Θέατρο - Raised in Captivity (2025)
"Raised in Captivity" του Νίκυ Σίλβερ, μετάφραση-σκηνοθεσία: Θεοδόσης Τανής, πρωταγωνιστούν: Αγαμέμνων Καλογράνης, Λήδα Μανούσου Αλεξίου, Μιχαήλ Μελίσσης, Ντορίτα Μπακατσέλου, Τάσος Προβιάς.
Ο ξαφνικός θάνατος της μητέρας του αναγκάζει τον Σεμπάστιαν να επιστρέψει στην πόλη του και να ξαναβρεθεί με την αδελφή του και τον σύζυγό της. Αποξενωμένος εδώ και χρόνια από την οικογένειά του, ενδεχομένως και από ολόκληρο τον κόσμο, στηρίζει την ύπαρξή του στην ψυχοθεραπεία και στην εξ αποστάσεως σχέση του δι' αλληλογραφίας με έναν νεαρό κατάδικο για φόνο. Μόνο που τώρα ξαφνικά, όλες αυτές οι διαφορετικές γωνίες της ζωής του ενώνονται σε ένα αναπάντεχο παζλ που θα τον φέρει αντιμέτωπο με τις δικές του ευθύνες και τις προσωπικές του επιλογές που ίσως και να τον καταστούν εντέλει λιγότερο θύμα των περιστάσεων.
Ένα εξαιρετικό κείμενο υλοποιείται σε μια νευρώδη και ακροβατική παράσταση που συναρπάζει, στη σκηνή του πάντοτε φιλόξενου θεάτρου Μπέλλος. Με βέβηλο χιούμορ, φλερτ με το παράλογο, ατρόμητη βουτιά στην τραγωδία και σε πλήρη αρμονία με το συναίσθημα, το "Raised in Captivity" δύσκολα εντάσσεται σε ένα είδος θεάτρου, καθώς μοιάζει να κάνει θέατρο την ίδια τη ζωή μας. Είναι μαγικός ο τρόπος που οι ακραίες (μερικές φορές στα όρια της σατιρικής γελοιότητας) καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες του έργου αγγίζουν χορδές της δικής σου ψυχής ενόσω σε παραπέμπουν σε στιγμές ιδιαίτερα προσωπικές, ανεξαρτήτως των συνθηκών. Η ακραιφνής σύμπνοια της κωμωδίας και του δράματος προκαλούν απανωτά συναισθηματικά σοκ, σου κομπιάζουν το στομάχι και την ίδια στιγμή προσφέρουν αχτίδες λύτρωσης, που όμως αφορούν τον καθένα μας ξεχωριστά.
Σε έναν γυμνό χώρο που κοντράρει το μαύρο του φόντου με τα μεγάλα, λευκά ξύλινα μπλοκ (Σύλβια Σπυράτου), ο οποίος αποκτά ρεαλιστική ζωντάνια από τους ουσιαστικής εφαρμογής φωτισμούς (Χρήστος Μπαλαγιάννης) και τα εξαιρετικά κοστούμια (Θεοδόσης Τανής, Χαρά Κυριαζή), ο Σεμπάστιαν, η αδελφή του, ο γαμπρός του, η ψυχολόγος του και ο νεαρός κατάδικος συνυπάρχουν σε σύμπαντα που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να είχαν διασταυρωθεί ποτέ, το παρόν συναντά το παρελθόν, η εικόνα γίνεται λόγος και η αφήγηση παίρνει σάρκα και οστά, αντιπαλεύοντας τον ρεαλισμό με αγνή, βαθιά συγκίνηση που κάνει τα μάτια να γυαλίζουν. Ουσιωδώς ολοζώντανη και σε σωστά Ελληνικά η μετάφραση που υπογράφει ο σκηνοθέτης Θεοδόσης Τανής, γίνεται ένα με την σκηνική του αντίληψη για την παράσταση, καθώς οι λέξεις είναι αυτές που αποτυπώνουν την εικόνα και προσδίδουν οντότητα στους ακραίους χαρακτήρες. Με σωστό τέμπο και εκφορά λόγου-ερμηνείας, ο Θεοδόσης Τανής μοιάζει να σκηνοθετεί με ένα αλάνθαστο εσωτερικό μετρονόμο, κορυφώνοντας σταδιακά την επί σκηνής δράση ή τραβώντας ξαφνικά χειρόφρενο, προτού το κάθισμά σου βυθιστεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα στην επόμενη κατηφόρα. Κορυφαίες στιγμές η επικοινωνία του Σεμπάστιαν μέσω των επιστολών με τον φυλακισμένο άγνωστο, η αναφορά στον νεκρό σύντροφό του (και μέσω αυτής η παραδοχή των σφαλμάτων και των συμβάσεων μιας ολόκληρης ζωής) όπως και η έλευση του νεογέννητου ανιψιού του που σε κάνει να νιώθεις στα σώψυχά σου πως όντως ένα παιδί ζει εκεί, στην κορυφή της σκάλας, πίσω από την πόρτα.
Ερμηνευτικός άθλος η δυσκολία αποτύπωσης του κειμένου με λόγο και κίνηση, η οποία απαιτεί άκρως επικίνδυνες ακροβασίες με την υπερβολή και την μπαλαφάρα, που όμως δικαιώνεται από τη συντροφιά των πέντε ολοζώντανων και γεμάτων πάθος πλασμάτων που σαρώνουν τη σκηνή και την ψυχή μας. Ο Μιχαήλ Μελίσσης είναι ένας αιθεροβάμων Σεμπάστιαν που κατορθώνει να συγκρατεί την ειρωνικά αποστασιοποιημένη διάθεση του ρόλου με συναρπαστικές στιγμές σπάνια ειλικρινούς συναισθήματος που μένουν αξέχαστες. Απολαυστικός στις κωμικές εκφάνσεις του ο Αγαμέμνων Καλογράνης στον ρόλο του γαμπρού που από οδοντίατρος θέλει να γίνει ζωγράφος που κάνει πορτραίτα με λευκή μπογιά σε λευκό τελάρο, αιχμηρή στις μεταβάσεις της και με υπόγειο χιούμορ και στις πιο σκληρές σκηνές της η Λήδα Μανούσου Αλεξίου ως ερωτευμένη και απογοητευμένη ψυχολόγος. Θα σταθώ στην ερμηνεία της συγκλονιστικής Ντορίτας Μπακατσέλου που στον απαιτητικότατο ρόλο της αδελφής του Σεμπάστιαν δεν χάνει ούτε στιγμή τα μπόσικα της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα, τον οποίο ταξιδεύει με θεαματική σταθερότητα από την κωμωδία στο δράμα και στην ανθρωπιά, όπως επίσης ειδική μνεία οφείλω και στον Τάσο Προβιά για το εύρος που προσδίδει στον σύντομο (συγκριτικά) ρόλο του έργου που έχει αναλάβει, με αποτέλεσμα να τον καθιστά διαρκώς παρόντα. Πρώτη δουλειά της ομάδας Γκαράζ και θέλω να ελπίζω πως σύντομα θα δούμε την επόμενη.
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου