Marty Supreme (2025)

Δραματική ταινία της A24 σε σκηνοθεσία Τζος Σάφντι, με τους Τιμοτέ Σαλαμέ, Γκουίνεθ Πάλτροου, Οντέσα Α'Ζιον, Κέβιν Ο'Λήρυ, Τάυλερ Οκόνμα, Έημπελ Φεράρα.

Στη Νέα Υόρκη του 1952, ο νεαρός Μάρτυ Μάουζερ προσπαθεί απεγνωσμένα να διακριθεί. Όχι μόνο για να γίνει όνομα αλλά πρωτίστως για να βγάλει λεφτά, καθώς χρωστάει σε όποιον μιλάει Αγγλικά. Τολμά να κάνει μεγάλα όνειρα, τολμά να παρατήσει τη δουλειά του, τολμά να αφοσιωθεί σε αυτό που ξέρει πως είναι πολύ καλός, στο πινγκ πονγκ, κι ας τον κοροϊδεύουν όλοι. Οπότε, κόντρα σε υποχρεώσεις και στον ασφυκτικό κοινωνικό και οικογενειακό του περίγυρο, βάζει πλώρη πάση θυσία για το παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Ιαπωνία, ξεπουλώντας σώμα και ψυχή για να καταφέρει να ζήσει το μεγάλο του όνειρο.

Ξέρετε κάτι; Μου είχε λείψει μια ταινία σαν τον "Marty Supreme". Όχι επειδή ως κινηματογράφος ανακάλυψε νέα μονοπάτια, αλλά επειδή έτσι που τα έχει κάνει το Χόλυγουντ σαν τα μούτρα του, έχει εκλείψει αυτό το τόσο οικείο και αγαπημένο είδος του feel good δράματος προς την επιτυχία, ενός ανθρώπου περιορισμένου από το χρήμα [που δεν έχει] και τις υποχρεώσεις. Το σινεμά πάντοτε διέπρεπε σε ιστορίες επιτυχίας ανθρώπων που δεν είχαν τις προδιαγραφές να επιτύχουν και μας είχε δώσει αναρίθμητες αγαπημένες ταινίες. Τώρα τελευταία βέβαια, με τα στελέχη να εγκρίνουν σενάρια βάσει δημογραφικών και συμπερίληψης χάσαμε και αυτό το είδος, οπότε να γιατί η συγκεκριμένη ταινία με χαροποίησε τόσο. 

Ακόμα κάτι που αναγνωρίζεις ως μεγάλη αξία στον "Marty Supreme" είναι πως κατορθώνει να σε κάνει να ενδιαφερθείς για κάτι που εκ περιγραφής προκαλεί έως και μειδίαμα. Ταινία για το πινγκ πονγκ; Σοβαρά τώρα; Κι όμως, ναι. Μάλιστα, όχι μόνο σε κάνει να ενδιαφερθείς για το άθλημα -ή τουλάχιστον για το πάθος του ήρωα ως προς το άθλημα- αλλά και να παρακολουθείς τους αγώνες με κομμένη την ανάσα, ειδικά στο φινάλε. Ο νεαρός και ταλαντούχος Τζος Σάφντι [είχε συνυπογράψει μαζί με τον αδελφό του Μπέννυ το υπέροχο "Good time"] το έχει απόλυτα με τον ρυθμό και το νεύρο και τις ερμηνείες, αποφεύγοντας την επιφάνεια και αναζητώντας εξίσου το βάθος. Είχε βέβαια και ουσιαστικούς συνοδοιπόρους, τόσο στο σενάριο όπου συνεργάστηκε με τον Ρόναλντ Μπρόνστάιν, αλλά και στη φωτογραφία [Ντάριους Κόντζι], ενώ το μοντάζ επιλέγει να το χειριστεί ο ίδιος μαζί με τον συν-σεναριγράφο του, αναδεικνύοντάς το σε ύψιστο μέρος της δημουργίας και της αφήγησης, έτσι όπως κόβει επάνω στην ατάκα και στη ρακετιά, μαστόρικα και αμιγώς κινηματογραφικά.

Ο δε Τιμοτέ Σαλαμέ, ο οποίος απασχολεί τον δημόσιο λόγο για οτιδήποτε άλλο πέραν της υποκριτικής του δεινότητας, αποδεικνύει εδώ για ακόμα μια φορά τη δυναμική του, τόσο σε έκφραση όσο και σε φωνή, προτάσσοντας στην προκειμένη περίπτωση και ένα θαυμάσιο νεύρο στο ίδιο το κορμί που το χρησιμοποιεί ως προέκταση της ερμηνείας και αναπόσπαστο κομμάτι του ρόλου. Κυριολεκτικά πρωταγωνιστής, εάν λάβουμε υπ' όψιν πως οι περισσότεροι ρόλοι είναι "περαστικοί", ο Τιμοτέ Σαλαμέ κρατάει την ταινία στους ώμους και στη ρακέτα του και μας παρασύρει στα μεγάλα, άπιαστα όνειρα του ήρωα που υποδύεται. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το σινεμά που αγαπήσαμε. Ο ίδιος ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Α' Ανδρικού, μαζί με άλλες 8 υποψηφιότητες. 11 υποψηφιότητες για BAFTA.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.