Θέατρο - Οιδίνους (2025)
"Οιδίνους" του Θανάση Τριαρίδη, σκηνοθεσία: Βαγγέλης Μάγειρος, πρωταγωνιστούν: Πωλίνα Μαρκάκη, Ουσίκ Χανικιάν.
Με το ξεκίνημα της ημέρας, ένα ζευγάρι προετοιμάζει τη γιορτή για τα γενέθλια του γιου τους που κλείνει τα 18. Τίποτα εξεζητημένο, απλά θα φάνε όλοι μαζί στο τραπέζι και μετά ένα γλυκό με μήλα που θα το ετοιμάσει ο πατέρας του. Αυτό ίσως να είναι και το πιο σημαντικό που θα συμβεί μέσα στη γιορτινή αυτή ημέρα: πατέρας και γιος να βρεθούν παρέα στο ίδιο τραπέζι, κάτι που από τη συζήτηση διαφαίνεται πως δεν συμβαίνει και πολύ συχνά. Το ίδιο αυτό σημαντικό γεγονός είναι που αγχώνει και τη μητέρα πιο πολύ, σαν να μην μπορεί να το δεχθεί ως πραγματικότητα. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε; Το παιδί τους είναι νεκρό από νεογέννητο σχεδόν. Βρεφική άπνοια. Μόνο που αμφότεροι αποφάσισαν να το κρατήσουν ζωντανό στη ζωή τους και να το μεγαλώσουν όπως θα έπρεπε, με τον πατέρα -όπως μαθαίνουμε πολύ σύντομα- να κρατάει τον ρόλο του γιου τους μέσα στο σπίτι, όλα αυτά τα χρόνια.
Σπαρακτικό θέμα, ευρηματική ιδέα, βεβαρημένη ατμόσφαιρα, άπειρους συμβολισμούς και διαλογικές μονομαχίες που αγγίζουν τα όρια της λογοτεχνικής μελέτης (φιλόλογοι γαρ αμφότεροι οι γονείς) παραδίδει ο Θανάσης Τριαρίδης σε ένα κείμενο που ρέει ακατάπαυστα σε πολλαπλές διαδρομές του νου, της ψυχής και της λελογισμένης παράνοιας, με αυτές τις δύο τραγικές μορφές να μοιράζουν την ύπαρξή τους με έναν τρίτο που δεν υπάρχει. Η απώλεια, η διαχείριση του θανάτου, η ατέλεια της αυθυπαρξίας δύο γονιών που έχασαν το παιδί τους σχεδόν μετά από τη γέννησή του και η ανάγκη για εκλογίκευση μέσα από τις λέξεις, τις έννοιες και τις διαχρονικές ιδέες της δραματουργίας, πλάθουν ένα κλινικό σχεδόν περιβάλλον, με το σπίτι αυτών των δύο διαλυμένων ανθρώπων να θυμίζει ίδρυμα εγκλεισμού, με την ίδια τους τη ζωή κρατούμενη σε αυτούς τους τοίχους που κρύβουν το μεγαλύτερό τους μυστικό.
Με ένα τέτοιο κείμενο που -κακά τα ψέματα- ευκολότερα διαβάζεται παρά αποτυπώνεται στη σκηνή, αποφάσισε να κονταροχτυπηθεί ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Μάγειρος στη σκηνή του Τεχνοχώρου Φάμπρικα. Γοητευμένος -και δικαιολογημένα- από τη δύναμη των λέξεων του συγγραφέα, αφέθηκε στην ολότητα του κειμένου, κατευθύνοντας με αυτές σαν οδηγό σκηνοθετική ματιά και ερμηνείες. Το αποτέλεσμα ως προς τη σκηνική αποτύπωση των λέξεων και των ιδεών του συγγραφέα, οι οποίες ακούγονται ξεκάθαρα στη σκηνή, τον δικαιώνει. Την ίδια στιγμή, όμως, αισθάνομαι πως η υπέρμετρη αυτή γοητεία του κειμένου δεν τον άφησε να το δει με μια περισσότερο κριτική ματιά ως προς τη δραματουργική του επεξεργασία, με αποτέλεσμα η παράσταση να δείχνει κάποιες στιγμές άνισα χορογραφημένη μεταξύ του ρεαλισμού, μιας πιο "weird wave" ατμόσφαιρας και του συμβολισμού.
Εντός αυτού του πλαισίου κινούνται οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών που έχουν να υπερβούν όλες τις εγγενείς δυσκολίες του κειμένου, κατόρθωμα που οφείλεις να τους το αναγνωρίσεις ως άθλο. Ο γοητευτικός και επιβλητικός Ουσίκ Χανικιάν ιδιαίτερα καλείται να αντιμετωπίσει και τον ρόλο του γιου, γεγονός που τον αναγκάζει να μεταβαίνει από το αληθοφανές στον υπαινικτικό -έως και το συμβολικό, κυρίως εκεί προς το φινάλε- χωρίς να αποφεύγει πάντα την υπερβολή, η οποία επιτάσσεται όμως από το κείμενο. Περισσότερο ενταγμένη σε αυτό το αλλόκοσμο σύμπαν -ο ρόλος της μητέρας βλέπετε είναι πιο ξεκάθαρα γραμμένος- η Πωλίνα Μαρκάκη που θυμίζει αυτές τις εμβληματικές "φεγγαρολουσμένες" θεατρικές ηρωίδες, με το βλέμμα χαμένο προς τα μέσα και το κορμί να ξεσπά σε ένα σπαρακτικό χειροκρότημα με το οποίο προσπαθεί απεγνωσμένα, αλλά και μάταια, να επαναφέρει τον κόσμο της σε τάξη.
Παραστάσεις: Τετάρτη & Πέμπτη στις 21:00.
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου