Materialists (2025)

Ελληνικός τίτλος: Ταιριάζουμε;

Αισθηματική κομεντί των Stage 6/A24 σε σκηνοθεσία Σελίν Σονγκ, με τους Ντακότα Τζόνσον, Κρις Έβανς, Πέντρο Πασκάλ, Ζόι Γουίντερς, Μάριν Άιρλαντ.

Μια πολύ επιτυχημένη προξενήτρα σε οίκο γνωριμιών πολυτελείας της Νέας Υόρκης, διχάζεται ανάμεσα σε ένα γοητευτικό και καθ' όλα ταιριαστό μαζί της άντρα που φαίνεται πως τα έχει όλα και στον προ δεκαετίας αγαπημένο της, ο οποίος ακόμα προσπαθεί να φέρει στα ίσα τη ζωή του.

Από τον έρωτα εξ αποστάσεως στις "Περασμένες ζωές", στον έρωτα δια συνοικεσίου, η Σελίν Σονγκ φαίνεται πως αρέσκεται (και καλά κάνει) να εξερευνά τη δυναμική των ανθρώπων όταν ερωτεύονται ή όταν παύουν να είναι ερωτευμένοι, τοποθετώντας τους σε συνθήκες γνώριμες μα και δύσκολες μέσα στην απλότητά τους. Λάτρης των διαλόγων και μιας θεατρικής ανάγνωσης του κειμένου της, στο "Ταιριάζουμε;" παραδίδει ένα σενάριο πρωτίστως διαλογικό, παίζει με όλες τις συμβάσεις της ρομαντικής κομεντί αλλά το πράττει με μια περισσότερο απλουστευμένη ματιά, ακροβατώντας διαρκώς στις λέξεις και στα ευφυολογήματα των ηρώων της, πλάθοντας την ίδια στιγμή καλοστεκούμενους στην αλήθεια τους χαρακτήρες. Κάποιοι μπορεί να βιαστούν να γράψουν πως "ανανεώνει το είδος" ή πως "σαρκάζει τον ρομαντισμό" και άλλα τέτοια χαριτωμένα σε μια προσπάθεια να βάλουν ταμπέλα στην ταινία ή να τις προσδώσουν προστιθέμενη σινεφιλική αξία. Στα μάτια μου, αυτό που κάνει τόσο με τους καλογραμμένους -και επιμένω, θεατρικής υφής- διαλόγους της, τους οποίους αφήνει να κυλούν αβίαστοι και αμοντάριστοι, όπως και με τη σκηνοθεσία της που προτάσσει χαμηλούς -περισσότερο ασιατικούς, αν μου επιτραπεί ο όρος- τόνους, είναι να δημιουργεί ένα ήρεμο κλίμα, χωρίς υστερίες, φανφάρες και συναισθηματικές υπεκφυγές ώστε να αφηγηθεί μέσω αυτού μια απλή, καθημερινή αισθηματική ιστορία, ακόμη κι αν μέρος της διαδραματίζεται σε ένα διαμέρισμα των $12 εκατ. στην Τραϊμπέκα. 

Με έμφαση στην αντίστιξη μεταξύ της υλικής αξίας και του συμβολαίου που θα μπορούσαν να καταστήσουν επιτυχημένο έναν γάμο και ταιριαστούς δύο ανθρώπους και του ανώφελου, μπατίρικου έρωτα βάσει του οποίου μπορείς να περπατήσεις περιχαρής προς το άγνωστο, η ταινία κυλάει απρόσκοπτα και χαριτωμένα, έχοντας το τεράστιο ατού των τριών πρωταγωνιστών της, με τη Ντακότα Τζόνσον να λάμπει με μια ακαταμάχητη απλότητα στην οθόνη, δίπλα στους δύο ακαταμάχητους κυρίους που την πλαισιώνουν. Βέβαια, έχω και μια απλοϊκή ένσταση να καταθέσω, εν κατακλείδι, κι αυτή δεν είναι άλλη από το ότι εάν σε έχει ερωτευθεί κεραυνοβόλα και έχει παραδοθεί στο είναι σου ο Κρις Έβανς, πρέπει να είσαι ντιπ ηλίθια για να τον παρατήσεις επειδή δεν σου έβγαιναν τα (οικονομικά) κουκιά στο μυαλουδάκι σου. Πέρασα πάρα πολύ ωραία.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.