Θέατρο - Άγριοι (2025)
"Άγριοι", κείμενο-σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης, πρωταγωνιστούν: Φώτης Λαζάρου, Δάφνη Λιανάκη, Έκτορας Λιάτσος, Μανώλης Μαυροματάκης, Μιχαήλ Ταμπακάκης, Χριστίνα Μαριάνου.
Δύο μεταπτυχιακοί φοιτητές συζητούν με τον καθηγητή τους στο διαμέρισμά του στην Κυψέλη την εξαιρετική του μελέτη για ένα νέο οικονομικο-κοινωνικό σύστημα του οποίου η εφαρμογή θα μπορούσε να αλλάξει κυριολεκτικά τον κόσμο. Κι εκεί που η βραδιά κυλά ανέμελα μεταξύ θεωρητικών συζητήσεων, φλερτ και άκομψου χιούμορ, δύο άγνωστοι ένοπλοι εισβάλλουν στο διαμέρισμα και τους απειλούν.
Τα κρίματα του παρελθόντος, το δικαίωμα της ανωτερότητας στην παρεκτροπή και στην ασυδοσία, η αυτοδικία, οι κώδικες ηθικής και το χωνευτήρι της ζωής στη σημερινή Αθήνα μπαίνουν στο μικροσκόπιο του ταλαντούχου σκηνοθέτη Γιώργου Παλούμπη που αυτή τη φορά υπογράφει και το κείμενο, μιας γρήγορης και εντυπωσιακής παράστασης που κόντρα στο άνισο ύφος της κατορθώνει να δώσει τροφή για σκέψη. Κινηματογραφικού ρυθμού και αντίληψης, βγαλμένη λες από το σύμπαν του Οικονομίδη και του Ταραντίντο (ειδικά στο δεύτερο μέρος), ρίχνει στην αρένα τη διανόηση και τη βία σε έναν αγώνα πάλης μέχρι τέλους. Το λεκτικό πινγκ πονγκ δηλώνει την παρουσία του εξ αρχής, ειδικά στην αρχή, όταν ο καθηγητής και οι φοιτητές επιχειρηματολογούν επί της διατριβής του, θέτοντας φαινομενικά το τέμπο και την ιδιοσυγκρασία του έργου σε συνδυασμό με το άλλοτε υπόγειο και άλλοτε προφανές φλερτ μεταξύ των τριών. Μόνο που οι "Άγριοι" δεν είναι εν τέλει ένα debate για την οικονομία, τις σχέσεις και την κοινωνία αλλά η σύγκρουση της ηθικής με τον νόμο και η σύγκρουση του καλού με το κακό, χωρίς όμως να ορίζονται από κανέναν τα μεταξύ τους όρια.
Η εισβολή των αγνώστων στο διαμέρισμα προκαλεί σοκ, αλλά την ίδια στιγμή αλλάζει άρδην και το μέχρι τότε ύφος της παράστασης, καθώς οι λεκτικές/συμπεριφορικές αναφορές σε Οικονομίδη και Ταραντίνο, στις οποίες αναφέρθηκα και νωρίτερα μου προκάλεσαν μια ξαφνική ελαφρότητα, κόντρα στη βία της στιγμής, που με ξένισε. Όμως, δεν έχω να πω το παραμικρό για την ερμηνεία των δύο "εισβολέων", οι οποίοι αποδέχονται τη σύμβαση, την απολαμβάνουν και διακρίνονται εντός της. Ο Φώτης Λαζάρου είναι εξαιρετική φιγούρα που υπερβαίνει τις λεκτικές υπερβολές του ρόλου και αποκτά οντότητα, ακόμα κι αν αυτή μοιάζει να βγήκε από άλλο έργο. Ο Έκτορας Λιάτσος, στο ίδιο μήκος κύματος αρχικά, καθώς τις ίδιες λεκτικές ακροβασίες επιφυλάσσει και ο δικός του ρόλος, σταδιακά αναζητά και άλλες διαδρομές, αγγίζοντας όσο φευγαλέα χρειάζεται ευαίσθητες χορδές και ψήγματα ανθρωπιάς.
Σίφουνας ο Μανώλης Μαυροματάκης, διαχειρίζεται τον λόγο με ταχύτητα και μαεστρία και απολαυστική τονικότητα, απόλυτα πειστικός στον ρόλο του διανοούμενου αλλά και περπατημένου καθηγητή, προσδίδοντας ταυτόχρονα μια κουρασμένη από την ηλικία κίνηση στο ταχύτατο πήγαινε-έλα του στη σκηνή. Ο Μιχαήλ Ταμπακάκης είναι άνετος και πειστικός στον ρόλο του γόη, κυνικού και απρόσεχτου στο τι ξεστομίζει φοιτητή, με σαφή έλεγχο στα ξεσπάσματά του. Σταθερή απέναντι στις συνθήκες και τις ανάγκες του ρόλου της συμφοιτήτριας η Χριστίνα Μαριάνου, απόλυτα φυσική στα όρια της συγκίνησης η "γειτόνισσα" της Δάφνης Λιανάκη, ειδικά στον μονόλογό της στο -ελαφρώς αμήχανο κατ' εμέ- φινάλε. Οι "Άγριοι" είναι μια παράσταση που θίγει άκρως ενδιαφέροντα θέματα, συζητά για την ηθική του σήμερα και του πάντα, κορυφώνει την αγωνία και αναζητά τη δική της διαδρομή στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο (ενδεχομένως, χάριν ύφους, και στο σινεμά).
Θέατρο Τζένη Καρέζη
Παραστάσεις: Δευτέρα έως Πέμπτη στις 21:00.
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου