Superman (2025) (IMAX)

Κόμικ περιπέτεια φαντασίας της DC σε σκηνοθεσία Τζέημς Γκαν, με τους Ντέηβιντ Κόρενσουετ, Νίκολας Χουλτ, Ρέητσελ Μπρόσναχαν, Έντι Γκατέγκι, Άντονυ Κάριγκαν, Νέηθαν Φίλιον, Ιζαμπέλα Μερσντ, Σκάιλερ Τζισόντο.

Μετά την παρέμβασή του στον πόλεμο δύο χωρών, ο Σούπερμαν καλείται να απολογηθεί για τις πρωτοβουλίες που παίρνει εκτός διεθνών συμφωνιών. Τα ΜΜΕ πέφτουν επάνω του σαν τις μύγες, την ίδια στιγμή που ο Λεξ Λούθορ, υπεύθυνος στην ουσία για την εξέλιξη των γεγονότων, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία για να πείσει την κυβέρνηση των ΗΠΑ πως χρειάζεται τη ρομποτική στρατιά του ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τους ανεξέλεγκτους μετανθρώπους.

Ξεκινάει τόσο απότομα που έχεις την αίσθηση πως έχεις χάσει το πρώτο μέρος. Με μια εντυπωσιακή πτώση του Σούπερμαν από τον ουρανό, η ταινία μπαίνει κατ' ευθείαν στο ζουμί, αφήνοντας κάποιους τίτλους επί της οθόνης να μας εξηγήσουν εν συντομία πώς φτάσαμε έως εδώ. Ο Τζέημς Γκαν, έμπειρος στο σύμπαν των υπερανθρώπων και των κόμικ στη Marvel, ως η μεγαλύτερη μεταγραφή του Χόλυγουντ στην αγορά των (κόμικ) μπλοκμπάστερ, αποφασίζει σοφά να μην ξεκινήσει την ταινία (και τη νέα εταιρεία, τη DC Studios) με ακόμα ένα origin story του Σούπερμαν (πόσα να αντέξουμε πια;) και να θεωρήσει δεδομένη την παρουσία του στον κόσμο, στην οθόνη και στη συνείδησή μας. Όμως, ρε γαμώτο, νέος Σούπερμαν, νέο κινηματογραφικό σύμπαν της DC και η έναρξη με τίτλους λες και διαβάζεις περίληψη των προηγουμένων; Δεν άξιζε καλύτερη έναρξη ο εμβληματικός χάρτινος υπερήρωας και ενδεχομένως ο διασημότερος όλων; Ή, μήπως, πλέον η παρουσία του επιδέχεται αμφισβήτησης, όπως άλλωστε αφηγείται και το σενάριο της ταινίας; Και για να το θέσω πιο απλά, στον κόσμο μας σήμερα υπάρχει θέση για τον Σούπερμαν;

Η ενηλικίωση της κόμικ φιλολογίας που είχε ξεκινήσει από τα χρόνια του '90, σε συνδυασμό με το Χόλυγουντ που άρχιζε δειλά τότε να ανακαλύπτει τη χήνα με τα χρυσά αυγά, άλλαξε άρδην τόσο τις ιστορίες που δημοσιεύονταν κάθε μήνα όσο και τους ίδιους τους (υπερ) ήρωες στις σελίδες τους. Τα πράγματα σκοτείνιαζαν, ο ρεαλισμός και ο σχολιασμός της πραγματικότητας, εντός πάντα του φανταστικού πλαισίου, αντικαθιστούσαν σταδιακά τις πιο απλοϊκές περιπέτειες και την ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή καλού και κακού, θέτοντας πλέον σε διαβούλευση τα δυσδιάκριτα όρια της ηθικής των πράξεων εκείνων που είχαν αποφασίσει να προστατεύουν τον κόσμο. Από τότε, λοιπόν, είχε διαφανεί η αμηχανία όλων έναντι του Σούπερμαν. Εξαιρετικά clean cut, σύμβολο της ελευθερίας, της Αμερικής και η επιτομή του καλού παιδιού, ο συμπαθής, κούκλος εξωγήινος επισκέπτης από τον πλανήτη Κρύπτον, δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, δείχνοντας πιο εξωγήινος από ποτέ. Άπειρες οι παρεμβάσεις των εξαιρετικών δημιουργών που τον είχαν αναλάβει κατά καιρούς και οι οποίοι έφτασαν στο αδιανόητο σημείο να τον σκοτώσουν -κυριολεκτικά- και να περιμένουν χρόνια έως ότου τον αναστήσουν. Και πάλι, όμως, το καλό παιδί με το αστραφτερό χαμόγελο δεν έπειθε πια και συνήθως αποκτούσε μεγαλύτερη οντότητα και εκτόπισμα όταν οι περιπέτειές του περιπλέκονταν με αυτές των πιο γήινων και σκοτεινών ηρώων, όπως του Μπάτμαν λόγου χάρη. 

Στον κινηματογράφο, ο Ζακ Σνάυντερ είχε αντιληφθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό το πρόβλημα και είχε αντιμετωπίσει τον δικό του "Άνθρωπο από ατσάλι" όπως θα έπρεπε, με περισσότερο συναίσθημα, με σάρκα και οστά πιο κοντά στα δικά μας και με ανθρώπινα πάθη. Το ίδιο είχε επιχειρήσει νωρίτερα και ο Μπράιαν Σίνγκερ στο υπερ-αδικημένο κατ' εμέ "Σούπερμαν -Η επιστροφή" που εντέχνως ήταν σαν να κλείνει το προηγούμενο κεφάλαιο στην ιστορία του Καλ Ελ, ανοίγοντας δρόμο για το επόμενο -που τελικά ανέλαβε ο Σνάυντερ. Η Warner, όμως, στην ευρύτερα αυτοκαταστροφική αντιμετώπισή της στον θησαυρό της DC Comics, τον τελείωσε, ψάχνοντας και πάλι νέα μονοπάτια, εντός και εκτός του κινηματογραφικού της σύμπαντος. Ο έμπειρος, ταλαντούχος και υπερ-πετυχημένος στη Marvel Τζέημς Γκαν θεωρήθηκε η ιδανική μεταγραφή για τη δημιουργία όχι μόνο νέου σύμπαντος αλλά και νέας μπράντας, την οποία δεν θα μπορούσε να εγκαινιάσει άλλος από τον πλέον εμβληματικό και αναγνωρίσιμο υπερήρωα. 

Τα κατάφερε; Όχι. Ο Σούπερμαν δεν είναι "Οι φύλακες του Γαλαξία" και το σινεμά δεν χρειάζεται μια DC που θα προσομοιάζει σε Marvel 2.0. H αμηχανία του σεναρίου και της ίδιας της ταινίας είναι τόσο εμφανής ώστε ο Σούπερμαν δεν είναι καν αυτός που με το μεγαλείο του σώζει την κατάσταση. Ο Σούπερμαν του Τζέημς Γκαν τρώει τόσο ξύλο σε όλη την ταινία που κάποια στιγμή αρχίζεις να τον λυπάσαι, ενώ η επιλογή των υπερηρώων που στέκουν εν τέλει στο πλευρό του μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει -για να μην πω προσβολή. Όλη η ταινία είναι σχεδόν μια ατελείωτη μάχη, με την "αποκάλυψη" του σκοτεινού σχεδίου του Λεξ Λούθορ να είναι εμφανής από την αρχή, οι ρόλοι αγκομαχούν, οι χαρακτήρες της Συμμορίας της Δικαιοσύνης μοιάζουν να βγήκαν από άλλη ταινία (τους "Φύλακες του Γαλαξία" ας πούμε), η παρουσία του Κρύπτο, του σούπερ σκύλου εξυπηρετεί κατ' ουσίαν μόνο για τη στιγμιαία εμφάνιση της εξαδέλφης και μελλοντικής Σούπεργκερλ λίγο πριν τους τίτλους τέλους και όλο μαζί μπορεί να είναι αθώα και απλοϊκά διασκεδαστικό, όμως επ' ουδενί δεν είναι μια ταινία για τον Σούπερμαν του 2025 αλλά ούτε πρεμιέρα μιας νέας κινηματογραφικής εταιρείας και ενός νέου σύμπαντος.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.