Θέατρο - Πολίτες β' κατηγορίας (2026)
"Πολίτες β' κατηγορίας" του Μπράιαν Φριλ, μετάφραση-απόδοση: Μιχάλης Σιώνας, δραματουργική επεξεργασία: Μιχάλης Σιώνας, Τζένη Κόλλια, σκηνοθεσία: Τζένη Κόλλια, πρωταγωνιστούν: Χρήστος Σαπουντζής, Βασιλική Διαλυνά, Γιάννης Λατουσάκης, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Αργύρης Λάμπρου, Τίτος Μακρυγιάννης.
Τρεις άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι βρίσκονται τυχαία στο γραφείο του Δημάρχου, ενόσω προσπαθούν να αποφύγουν τα δακρυγόνα που διέλυσαν βιαίως την ειρηνική διαδήλωση στην οποία συμμετείχαν. Πολύ σύντομα, η παρουσία τους εκεί αρχίζει να επικοινωνείται από τα ΜΜΕ ως "εισβολή ομάδας οπλισμένων αναρχικών που κατέλαβαν το Δημαρχείο", καθώς αστυνομία και στρατός συγκεντρώνονται μπροστά από το κτίριο και τους καλούν να παραδοθούν.
Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα που είχαν λάβει χώρα στο Ντέρυ, της Ιρλανδίας το 1970, οι "Πολίτες β' κατηγορίας" του Μπράιαν Φριλ ["Freedom of the city" o πρωτότυπος τίτλος"] αποτελεί μια άρτια εκδοχή του θεάτρου τεκμηρίωσης, αλλά με βαθύ καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Επιπλέον επηρεασμένος βαθύτατα από τη σφαγή της Ματωμένης Δευτέρας του 1972, ο Φριλ συνδυάζει τα γεγονότα με συγγραφική αλλά και με "δημοσιογραφική" μαεστρία, δίνοντας φωνή και ψυχική υπόσταση στους ήρωές του, εντός ενός αμιγώς ρεαλιστικού σύμπαντος που μοιάζει με αφιερωματικό ρεπορτάζ υψηλού κύρους. Έργο με βαθιά πολιτική συνείδηση και ιστορικό αποτύπωμα, δεν ήταν τυχαίο πως είχε συγκινήσει στα χρόνια εκείνα την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο, οι οποίοι πρώτοι το είχαν ανεβάσει στην Αθήνα το 1978, εγκαινιάζοντας μάλιστα το πολυτελές και πρωτόγνωρα αμφιθεατρικό θέατρο Τζένη Καρέζη -το οποίο όμως τότε λεγόταν Αθήναιον.
Αν με ρωτάτε, αυτό το ιστορικό πλαίσιο μου έλειψε στη νέα, πολύ ενδιαφέρουσα και με ψυχικό σθένος εκδοχή που ανέβηκε αυτές τις ημέρες και πάλι στο θέατρο Τζένη Καρέζη, με την προσέγγιση που επιλέγουν ο Μιχάλης Σιώνας και η Τζένη Κόλλια να μεταφέρει τη δράση σε μια αόριστα σύγχρονη Ελλάδα. Η απόφαση αυτή σαφέστατα και δημιουργεί μια άλλη, περισσότερο "προσωπική" σύνδεση με το έργο, όμως αφήνει ένα ιστορικό κενό στο μυαλό του θεατή, που αναζητά το πλαίσιο εντός του οποίου ο στρατός θα έβγαινε στους δρόμους να καταστείλει διαδήλωση στην Αθήνα του σήμερα. Αντιλαμβάνομαι την πρόθεση συμβολισμού και μιας πολιτικά ανήσυχης προβολής προς ένα ζοφερό μέλλον, όμως αναρωτιέμαι εάν η επί ελληνικού εδάφους εκδοχή θα δούλευε καλύτερα τοποθετημένη στα χρόνια του Χούντας, με τις όποιες "συγκρίσεις" και φοβίες να προβάλλονται σε ένα αβέβαιο και γεμάτο κινδύνους σήμερα.
Πέραν αυτού, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω τον γρήγορο ρυθμό και την ένταση της παράστασης που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, ιδιαίτερα χάρη στην κατακερματισμένη και έξυπνα τοποθετημένη στη σκηνή αφήγηση, γεγονός που ενισχύει την αληθοφάνεια αυτού του υβριδικού θεάτρου τεκμηρίωσης. Η σκηνοθεσία της Τζένης Κόλλια ασπάζεται πλήρως την "επαναστατικότητα" του θέματος και τις φωνές των διαδηλωτών, καθοδηγώντας τους πολύ καλούς ηθοποιούς του θιάσου σε ερμηνείες υψηλού τόνου, φωναχτές και κάποιες φορές ακραίες στο συναίσθημα, καθώς οι τρεις "εισβολείς" αναγκάζονται να φωνάξουν για να ακουστούν ακόμα κι όταν κανείς όχι μόνο δεν έχει διάθεση να ακούσει αλλά προτάσσει ταυτόχρονα το δικό του, ψευδές αφήγημα. Ουσιαστικοί αρωγοί στο "νεύρο" της σκηνοθεσίας και της παράστασης οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου στο άρτιας γεωμετρίας σκηνικό του Πάρη Μέξη αλλά και στους υπόλοιπους χώρου του θεάτρου, εντός και εκτός σκηνής, όπου η Τζένη Κόλλια, τοποθετεί τη δράση.
Δουλεμένη η χημεία ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, με μια παρέα ηθοποιών να αντιλαμβάνονται το ζητούμενο του κλίματος και να το αποδίδουν στην εντέλεια. Οι τρεις "τρομοκράτες" πρωτίστως κρατούν τα ηνία της αφήγησης, με τον Παναγιώτη Παπαϊωάννου να κινείται με εντυπωσιακή ευκολία ανάμεσα στην οργή, την αφέλεια και το υπόγειο, καταλυτικό χιούμορ του ρόλου, παρέα με την αναγνωρίσιμα συντετριμμένη μάνα της Βασιλικής Διαλυνά και τον ρομαντικά αφελή και φοβισμένο φοιτητή του Αργύρη Λάμπρου. Εκτός "Δημαρχείου" και σε πολλαπλούς ρόλους, ο Χρήστος Σαπουντζής διανθίζει με μια κρυφή αίσθηση τύψεων τον ρόλο του ανακριτή και με εσωτερική φλόγα τον ρόλο του ιερέα στην κηδεία, ο Γιάννης Λατουσάκης παραθέτει με ερμηνευτική ακρίβεια επιστημονικά στοιχεία και πληροφορίες ενόσω αντιλαμβάνεσαι τον πόνο που αυτή η εξειδικευμένη γνώση τού προκαλεί και ο Τίτος Μακρυγιάννης προσθέτει με την ένταση της φωνής του και με το σκοτεινό του βλέμμα είτε ως μάρτυρας κατά την κατάθεσή του στην ανακριτική επιτροπή είτε ως αστυνομικός στο πεδίο της επίθεσης.
Θέατρο Τζένη Καρέζη
Παραστάσεις: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 18:30
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου