Θέατρο - Μόσχα δεν υπάρχει πια (2026)
"Μόσχα δεν υπάρχει πια", σύλληψη-κείμενο-σκηνοθεσία: Σταύρος Μόσχης, πρωταγωνιστούν: Χρύσα Γούτου, Αμαλία Διακάκη, Δέσπω Πύρτσιου.
Τρεις αδελφές εγκαταλείπουν μέσα σε μια νύχτα το πατρικό τους σπίτι με σκοπό να εγκατασταθούν στη Μόσχα. Πληγωμένες από τη δειλή συμπεριφορά του αδελφού τους που διαχειρίζεται ανεπιτυχώς την οικογενειακή περιουσία, αλλά και από την εκνευριστική συμπεριφορά της συζύγου του, η Ιρίνα, η Όλγα και η Μάσα μαζεύουν κυριολεκτικά σχεδόν όλα τους πράγματα και κατευθύνονται σε μια στάση λεωφορείου, στη μέση του πουθενά, προσμένοντας τη νέα τους ζωή στην πρωτεύουσα.
Δεν περνά πολλή ώρα από την έναρξη της παράστασης, ενόσω οι γυναίκες αυτές στοιβάζουν τη ζωή τους όλη σε κούτες πίσω από το παγκάκι της στάσης, για να καταλάβεις τον ιδιαίτερο συμβολισμό και το σημείο εκκίνησης του έργου, καθώς με χαμόγελο συνειδητοποιείς πως αυτό που έχει αρχίσει ήδη να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου είναι οι τρεις αδελφές που περιμένουν τον δικό τους Γκοντό. Καθώς η ώρα περνά και το λεωφορείο της μεγάλης απόδρασης δεν εμφανίζεται ποτέ, είναι οι ίδιες που αμφισβητούν την ορθότητα του σημείου, των επιλογών τους και ολόκληρης της ζωής τους. Εγκλωβισμένες στο πουθενά, μεταξύ του παρελθόντος από το οποίο θέλουν να δραπετεύσουν και του μέλλοντος που μόνο μπορούν να ελπίσουν, μένουν στάσιμες στον χρόνο και στην ίδια τους την ύπαρξη, ανατρέχοντας σε μνήμες, φιγούρες και σύμβολα ενός αέναου παρόντος που δεν αλλάζει ποτέ παρά μόνο ως προς το φαίνεσθαι.
Ο Σταύρος Μόσχης καταθέτει την αρχική του ιδέα και συνθέτει όλα όσα οι τρεις υπέροχες επί σκηνής; ηθοποιοί οραματίστηκαν επ' αυτής σε μια φρέσκια, ενδιαφέρουσα και στα σημεία της βαθιά συγκινητική πρόταση ανεπιτήδευτου devised theater που δεν υποκρίνεται αλλά μόνο αισθάνεται. Η σκηνοθετική του αντίληψη επιτρέπει στις επί μέρους σκηνές να ανασάνουν, σαν κεφάλαια μιας ιστορίας αλλά και αυτόνομες από την άλλη, συμπληρώνοντας τα μέρη μιας μεγαλύτερης εικόνας που ταξιδεύει ιδέες, σκέψεις και αντιλήψεις διαχρονικές. Χωρίς να φοβάται καθόλου το χιούμορ -το αντίθετο μάλιστα- αποφεύγει κάθε αχρείαστη σοβαροφάνεια και δήθεν "ευρηματικό μεγαλείο" και αφήνεται στα μικρά, τα απλά και εν τέλει στα απολύτως ανθρώπινα, ξεπερνώντας με τον τρόπο αυτό τα όποια θέματα επί της συνοχής του συνόλου. Είναι και ο σκηνικός χώρος όπου τοποθετεί τη δράση (σκηνικά-κοστούμια: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου) με τις κούτες που φέρουν το ειδικό βάρος μιας ολόκληρης ζωής πίσω από το πιο μοναχικό παγκάκι που έχετε αντικρύσει ποτέ, που συντελεί στη σύγκρουση του ρεαλισμού με το φαντασιακό, αλλά και της ελπίδας με την οδύνη, σε μια κατάσταση τραγικής αναμονής. Οι φωτισμοί της Εμμανουέλα Κρίσιλια λειτουργούν αποτελεσματικά στην αισθητική της κατακερματισμένης αφήγησης, καθώς και η ευρηματική χρήση της μουσικής επένδυσης του Γιώργου Χρυσικού.
Απολαυστικότατες από την αρχή μέχρι το τέλος οι τρεις αδελφές στο πρόσωπο, στο βλέμμα και στη φωνή της Χρύσας Γούτου, της Αμαλίας Διακάκη και της Δέσπως Πύρτσιου, οι οποίες δεν ερμηνεύουν αλλά αντιλαμβάνονται ως συνδημιουργοί το δραματουργικό και αφηγηματικό πλαίσιο, παίζοντας με ορμή, κέφι και παλμό με τους χαρακτήρες που υποδύονται, έτοιμες να τσαλακωθούν και χωρίς να φοβηθούν να αμφισβητήσουν την ανάγκη μιας -κοιτάχτε πόσο ωραία παίζω- ερμηνείας. Με αγαστή σύμπνοια στη συνύπαρξή τους, ένταση και επίγνωση στα μονολογικά μέρη αλλά και με άνεση στη μετάβαση από το πραγματικό στο σουρεάλ, λειτουργούν ως σημείο αναφοράς της κεντρικής ιδέας και ως συγκολλητική ουσία των επί μέρους αφηγηματικών εικόνων-σκηνών, λειαίνοντας τις όποιες ανισότητες.
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου