Θέατρο - Toxicity (2025)
"Toxicity" των Γιώργου Νικολόπουλου, Μαρίας Δαμασιώτη, σκηνοθεσία: Γιώργος Νικολόπουλος, πρωταγωνιστούν: Ασημίνα Αναστασοπούλου, Σταύρια Νικολάου, Φανή Ξενουδάκη.
Τρεις γυναίκες στη φυλακή σχεδιάζουν τη μεγάλη απόδραση και ονειρεύονται την επόμενη μέρα. Μέσα σε ένα 24ωρο σχεδόν που κυλάει σε fast forward, τρεις έγκλειστες ψυχές νιώθουν πως πρέπει να απελευθερώσουν τα κορμιά τους από το κελί, χωρίς όμως να ξέρουν πώς να απελευθερώσουν ουσιαστικά και το πνεύμα τους, που μένει δέσμιο στις ενοχές, στις εμμονές και στα σφάλματα του παρελθόντος, σε μια ατέρμονη λούπα που επαναλαμβάνεται όπως η -στα όρια της κανονικότητας- ζωή τους πίσω από τα κάγκελα.
Με έμπνευση από το "American Buffalo" όπως διαβάζω, ο Γιώργος Νικολόπουλος και η Μαρία Δαμασιώτη γράφουν ένα έργο ολοζώντανο και σημερινό, αποφεύγοντας εντέχνως τις γλωσσικές επιτηδεύσεις, σμιλεύοντας χαρακτήρες ολοκληρωμένους, με διακριτές διαφορές αλλά ταυτόχρονα επιβαρυμένους από τη δομική αντίληψη του εγκλεισμού που τους αλλοιώνει τις προσλαμβάνουσες. Με τις σχέσεις των τριών γυναικών να μεταβάλλονται διαρκώς ταξιδεύοντας από τη φιλική σε αυτήν της μητρότητας και από εκεί σε μια πιο διεκδικητική απαίτηση που αγγίζει τα όρια της συμβίωσης (όχι με ερωτικές προεκτάσεις, αλλά με βαθιά συναισθηματική εξάρτηση), το "Toxicity" εξερευνά την ανθρωπιά εντός απάνθρωπων συνθηκών και το δίκαιο στη συνείδηση εκείνων που και έχουν χάσει το δικό τους αλλά και που ενδεχομένως το έχουν παραβεί πολλάκις. Έχει πολύ ενδιαφέρον πράγματι αυτή η διττή αντίληψη του σωστού και του λάθους, αμφότερα πλήρως υποκειμενικά ("in the eye of the beholder" το λέγαμε στα Κάτω Πατήσια)", όπως και οι διαρκείς μεταστροφές των τριών ηρωίδων, που προδίδουν η μία την άλλη με την ίδια ευκολία που λίγο νωρίτερα (ή και λίγο αργότερα) προσφέρουν φροντίδα και (βίαιη) στοργή.
Σε μια φυλακή που δεν περιορίζει τις εντός της μετακινήσεις, μοιάζοντας με resort που γεννήθηκε σε εφιάλτη, αλλά που σαφέστατα αποκόπτει (και μαζί παραμορφώνει) την επικοινωνία με τον έξω κόσμο, το "Toxicity" λειτουργεί στο πίσω μέρος του μυαλού και σαν κοινωνικό πείραμα (ή και σαν ένα βίαια κακό reality) που μελετά την ανθρώπινη συμπεριφορά εντός συνθηκών πλασματικής ελευθερίας συνοδευόμενης από κατευθυνόμενη πληροφόρηση. "Όσο πιο μικρός ο χώρος τόσο μεγαλύτερες οι εντάσεις" λέγεται (νομίζω) στην Κοινωνιολογία (ή στην Ψυχολογία, δεν θυμάμαι) άρα και εντονότερες ο αντιδράσεις δι' ασήμαντον (ή εν τέλει και για σημαντική) αφορμή. Επί αυτών των εντάσεων βασίζει πρωτίστως και τη σκηνοθεσία του ο Γιώργος Νικολόπουλος, παρασυρμένος ίσως λίγο περισσότερο από την ορμή του λόγου του που οδηγεί κάποιες στιγμές σε ερμηνείες περισσότερο φωναχτές. Πέραν αυτού όμως, αναδεικνύεται και σε ιδανικό διαχειριστή των σιωπών και των συγκινησιακών ελιγμών, που επιτρέπουν στις πιο βίαιες (λεκτικές και σωματικές) στιγμές να ξεσπούν εκκωφαντικά. Με τη Σοφία Παππά στα κοστούμια και στα σκηνικά και την Κωνσταντίνα Ποντίκη στους φωτισμούς, ο Γιώργος Νικολόπουλος αποτυπώνει τη φυλακή στο μυαλό του εντός του ιδιόμορφου χώρου στη Φάμπρικα και απελευθερώνει στα περιορισμένα, κατάμαυρα τετραγωνικά τις τρεις γυναίκες που μοιάζουν με λέαινες πολυκαιρισμένες στο κελί τους.
Μητέρα-αφέντισσα η Ασημίνα Αναστασοπούλου, εγκέφαλος της απόδρασης και θύμα της αυταπάτης της, φαινομενικά απαιτεί ενώ στην ουσία αναζητά την κυρίαρχη θέση και σχέση της με αυτές που θεωρητικά την ακολουθούν, σπασμωδική στα νεύρα της, αεικίνητη και ζωώδης στο πήγαινε-έλα του κορμιού και του μυαλού, που αμφότερα δεν σταματούν ποτέ, γιατί τότε θα ήταν σαν να είχε πεθάνει. Εκρηκτικά ρεαλιστική, με μια χειμαρρώδη απλότητα (πλην των φωναχτών σκηνών για τις οποίες μίλησα πριν) και ουσιωδώς συναισθηματική, η Σταύρια Νικολάου παραδίδει τον ρόλο μιας γυναίκας που παλεύει απεγνωσμένα να αγαπήσει και να την αγαπήσουν αλλά που μονίμως προδίδει τους άλλους και τις προθέσεις της. "Σε τσάντισα;" ρωτάει την κολλητή της και το επαναλαμβάνει ελπίζοντας να ακούσει το "όχι" ενώ γνωρίζει ήδη την απάντηση. Τόσο καλή εκείνες ειδικά τις στιγμές της μεταστροφής και της συγγνώμης. Ατού της παράστασης η αφοπλιστική Φανή Ξενουδάκη που λέει τόσα πολλά μόνο με τον τρόπο που στέκεται και με το -μονίμως σχεδόν- φοβισμένο βλέμμα της. Ένα μυαλό κόντρα με το φαίνεσθαι και μια φωνή που σαρώνει τις φωνές των άλλων με τον ψίθυρό της.
Παραστάσεις: Δευτέρα & Τρίτη στις 21:30.
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου