Οι άγριες μέρες μας (2025)

Δραματική ταινία του Βασίλη Κεκάτου, με τους Δάφνη Πατακιά, Νικολάκη Ζεγκίνογλου, Πόπη Σεμερλίογλου, Ναταλία Σουίφτ, Σταύρο Τσουμάνη, Μιχαήλ Ταμπακάκη, Σοφία Κόκκαλη.

Η Χλόη, σε μόνιμη ρήξη με την οικογένειά της και αφού μαθευτεί πως πουλά κλεμμένα καλλυντικά με μία φίλη της στον δρόμο, εγκαταλείπει το σπίτι της και αποφασίζει να πάει να βρει την αδελφή της που μένει κάπου στον Έβρο. Όταν ένας γοητευτικός άγνωστος αποπειράται να τη βιάσει, δέχεται την απρόσμενη βοήθεια μιας ομάδας νέων νομάδων που διασχίζουν τη χώρα με ένα τροχόσπιτο. Μην έχοντας και άλλη επιλογή, τους ζητά να τους ακολουθήσει καθ' οδόν για τον βορρά, μαθαίνοντας στο μεταξύ πως έχει να κάνει με μια χούφτα από ρομαντικούς, σύγχρονους Ρομπέν των Δασών.

Φρέσκο, δροσερό αεράκι φέρνει στο ελληνικό σινεμά ο βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα, μικρομηκάς σκηνοθέτης Βασίλης Κεκάτος σε τούτην εδώ την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, όπου καταπιάνεται για μία ακόμη φορά με τα αγαπημένα του θέματα. Έχοντας στη διάθεσή του ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών, τόσο στους πρώτους ρόλους όσο και σε περάσματα, αφηγείται με κινηματογραφική γνώση την αλλόκοτη αυτή οδική οδύσσεια, μιας παρέας που μετακινείται διαρκώς ναι μεν με σκοπό αλλά ταυτόχρονα χωρίς τελικό προορισμό. Η δική τους Ιθάκη δεν διαφαίνεται πουθενά κι εκεί είναι που το σενάριο μοιάζει επίσης να ξετυλίγεται στο επαρχιακό οδικό δίκτυο, χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Δεν υπαινίσσομαι πως το ταξίδι αυτό καθ' εαυτό δεν είναι συναρπαστικό ή πως οι ταξιδιώτες στερούνται ενδιαφέροντος και προσωπικότητας, όμως δεν παύεις να ανιχνεύεις στη διαδρομή μικρά "τυράκια" τα οποία μολονότι θεωρείς ότι θα δώσουν μια άλλη τροπή στην ιστορία, εν τέλει δείχνουν ανεκμετάλλευτα.

Το μόνο που μένει τελικά είναι αυτό καθ' εαυτό το ταξίδι και οι υπέροχοι ήρωες που πολεμούν για το καλό των άλλων, χωρίς ενδεχομένως να γνωρίζουν ξεκάθαρα ποιο είναι το καλύτερο για τους ίδιους. Στις διαπροσωπικές σχέσεις και στις επί μέρους διαλογικές σκηνές, ο Βασίλης Κεκάτος κεντάει τόσο στο σενάριο όσο και στη σκηνοθεσία, με συνεχή εναλλαγή των κοντινών με ακόμη κοντινότερα, αποσπώντας εξαιρετικές ερμηνείες από όλους και χαρίζοντάς μας μια κινηματογραφική ωριμότητα που ξεχωρίζει. Επί του συνόλου διεφάνη -τουλάχιστον στα μάτια μου- το αφηγηματικό "άνισο" της ιστορίας, αφού το σύνολο των σπουδαίων αυτών μεμονωμένων σκηνών δεν συνθέτει κάτι εξίσου σπουδαίο. Ως αντίλογο, βέβαια, στον ίδιο μου τον εαυτό δεν έχω παρά να θέσω τη ζωή και τον χαρακτήρα των ίδιων των πρωταγωνιστών της ταινίας, οι οποίοι φαίνεται πως μόνο τις στιγμές έχουν να ζήσουν, εν μέσω ενός χάους που τους έχει επιβληθεί από την ίδια την κοινωνία, άρα ούτε καν οι ίδιοι γνωρίζουν το τέρμα της διαδρομής, ίσως επειδή πολύ απλά δεν τολμούν να ονειρευτούν το ίδιο τους το μέλλον.

Η Δάφνη Πατακιά και ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου παραδίδουν εξαιρετικές ερμηνείες, κινηματογραφικά κότσια και ένα υπέροχο star crossed ζευγάρι που τολμά να απογυμνωθεί -κυριολεκτικά- και να ζήσει τη δική του, ξεχωριστή στιγμή στον χρόνο, ο Κωστής Μαραβέγιας υπογράφει ένα απόλυτα ταιριαστό ως προς τους ανθρώπους και το ύφος της ταινίας soundrtrack, ο Λάμπης Χαραλαμπίδης στο μοντάζ κόβει και ράβει συναίσθημα, ματιές και τονικότητες και μαζί μια αξέχαστη ερωτική σκηνή, έτσι όπως την έχει κινηματογραφήσει ρωμαλέα, ατίθασα αλλά και με βαθύ ρομαντισμό ο Γιώργος Βαλσάμης που φωτίζει κάθε κάδρο με συναισθηματικές αποχρώσεις και μια γλυκιά ταξιδιάρικη διάθεση.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.