Gouzhen (2024)
Ελληνικός τίτλος: Black Dog
Δραματική ταινία σε σκηνοθεσία Γκουάν Χου, με τους Έντι Πενγκ, Τονγκ Λία, Τζία Ζανγκέ, Ζανγκ Γι.
Αποφυλακισμένος νωρίτερα λόγω καλής διαγωγής, ο Λανγκ επιστρέφει με περιοριστικούς όρους στη γενέτειρά του, μια πόλη-φάντασμα στα όρια της ερήμου Γκόμπι. Με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου να πλησιάζουν και με ολόκληρη τη χώρα σε εθνική ανάταση, η πόλη του Λανγκ κατεδαφίζεται κυριολεκτικά, στο πλαίσιο της ριζικής ανάταξης της περιοχής και της κατασκευής μιας πόλης του μέλλοντος. Μόνο που ερήμωση των σπιτιών μέσα στα χρόνια, έχει αφήσει την πόλη έρμαιο των σκύλων -αδέσποτων και μη- που χωρίς σπιτικό και χωρίς ανθρώπους, κυκλοφορούν σε αγέλες, καταλαμβάνοντας σχεδόν τον χώρο. Εξ ου και η δημιουργία ειδικών ομάδων που συλλαμβάνουν τα σκυλιά και να καθαρίσουν οι δρόμοι, καθώς το θέαμα δεν συνάδει με το όραμα του αύριο και την επερχόμενη λαμπερή τελετή έναρξης των Ολυμπιακών. Σε μια από αυτές τις ομάδες συμμετέχει απρόθυμα και ο Λανγκ, όπου και έρχεται σε επαφή με τον διαβόητο μαύρο σκύλο που όλοι θέλουν να μαζέψουν, αφού λόγω της αγριότητάς του δίνεται και αμοιβή. Ο Λανγκ, όμως, φαίνεται πως βλέπει κάτι σε αυτό το σκελετωμένο και άσχημο σκυλί, με το οποίο σταδιακά αποκτούν μια ξεχωριστή οικειότητα.
Σιωπηλό όπως ο πρωταγωνιστής του, έρημο όπως η πόλη-φάντασμα στην οποία επιστρέφει, οργουελικό όπως οι διαρκείς εμψυχωτικές και συμβουλευτικές ανακοινώσεις που ακούγονται διαρκώς και μετα-αποκαλυπτικό όπως η ίδια η χώρα που βιώνει κοσμογονικές αλλαγές σαν σε ταινία επιστημονικής φαντασίας, το "Black Dog" είναι ένα παράδοξα σαγηνευτικό φιλμ. Από το πρώτο κιόλας πλάνο της αχανούς ερήμου με το λεωφορειάκι να ανατρέπεται στην προσπάθεια του οδηγού να αποφύγει μια αγέλη σκύλων που διασχίζουν αλαφιασμένα τον δρόμο, αντιλαμβάνεσαι το μίνιμαλ και συνάμα διακριτής αισθητικής ύφος των όσων θα ακολουθήσουν. Αποστασιοποιημένη συναισθηματικά η κάμερα, παρατηρεί σχεδόν αμέτοχη τα συμβάντα και τις ζωές των ηρώων της, με την αποτελεσματικότητα ενός ντοκυμανταίρ και την εικόνα ενός γουέστερν που βγήκε από τα σπλάχνα του Μαντ Μαξ, με αυτό το παγερό, καφετί σινεμασκόπ που σε πνίγει με τη μοναξιά του. Το οριστικό τέλος μιας εποχής και το άτεγκτα επιβεβλημένο μέλλον συναντιούνται στο πρόσωπο του Λανγκ και του μαύρου σκύλου που περιθάλπει, αμφότεροι όμηροι των συνθηκών, δέσμιοι του τόπου και πνιγμένοι στην ασφυκτική μοναξιά τους. Αστέρι της μουσικής και μέλος ενός συγκροτήματος που δεν υπάρχει πια, ο Λανγκ που καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, μάχεται με το παρελθόν του και τις τύψεις του, παλεύει με τις πράξεις του, διεκδικεί την επιβίωσή του και ονειρεύεται πως κάποια μέρα θα περάσει τα όρια της πόλης που πλέον δεν υπάρχει πια.
Με παραμορφωτικού ρεαλισμού φελλινικές σεκάνς στον εγκαταλελειμμένο ζωολογικό κήπο όπου ζει και εργάζεται ο άρρωστος πατέρας του και στο τσίρκο που έρχεται στην πόλη κουβαλώντας την υπόσχεση ενός έρωτα στο πρόσωπο της Γκρέηπ, με τα λαμπερά πυροτεχνήματα στο Πεκίνο χιλιάδες μίλια μακριά και την υπόνοια της φύσης που παλεύει να ανακτήσει τα κεκτημένα της, το "Black Dog" ξετυλίγεται σαν όνειρο που συγκρούεται μετωπικά με την καφετιά αλήθεια της ερήμου και με την αμηχανία όλων αυτών των μοναχικών σκύλων που ακόμη και σε αγέλες αναζητούν ένα βλέμμα τρυφεράδας, έτσι όπως άνθρωποι και ζώα περιπλανώνται άσκοπα στη νέα, αχανή πραγματικότητα. Εξαιρετικές οι σιωπές που ακολουθούν έναν αρμονικά δεμένο με την εξέλιξη σχεδιασμό ήχου που αναδεικνύει λεπτομέρειες και επιβάλλεται στη δράση, ξεχωριστή φάτσα ο Έντι Πενγκ, μέγα αστέρι του κινεζικού σινεμά τόσο σε μπλοκμπαστεριές όσο και σε ταινίες ανεξάρτητες, έτσι όπως προσδίδει ξεχωριστή υπόσταση στον χαρακτήρα του Λανγκ, που μιλάει με το πρόσωπο και το βλέμμα και σπάνια με τις λέξεις, εν μέσω ενός "θιάσου" αληθοφανών και συνάμα σαν από παραμύθι βγαλμένων προσωπικοτήτων που τον περιβάλλουν. Δύο οι ενστάσεις μου: Οι απανωτές κλιμακώσεις εκεί προς το τέλος είναι τόσο έντονες συναισθηματικά και εικαστικά που δίνουν την εντύπωση φινάλε, με αποτέλεσμα να νομίζεις -εσφαλμένα, κάθε τρία λεπτά- πως παρακολουθείς το τελευταίο καρέ, ενώ από ένα σημείο και μετά ο επιτηδευμένος κόκκος στην εικόνα μού φάνηκε υπερβολικός και κάποιες στιγμές κουραστικός στο μάτι.
Το "Black Dog" έφυγε από τις Κάννες με το Βραβείο "Ένα Κάποιο Βλέμμα".
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου