Emilia Pérez (2024)
Δραματική ταινία της Pathé σε σκηνοθεσία Ζακ Ωντιάρ, με τους Ζόε Σαλντάνα, Κάρλα Σοφία Γκασκόν, Σελένα Γκομέζ, Αντριάνα Παζ, Έντγκαρ Ραμίρεζ.
Μια ταλαντούχα αλλά παραμερισμένη συνήγορος σε δικηγορική φίρμα στο Μεξικό, μπορεί να διακρίνεται για την ικανότητά της να ξελασπώνει και τους πιο βρώμικους πελάτες, όμως η ίδια δεν παύει να το φέρει βάρος στη συνείδησή της. Τα λεφτά όμως είναι ένας ικανός λόγος να παραμείνει στη δουλειά ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα κάνει κάτι δικό της. Η ευκαιρία για προσωπική επιτυχία και πολλά -πάρα πολλά- χρήματα έρχεται ύστερα από μια πρόσκληση του Χουάν "Μικροχέρη" Ντελ Μόντε, γνωστού και ως "Μανίτας" και αρχηγού ενός από τα πλέον ισχυρά καρτέλ ναρκωτικών, ο οποίος θέλει να εξαφανιστεί και να ξεκινήσει μια νέα ζωή ως γυναίκα, κάτι που υπήρξε ανέκαθεν το μεγαλύτερο όνειρό του.
Η πλέον απρόσμενη και σίγουρα μία από τις κορυφαίες ταινίες της σαιζόν αποδεικνύει έμπρακτα πως όταν υπάρχουν ιδέα, σενάριο και σκηνοθέτης κάθε δημιουργική ακρότητα (ή μάλλον τόλμη) είναι όχι απλά ευπρόσδεκτη αλλά και καταλυτική στην επιτυχία του τελικού αποτελέσματος. Στην "Emilia Pérez", όπου οι τρεις αυτοί πυλώνες συνυπάρχουν σε απόλυτη αρμονία, η τόλμη του εμπνευσμένου Ζακ Ωντιάρ να παίξει με τους κανόνες του μιούζικαλ μετατρέπει την ταινία από υπέροχη σε μοναδική. Το ξεχωριστό στην περίπτωσή μας είναι τα τραγουδιστά μέρη είναι τόσο βαθιά ενταγμένα στο σενάριο που όχι απλά τα αποδέχεσαι αλλά τα αντιμετωπίζεις ως κάτι απόλυτα το φυσιολογικό. Δεδομένου μάλιστα του θέματος της ταινίας, η απόπειρα θα μπορούσε να είχε οδηγηθεί στην ολοκληρωτική καταστροφή εάν έστω και το παραμικρό γρανάζι σε αυτόν τον πολύπλοκο καλλιτεχνικό οργανισμό δεν γύριζε σωστά. Η μουσική της Καμίγ και του Κλεμάν Ντυκόλ, τόσο ως επένδυση όσο και στα μουσικά μέρη γίνεται ένα με τους χαρακτήρες και τους διαλόγους που προηγούνται ή έπονται επιτρέποντας στην ταινία να ρέει απρόσκοπτα και τα συναισθήματα να κλιμακώνονται βάσει της συνολικής αφήγησης και όχι να επηρεάζονται -ως είθισται στα μιούζικαλ- από τη μουσική ένταση της στιγμής. Θα αναφερθώ μόνο σε δύο σημεία, προτού περάσω στις υπόλοιπες αρετές αυτής της σπουδαίας ταινίας, περισσότερο για να σας βοηθήσω να τα εντοπίσετε προκαταβολικά. Το πρώτο μουσικό άκουσμα που ορίζει εξ αρχής τον παράδοξο τόνο του μιούζικαλ βρίσκεται στους τίτλους αρχής, όταν μαζί με το underscore ακούγεται τραγουδιστά (νομίζεις) η φωνή ενός παλιατζή μέσα από τη ντουντούκα του, να διαλαλεί τα πράγματα που αγοράζει. Η δεύτερη μουσική σκηνή (και κατά τη γνώμη μου, η καλύτερη) είναι όταν ο Μανίτας συνομιλεί με τον γιατρό που ενδεχομένως θα αναλάβει την επέμβαση φυλομετάβασης, εξηγώντας του όσο πιο ξεκάθαρα μπορεί τον λόγο που το επιθυμεί
Όπως και νά 'χει όμως, η "Emilia Pérez" δεν είναι μιούζικαλ, επειδή πολύ απλά ούτε προάγεται από τα μουσικά της μέρη ούτε γυρίστηκε βασισμένη στα τραγούδια της. Ένα ζοφερό δράμα λύτρωσης είναι, για όλους τους βασικούς χαρακτήρες και μια ωδή στην εσώτερη ανάγκη μας να διορθώνουμε τα λάθη μας, ακόμη κι όταν στην προσπάθειά μας αυτή κάνουμε καινούργια και ίσως μεγαλύτερα. Σπαρακτική η αλήθεια που ξεστομίζει η εξαίρετη Κάρλα Σοφία Γκασκόν, η οποία ενσαρκώνει τόσο την Εμίλια Πέρεζ όσο και τον πρότερο εαυτό της, τον Μανίτας, σε μια ερμηνεία υποδειγματικής απλότητας (ως Εμίλια), ταυτισμένη με την απλότητα αυτού που επιθυμούσε. Το σπουδαίο όμως σε αυτή τη γεμάτη πραότητα γυναίκα που υποδύεται είναι πως τόσο στο βλέμμα όσο και σε φευγαλέες εκφράσεις είναι ακόμα ζωντανός ο επικίνδυνος και αμείλικτος Μανίτας, που καραδοκεί σαν θεριό για να βγει στην επιφάνεια και να τα ρημάξει όλα. Εντός του ευρύτερου πλαισίου παραδοξότητας της ταινίας, όπου ένας γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος γυρίζει μια ισπανόφωνη ταινία στο Μεξικό, εντάσσεται και η επιλογή των δύο έτερων πρωταγωνιστριών, της Ζόε Σαλντάνα και της Σελένα Γκόμεζ, τις οποίες ενδεχομένως ακούμε για πρώτη φορά να μιλούν στη γλώσσα καταγωγής τους και να κρατούν ρόλους που απέχουν έτη φωτός από οτιδήποτε τις είχαμε συναντήσει να κάνουν μέχρι τώρα. Εντυπωσιάζει ο εκφραστικός έλεγχος της Ζόε Σαλντάνα, όσο και το γερό της πάτημα -ακόμα και στα μουσικά μέρη, με αέρα σταρ του μιούζικαλ- σε έναν ρόλο που κατά κάποιον τρόπο φιλτράρει την ιστορία ως θεατής, παρέα με όλους εμάς στην αίθουσα. Το ίδιο εντυπωσιακή είναι και η σταδιακή συντριβή της Σελένα Γκόμεζ, η οποία με τις ερμηνευτικές επιλογές της προσφάτως βγάζει τη γλώσσα σε όσους τη θεωρούσαν απλά το χαριτωμένο κοριτσάκι του Disney Channel που έκανε και καριέρα ποπ σταρ.
Εκθαμβωτικά σπαρακτική από την αρχή μέχρι το τέλος, η "Emilia Pérez" είναι η επιτομή του μεγάλου σινεμά σε κλίμακα ανθρώπινη μα συνταρακτική. Απέσπασε το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής και το Βραβείο Συνολικού Γυναικείου Καστ στις Κάννες και διεκδικεί πέντε βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου