Κιούκα, Πριν το Τέλος του Καλοκαιριού (2024)

Δραματική ταινία της Heretic σε σκηνοθεσία Κωστή Χαραμουντάνη, με τους Συμεών Τσακίρη, Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο, Έλσα Λεκάκου, Έλενα Τοπαλίδου.

Ένας πατέρας με τα δύο του παιδιά ξεκινούν με το ιστιοπλοϊκό τους για καλοκαιρινές διακοπές. Εν αγνοία τους, όμως, αυτό που στην πραγματικότητα σχεδιάζει είναι να συναντήσουν εκεί, μετά από πάρα πολλά χρόνια, τη μητέρα τους, η οποία τους είχε εγκαταλείψει.

Τρυφερό, άνισο, απαλό σαν χάδι και κατά κάποιον περίεργο τρόπο σαν βαθιά διαχρονικό αλλά και ρετρό ελληνικό καλοκαίρι, το πρώτο κινηματογραφικό εγχείρημα του Κωστή Χαραμουντάνη, εάν του το επιτρέψεις, σε γραπώνει από το στήθος και σε πηγαίνει μαζί του διακοπές, σε αυτό το ιστιοπλοϊκό που κρύβει μυστικά, θλίψη, εγκατάλειψη αλλά και άφθονη αγάπη. Γυρισμένο σε τετράγωνο κάδρο και με χρώματα ξεφτισμένης οικογενειακής φωτογραφίας του '70, ενισχύει το πνιγηρό της ιστορίας αλλά και τα εκφραστικά πρόσωπα των πρωταγωνιστών του, δημιουργώντας μια άμεση συναισθηματική οικειότητα μαζί τους. Σε συνδυασμό με τις εξαιρετικές μουσικές επιλογές (του σκηνοθέτη και αυτές) και με την ηλιόλουστη αλλά "θαμπή" φωτογραφία που επιλέγει ο Κωνσταντίνος Κουκουλιός, κάθε κάδρο -από αυτά τα κοντινά- μεταμορφώνεται σε υπόθεση (και θύμηση) πολύ προσωπική, σε σημείο που νιώθεις την ανάσα τους σχεδόν στο πρόσωπό σου.

Τα όποια θεματάκια ξεκινάνε από την -κατ' εμέ- όχι και τόσο σαφή τοποθέτηση του αφηγηματικού άξονα, καθώς δεν είναι ποτέ ξεκάθαρο εάν παρακολουθούμε την ιστορία από την οπτική των δύο παιδιών ή του πατέρα. Η σεναριακή αυτή αμηχανία είναι εμφανής και στη σκηνοθεσία όταν η κάμερα εγκαταλείπει τα κοντινά και αφήνεται στα γενικά μονοπλάνα, κρατώντας μια διστακτική απόσταση από τη δράση και τους πρωταγωνιστές, λες και δεν αποφασίζει ποια θέση να υποστηρίξει. Δεν είναι τυχαίο ίσως πως αυτές οι (ευτυχώς λίγες) αποστασιοποιημένες σκηνές μού φάνηκαν και οι πιο αδύναμες ερμηνευτικά, κυρίως αυτή της πρώτης συζήτησης μεταξύ του πατέρα και της μητέρας, η οποία με μια άλλη αντιμετώπιση θα μπορούσε να είναι και μια από τις κορυφαίες της ταινίας.

Εξαίρετη η επιλογή του καστ, είναι αυτή που προσδίδει επιπλέον ειδικό βάρος στο "Κιούκα", καθώς όλοι τους αποδίδουν τα μέγιστα στο σκηνοθετημένα αυτοσχεδιαστικό (ή στο αυτοσχεδιαστικά σκηνοθετημένο) ύφος της ταινίας. Η Έλενα Τοπαλίδου διατηρεί έναν ιδιοσυγκρασιακό πόνο ακόμα και στα βουβά της βλέμματα, με το κορμί τσιτωμένο από το άγχος αυτής της επανασύνδεσης αλλά και από τις τύψεις της τότε φυγής της. Ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, μπορεί στα σημεία του να πατάει στα γνώριμα μονοπάτια του ρόλου του στο "Milky Way", όμως παραδίδει έναν άριστο Κωνσταντίνο, με όλες αυτές τις διακριτικές και απολαυστικές διακυμάνσεις ωριμότητας, αφέλειας, παιδικότητας και αυθεντικού δεσμού, καθώς βαδίζει αποφασιστικά προς το επόμενο κεφάλαιο της ζωής του, εν αγνοία των γεγονότων που θα ακολουθήσουν. Πολύ μεγάλη και ευχάριστη έκπληξη η Έλσα Λεκάκου, στον ρόλο της αδελφής, με μια δροσιά και μια αμεσότητα που θυμίζει σπουδαίες γαλλίδες ηθοποιούς, καθώς κοιτά την κάμερα με αφοπλιστικό θράσος και ειλικρίνεια. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της ταινίας όμως είναι ο Συμεών Τσακίρης, στον ρόλο του πατέρα που παλεύει με τους δαίμονές του εξ αρχής, χωρίς ποτέ να μας το καθιστά σαφές. Οι σιωπές, το σώμα, η σκιά στο βλέμμα του και η αποφασιστική φωνή του, συνθέτουν έναν άντρα πληγωμένο αλλά και αποφασισμένο για αυτό που εκείνος θεωρεί σωστό, ακόμα κι όταν τα ψάρια έχουν αποφασίσει να μην τσιμπάνε το δόλωμά του. Το φινάλε, αν και ολίγον τι ξαφνικό, είναι βαθιά σπαρακτικό. Όλο μαζί σαν γαλλικό νέο κύμα στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.