Θέατρο - Unborn (2025)
"Unborn" της Χριστίνας Κυρίτση, σκηνοθεσία: Νεκτάριος Λιονάκης, πρωταγωνιστούν: Μανώλης Πίτερης, Χριστίνα Κυρίτση.
Δυο αδέλφια γιορτάζουν ολομόναχα τα γενέθλια εκείνης που κλείνει τα 18. Και καθώς τα κεριά σχεδόν λειώνουν επάνω στην τούρτα, ο χρόνος μοιάζει να σταματά και από το στόμα τους ζωντανεύουν μνήμες και περιστατικά της ζωής εκείνης που σήμερα γιορτάζει και μιας ατελείωτης σειράς από τραύματα που άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους επάνω της.
Τραγικό, με κατάφωρο χιούμορ, σπαρακτικό, υπερ-ρεαλιστικό αλλά ταυτόχρονα απόλυτα αληθινό, το "Unborn" αντηχεί σαν ανέκφραστη κραυγή των αγέννητων παιδιών που δεν έχουν νιώσει ακόμα τον πόνο. Γραμμένο με τρόπο που ακροβατεί από τον μονόλογο στην αληθοφάνεια και από τον συμβολισμό στο θέατρο φόρμας, το κείμενο της Χριστίνας Κυρίτση "πάσχει" από μια επώδυνη ειλικρίνεια και διακρίνεται για τα λεκτικά-εκφραστικά του παιχνίδια, τα οποία και εκμεταλλεύεται στη σκηνοθεσία του ο Νεκτάριος Λιονάκης. Ακόμα κι όταν μοιάζει να αναζητά τόνο και ύφος, ακόμα κι όταν εκεί προς το δεύτερο μισό μπαίνει σε μια λούπα που ναι μεν αποδίδει στην εντέλεια την επαναλαμβανόμενη φρίκη που έζησε εκείνο το κορίτσι όμως ρισκάρει με τη δραματουργική επανάληψη, το "Unborn" δεν χάνει τη δύναμή του, επειδή ακριβώς την αντλεί από τα σπλάχνα της ίδιας της ιστορίας. Μιας ιστορίας που δεν ανήκει μόνο στη φανταστική ηρωίδα του αλλά αποτελεί -δυστυχώς- την καθημερινότητα αναρίθμητων παιδιών σε ολόκληρο τον κόσμο, κρούοντας απειλητικά τον κώδωνα του κινδύνου της δικής μας αδιαφορίας, όλων εμάς που "πέφτουμε από τα σύννεφα" όταν κάτι αντίστοιχο μαθαίνουμε πως έχει συμβεί πίσω από τη διπλανή μας πόρτα.
Παρά τις όποιες ανισότητες, η δύναμη της αλήθειας του κειμένου (που κάποιες φορές φαντάζει σαν ονειρικό, δραματοποιημένο ντοκυμανταίρ) έρχεται να συναντήσει την απίστευτη ορμή της Χριστίνας Κυρίτση που εκμεταλλεύεται τη φωνή και την έντονη σωματική της παρουσία σε κάθε σκηνή και σε κάθε έκφανση του ρόλου, επιτυγχάνοντας μια φαινομενικά εύκολη μετάβαση εκτός τόπου και χρόνου, από τα κατάβαθα της ψυχής. Ακολουθώντας τον τόνο της αφήγησης, ο επί σκηνής συνοδοιπόρος της Μανώλης Πίτερης διατηρεί την απαιτούμενη αποστασιοποίηση και τη φαντασιακή παρουσία, στυλοβάτης αλλά και παρατηρητής. Πολύ ενδιαφέρουσα βρήκα την άποψη του Μάνου Ψωματάκη στα κοστούμια και στα σκηνικά του "Unborn", καθώς συνδυάζουν την αθωότητα της αφήγησης με τον παραμυθένιο κόσμο από τον οποίο το κορίτσι αποκόπηκε βίαια για να εισέλθει στις σκιές του εφιάλτη. Κι α υποθέσουμε πως η παράσταση είναι μια ιστορία ενηλικίωσης, ας αναρωτηθούμε φεύγοντας από το "Ρεκτιφιέ" τι σόι ενήλικες θα γίνουν τα παιδιά από τα οποία κάποιοι -και με τη δική μας συμμετοχή λόγω αδιαφορίας- τούς έκλεψαν και τους τσαλαπάτησαν την παιδική τους ηλικία.
Ρεκτιφιέ
Παραστάσεις: Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου