Όσα κρύβει η νύχτα (1963) (Α/Μ)

Δραματική ταινία της Κόρονετ Φιλμ σε σκηνοθεσία Στέλιου Ζωγραφάκη, με τους Πέτρο Φυσσούν, Μάρθα Βούρτση, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Ανδρέα Ντούζο, Έφη Οικονόμου, Νίτσα Τσαγανέα, Χρήστο Τσαγανέα.

Ένας φτωχός, νεαρός άντρας που ζει σε κάποια παραγκούπολη της Αθήνας, αναζητά το εύκολο χρήμα. Παρά τις ικεσίες της κοπέλας που τον αγαπά να βρει μια δουλειά και να ταχτοποιηθεί, εκείνος μπλέκει με χρέη στα χαρτιά και αποφασίζει να κλέψει τον άνθρωπο που τον είχε περιμαζέψει επτά χρονών από τον δρόμο, έναν τυφλό ζητιάνο, ο οποίος όπως έχει κι αυτός τα δικά του μυστικά.

Έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, η οποία ξεχωρίζει παρά τις επί μέρους αδυναμίες της. Κατ' αρχάς έχουμε το σενάριο του Νίκου Φώσκολου, ο οποίος δείχνει να επηρεάζεται από το αμερικανικό νουάρ και να καταθέτει τη δική του πρόταση, έστω και υπό τη συνθήκη του κοινωνικού, αισθηματικού δράματος. Οι χαρακτήρες έχουν μια σταθερή βάση δράσης, ενώ ο τρόπος με τον οποίο η ιστορία μπλέκει τη ζωή του ενός με τον άλλον έχει μεγάλο κινηματογραφικό ενδιαφέρον. Η σκηνοθεσία του Στέλιου Ζωγραφάκη, μολονότι δεν αποσπά τις καλύτερες των ερμηνειών [έχει κάτι από τη συμβατική και υπερβολική έκφραση του Χόλυγουντ του '40], κατορθώνει να αναδείξει το άκρως κινηματογραφικό και γρήγορο σενάριο, με σύντομες σκηνές, ενδιαφέρον μοντάζ και αξιοπρεπή φωτογραφία [Βαγγέλης Καραμανίδης], εκμεταλλευόμενος πλήρως τις συνεχείς εναλλαγές προσώπων και τοπίων και με πολύ καλή χρήση του πλατώ και τον εξωτερικών χώρων. Μέχρι και ο συνήθης ύποπτος στη μουσική επιμέλεια αναρίθμητων ταινιών, Χρήστος Μουραμπάς, φαίνεται πως εδώ έχει κόψει και έχει ράψει τα μουσικά θέματα με προσοχή και μεράκι, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ενός πρωτότυπου soundtrack. Από τις ελάχιστες ταινίες ειδών, το "Όσα κρύβει η νύχτα" αποκαλύπτει και όσα κρύβει η Έφη Οικονόμου [πολύ καλή στον ρόλο της] κάτω από το σουτιέν της, καθώς την παρακολουθούμε να κάνει στριπτήζ, κάτι που ομολογώ με εξέπληξε, κόντρα στα χρηστά ήθη και έθιμα του ελληνικού σινεμά, και μάλιστα, απόλυτα ενταγμένο στη δραματουργία και όχι απλά ως χορευτικό, πιπεράτο νούμερο. Αν από το φινάλε έλειπε ο "Φωσκόλειος" μονόλογος του Πέτρου Φυσσούν που πετά κάθε ίχνος αληθοφάνειας στη θάλασσα κι αν είχε αποφευχθεί η συνήθης για την εποχή αφήγηση της έναρξης και του φινάλε, τότε θα μιλούσαμε για μια ακόμη καλύτερη ταινία. Πολύ έξυπνο το εύρημα της βρύσης που στάζει, μολαταύτα.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.