The Life of Chuck (2024)

Ελληνικός τίτλος: Η Ζωή του Τσακ

Δραματική ταινία φαντασίας της Filmnation σε σκηνοθεσία Μάικ Φλάναγκαν, με τους Τομ Χίντελστόουν, Τζέηκομπ Τρέμπλεϋ, Τσιγουέτελ Ετζιόφορ, Κάρεν Γκίλαν, Μία Σάρα, Μαρκ Χάμιλ.

Ο Τσαρλς Κραντζ είναι ετοιμοθάνατος στα 39 του χρόνια, από όγκο στον εγκέφαλο. Την ίδια στιγμή, όλα τα σημάδια δείχνουν πως έρχεται η συντέλεια του κόσμου. Κι αυτό είναι το μοναδικό που μπορώ να σας πω σχετικά με την υπόθεση, η οποία και ανάποδη γραμμική αφήγηση ακολουθεί, από το τέλος προς την αρχή, και χωρισμένη σε 3 διακριτά κεφάλαια είναι και σε προκαλεί διαρκώς να ανακαλύψεις τι ακριβώς συμβαίνει, ενόσω σκάβει διακριτικά την ψυχούλα σου, χωρίς να το καταλαβαίνεις και δουλεύει υπόγεια στο μέσα σου.

Ένα ενδεχομένως από τα λιγότερο γνωστά αλλά και πλέον ώριμα θεματολογικά διηγήματα του Στήβεν Κινγκ μεταφέρεται στο σινεμά σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μάικ Φλάναγκαν, ο οποίος υπήρξε από τις αποκαλύψεις του Netflix, έχοντας υπογράψει εξαιρετικές σειρές τρόμου με έμφαση όμως στην ψυχολογία των ηρώων και στις πραγματικές συνθήκες εντός του μεταφυσικού. Ακόμα κι αν κρεμούσαν σε κάποια σημεία οι σειρές αυτές, δεν μπορούσες παρά να εντοπίσεις τη ματιά του Φλάναγκαν στο μέσα των ανθρώπων του όπου ενδεχομένως εντοπιζόταν και ο πραγματικός τρόμος, αποφεύγοντας εύκολους εντυπωσιασμούς και αναζητώντας την ουσία των γεγονότων υπό ένα πρίσμα αμιγώς ανθρωποκεντρικό. Θα μπορούσα να πω ότι στην τηλεόραση είχε τη δυνατότητα να εκφράσει πολύ περισσότερο την προσωπική του ματιά και να φωτίσει πρόσωπα και καταστάσεις, παρά στις προηγούμενες κινηματογραφικές του απόπειρες όπου τον καλούσαν να εξυπηρετήσει ένα προδιαγεγραμμένο πλαίσιο. 

Στη "Ζωή του Τσακ" αφήνει και πάλι την αγάπη του για τους ανθρώπους να οδηγήσει την ταινία, όμως πέφτει σε μια παγίδα μελοδραματισμού, ο οποίος ναι μεν ταυτίζεται με το θέμα, υπογραμμίζοντάς το κατάλληλα, αφήνει όμως και μια υπόνοια αμηχανίας, ειδικά αν λάβει κανείς υπ' όψιν του τη διαρκή συνοδεία μουσικής στις περισσότερες σκηνές, λες και ένιωθε την ανάγκη να μας πει πότε να συγκινηθούμε ή πότε μια σκηνή έχρηζε της αμέριστης προσοχής μας. Δεν ξέρω, ενδεχομένως εκείνος ή και οι παραγωγοί να φοβήθηκαν την εσωτερικότητα του διηγήματος και να έκριναν πως απαιτείτο μια πιο ανάλαφρη και με εγχειρίδιο συναισθηματικής χρήσης προσέγγιση ώστε η ταινία και να γίνει περισσότερο "viewer friendly" αλλά και να μην προδώσει τις προσδοκίες εκείνων που θα την επέλεγαν βάσει του ονόματος του Στήβεν Κινγκ στην αφίσα.

Πέραν όμως της συγκεκριμένης αμηχανίας (η οποία, κακά τα ψέματα, "κατεβάζει" εν μέρει την ταινία συνολικά), έχουμε να κάνουμε με μια βαθιά συγκινητική προσέγγιση της ίδιας μας της ύπαρξης (έχετε χάρη που δεν θέλω να κάνω spoiler), η οποία σε βάζει σε σκέψεις, τη στιγμή που συνειδητοποιείς τι ακριβώς παρακολουθείς. Το μόνο ίσως που θα μπορούσα να αποκαλύψω εδώ, είναι το ίδιο το σλόγκαν της ταινίας: "Κάθε ζωή, ένα μοναδικό σύμπαν" -κι ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε. Υπαρξιακή στον πυρήνα της και με καντάρια ανθρωπιάς, σε συγκινεί στην ουσία της αντίληψης που έχεις για τον κόσμο, ενώ σου χαρίζει κάποιες μεμονωμένες σπουδαίες σκηνές, όπως αυτήν στο τέλος του κεφαλαίου 3 (που όμως παρακολουθείς πρώτο) όπως κι εκείνη την αξέχαστη σκηνή του χορού καταμεσής του δρόμου. Άξιοι συνοδοιπόροι του Μάικ Φλάναγκαν το καλοδιαλεγμένο καστ, κάθε μέλος του οποίου υπηρετεί (έστω και εντός αυτής της μελοδραματικής αμηχανίας), ρόλο, συναίσθημα και συνθήκη. Να τη δείτε.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.