Όταν οι ρόδες χορεύουν (1984)


Μιούζικαλ της Γιώργος Καραγιάννης & Σια σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, με τους Σταμάτη Γαρδέλη, Βάσια Παναγοπούλου, Παύλο Ευαγγελόπουλο.

Ο Γιώργος και η παρέα του από άλλους μηχανόβιους αναστατώνουν τη γειτονιά με τη φασαρία, τις φωνές και τους καυγάδες τους. Στα μάτια των άλλων είναι απλά αλήτες, σε ό,τι όμως αφορά τους ίδιους, όλο αυτό το ξέσπασμα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η δική τους διέξοδος σε μια αδιέξοδο ζωή. Μόνο μια κοπέλα της γειτονιάς δείχνει να καταλαβαίνει τι συμβαίνει πίσω από το προσωπείο του κράνους, της βαβούρας και των δερμάτινων, η οποία μάλιστα ερωτεύεται τον Γιώργο κόντρα στις αντιρρήσεις του αδελφού της, προσπαθώντας να του δείξει πως υπάρχει κι άλλος τρόπος για να εκφραστεί.

Είμαστε στο 1984, το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό, η ελληνική κοινωνία αλλάζει με τρόπο βαθύ που όμως δεν μπορούσε να αντιληφθεί ούτε καν η ίδια και το ελληνικό σινεμά κοιμάται ύπνον βαθύ, με τη Γιώργος Καραγιάννης & Σια να κρατά σχεδόν ολομόναχη τα σκήπτρα της εγχώριας παραγωγής και να δημιουργεί μια άλλη συνείδηση στους θεατές (τουλάχιστον σε όσους είχαν απομείνει), που μολονότι στην ουσία πατούσε στην κακομοιριά, στη λαμογιά  και στην κοινωνική αφέλεια των ιστοριών που αφηγούνταν οι λαϊκές, ελληνικές ταινίες των προηγούμενων δεκαετιών, τώρα πια αποκτούσε και τη δήθεν γκλαμουριά και τον ωχαδερφισμό των εγχώριων eighties.

Ο Γιάννης Δαλιανίδης προσπαθούσε να κάνει ό,τι μπορούσε, επαναλαμβάνοντας τα μοτίβα του αλλά χωρίς τα λεφτά και την αισθητική της Finos και χωρίς τα αστέρια που κάποτε σκηνοθετούσε. Και κάπως έτσι, εν μέσω κωμωδιών και δράματος κοινωνικής καταγγελίας, είπε να επιστρέψει και στα γνώριμα, αγαπημένα του μιούζικαλ, με τούτο εδώ το ό,τι νά 'ναι φιλμάκι που μοιάζει με μουσικοχορευτική διασκευή των "Τσακαλιών", κατάλληλη δι' ανηλίκους. 

Επιστρατεύει τα δύο αγόρια που κυριαρχούσαν στις γιγαντοαφίσες της Σούπερ Κατερίνας και του Αφισοράματος (γκουγκλίστε τα) αλλά και τη Βάσια Παναγοπούλου, πολλά υποσχόμενη στάρλετ της εποχής και τους βάζει να τραγουδούν και να χορεύουν σε ντισκοτέκ και εν μέσω μοτοσυκλετών και μάλιστα σε ρυθμό ντισκομπαρόκ από συνθεσάιζερ και με στίχο κοινωνικού προβληματισμού. Λανσαρίστηκε ως η μεγάλη επιστροφή του ελληνικού μιούζικαλ, όμως οι θεατές σφύριζαν αδιάφορα, ο Παύλος Ευαγγελόπουλος και ο Σταμάτης Γαρδέλης πρέπει να μπήκαν σε κάμποσες ακόμα αφίσες, η Βάσια Παναγοπούλου πέρασε με επιτυχία και στην τηλεόραση ενώ αποπειράθηκε (καθόλου άσχημα μάλιστα) να εμφανιστεί και στο σοβαρότερο ελληνικό σινεμά, το μιούζικαλ δέχτηκε το ύστατο χτύπημα επί ελληνικού εδάφους και η ταινία πλέον -άγνωστη για πολλούς- περιμένει απλά κάθε καλοκαίρι τη γνώριμη βόλτα της από τη συχνότητα του Alpha.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Θέατρο - Το δέντρο που ματώνει (2026)

Θέατρο - Η Κατσαρίδα Κ. (2025)

Θέατρο - Επικίνδυνος Οίκτος (2026)