεί επειδή δεν την κατανοεί- μας επιφυλάσσει ο Φελίνι και για το φινάλε, με την υπόσχεση ενός καλύτερου αύριο να ισοσταθμίζει την εικόνα του νεκρού κήτους στην παραλία με τα μανιασμένα κύματα.

Με τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, η "Γλυκειά ζωή" απέσπασε το βραβείο ασπρόμαυρων κοστουμιών. Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες, Νταβίντ ντι Ντονατέλλο σκηνοθεσίας.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.