Θέατρο - Η κίτρινη ταπετσαρία (2025)
"Η κίτρινη ταπετσαρία" από το διήγημα της Σάρλοτ Πέρκινς Γκίλμαν, μετάφραση: Κική Στάθη, απόδοση-θεατρική διασκευή: Μαρία Μαλταμπέ, σκηνοθεσία: Φραντσέσκα Μινουτόλι, πρωταγωνιστεί η Μαρία Μαλταμπέ.
Μια γυναίκα έγκλειστη σε ένα παρατημένο εξοχικό, απομονωμένη σε ένα δωμάτιο με μια κίτρινη ταπετσαρία. Διακοπές για "το καλό της" που επέλεξε ο γιατρός σύζυγός της, για να ξεκουραστούν τα νεύρα της. Εκείνη του είχε πει πως δεν αισθανόταν καλά, όμως εκείνος δεν την πίστεψε και τη διέγνωσε μια μια απλή νευρική κόπωση, η οποία θα περνούσε με μερικές εβδομάδες στην εξοχή. Μόνη της. Εκείνος ερχόταν μόνο τα βράδια, μάλιστα όχι όλα τα βράδια, αφού επείγοντα περιστατικά τον κρατούσαν μακριά κάποιες νύχτες. Και η ηρωίδα μας, μετρούσε τις ώρες και τις ημέρες και τα βράδια με το επαναλαμβανόμενο πρόγραμμα που της είχε "συνταγογραφήσει" ο σύζυγός της. Πρωινό, βιταμίνες, μικρός περίπατος, ανάπαυση, γεύμα, βιταμίνες, μεσημεριανή ανάπαυση, απογευματινός περίπατος, δείπνο, βιταμίνες, ίσως ένας μικρός περίπατος, ύπνος. Μόνο που ο ύπνος δεν ερχόταν πάντα τα βράδια και υπήρχαν φορές που τις ώρες της ανάπαυσης στοίχειωνε μια γυναικεία φιγούρα που εκείνη έβλεπε να κινείται πίσω από την κίτρινη ταπετσαρία.
Γραμμένο το 1890, όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, το γοτθικό διήγημα της Σάρλοτ Πέρκινς Γκίλμαν θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει ακόμα και την περασμένη εβδομάδα. Αποκομμένη από τα πάντα, έτσι όπως τοποθετεί την ηρωίδα του, το έργο ζει εκτός χρονικής περιόδου, καθώς η απομόνωση στερεί κάθε αναφορά με τον έξω κόσμο. Η "Κίτρινη ταπετσαρία", πέραν της διαχρονικής της εγκυρότητας, φέρνει στο μυαλό τη "Ρεβέκα" ή το "Φως του γκαζιού", έργα των οποίων η χειριστική συμπεριφορά "εκείνου" έχει σαφέστατες αναφορές σε καταστάσεις που γυναίκες σε όλον τον κόσμο βιώνουν ακόμα και σήμερα. Με έντονο λοιπόν το στοιχείο του θρίλερ και με ένα κείμενο που απογυμνώνει σταδιακά τη συνθήκη, ενόσω μας ταξιδεύει στις θολές διαδρομές του μυαλού εκείνης (έχει αρτιότητα και δραματουργική λειτουργικότητα η απόδοση του διηγήματος σε μονόλογο από τη Μαρία Μαλταμπέ), η "Κίτρινη ταπετσαρία" αναδεικνύεται σε ιστορία συντριβής, τρόμου και παράνοιας, καθώς η πραγματικότητα συνθλίβεται εντός της επαναλαμβανόμενης, στα όρια της ιδρυματικής, καθημερινότητας, με το φαίνεσθαι να βυθίζεται στη θολή παρουσία της γυναίκας πίσω από την ταπετσαρία και στην επιβολή της "συνταγής" για ευεξία και ευτυχία που της έχει επιβληθεί.
Σε ένα πολύ ενδιαφέρον και λειτουργικό σκηνικό (Βαγγέλης Αγναντόπουλος) το οποίο αναδεικνύεται περαιτέρω από τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς, η Μαρία Μαλταμπέ, υπέροχη φωνητικά και εκφραστικά και αποφεύγοντας τους εύκολους μελοδραματισμούς, εφορμά στον κόσμο της ηρωίδας, ενόσω σταδιακά αποτραβιέται από τον δικό μας, κι ας τη φέρνει τόσο κοντά μας η σκηνή της μικρής αίθουσας του θεάτρου Αλκμήνη. Μόνη, μα τόσο μόνη, μιλάει στον εαυτό της λες και θέλει να ακούσει η ίδια τη φωνή της και να βεβαιωθεί πως ακόμα μπορεί να εκφράζεται με λέξεις. Είναι τόσο κλειστοφοβική η σκηνοθεσία και τόσο αφοσιωμένη η ερμηνεία, που εισπράττεις τη μοναξιά, το τίποτα και τη σταδιακή αποστασιοποίηση από τη λογική και το "υπάρχω". "Όταν δεν σε πιστεύουν, παύεις να υπάρχεις" λέει σπαρακτικά η ίδια, προσπαθώντας να νιώσει λίγο καθαρό αέρα, ξαπλωμένη μπροστά από τον ανεμιστήρα, σε μια ακόμα απέλπιδα προσπάθειά της να πιστέψει πως κάτι έχει να κάνει και με κάτι έχει να αλληλεπιδράσει. Η γυναίκα μπροστά και πίσω από την "Κίτρινη ταπετσαρία" θα μπορούσε να είναι κάθε γυναίκα (ή ακόμα κάθε ένας από εμάς που εξαρτά τη ζωή του από κάποιον άλλον "αγαπημένο", ανεξαρτήτως φύλου, και η φωνή της Μαρίας Μαλταμπέ γίνεται κυριολεκτικά η φωνή κάθε γυναίκας, έτσι όπως κυμαίνεται σε τόσες αποχρώσεις που κάποια στιγμή ένιωσα πως ακούσω διαφορετικές από τη δική της, γνώριμες φωνές, ίσως και άλλων ηθοποιών, από ταινίες του παρελθόντος και από μνήμες προσωπικές, γεγονός που κάνει την ερμηνεία της τόσο οικεία και τη φιγούρα της τόσο οικουμενική, ώστε η παράσταση να ξεπερνά τα όρια της σκηνής. Μου άρεσε πάρα πολύ το φινάλε.
Θέατρο Αλκμήνη - Σκηνή Secret Room
Παραστάσεις: Πέμπτη στις 21:30
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου