Anora (2024)
Δραματική κομεντί των Universal/Focus/Fimnation σε σκηνοθεσία Σων Μπέηκερ, με τους Μάικυ Μάντισον, Μαρκ Έιντελστάιν, Γιούρε Μπορίσοφ, Κάρεν Καραγκούλιαν, Βάχε Τοφμάσιαν, Αλεξέι Σερεμπρυάκοφ, Ντάρια Εκαμάσοβα.
Η Άνι, στρίπερ σε κλαμπ καλύτερης κατηγορίας από αυτά του ξεπεσμού, καλείται να εξυπηρετήσει έναν ρώσο πελάτη, του οποίου τα Αγγλικά δεν είναι τα καλύτερα. Με τα δικά της επίσης σπαστά Ρωσικά, η Άνι γοητεύει τον πιτσιρικά Ιβάν, που της ζητά να ξαναβρεθούν και εκτός του ωραρίου της. Η μία συνάντηση φέρνει την άλλη -πάντοτε επί πληρωμή- και η μικρή γοητεύεται από τη χλιδή της ζωής του Ιβάν, ο οποίος της λέει πως είναι γιος ενός πανίσχυρου επιχειρηματία. Η συμπεριφορά του και η πρόσκλησή του να περάσουν -πάντα επί πληρωμή- μια ολόκληρη εβδομάδα μαζί ως ζευγάρι, πείθει έμμεσα την Άνι πως ο πιτσιρικάς είναι τσιμπημένος μαζί της, γεγονός που ο ίδιος φαίνεται να επιβεβαιώνει σε ένα ταξίδι-αστραπή στο Βέγκας, όπου της ζητά να παντρευτούν. Και παντρεύονται. Και το παραμύθι γίνεται πραγματικότητα για την Άνι, τουλάχιστον έως ότου κάποιοι καλοθελητές ενημερώνουν τους γονείς του Ιβάν στη Ρωσία για τα όσα έχει κάνει το βλαστάρι τους στη Νέα Υόρκη.
Είναι πάντοτε τόσο απροσδόκητα συναρπαστικό το κινηματογραφικό σύμπαν του Σων Μπέηκερ, έτσι όπως κατορθώνει να σε καθίσει στην πολυθρόνα του σινεμά για να σου αφηγηθεί μία ιστορία που σε καθηλώνει, ενώ νωρίτερα δεν ήσουν καν σίγουρος εάν θέλεις να ασχοληθείς με την ταινία. Κακά τα ψέματα, η θεματολογία του δεν είναι και η πλέον ξεσηκωτική, είτε πρόκειται για μια μάνα και την κόρη της που ζουν σε ένα μίζερο μοτέλ στο "The Florida Project", είτε για τον ξεπεσμένο πορνοστάρ που επιστρέφει στη εξαθλίωση της γυναίκας του και της πεθεράς του στο "Red Rocket" είτε στην περίπτωσή μας για τη στρίπερ που ζει τη μαγική βραδιά της Σταχτοπούτας για να ξυπνήσει το επόμενο πρωινό στον εφιάλτη της πραγματικότητας. Περιθωριακοί χαρακτήρες που επιλέγουμε να θεωρούμε αόρατους στη ζωή μας, άγνωστοι στο ευρύ κοινό πρωταγωνιστές και ιστορίες εξίσου από το περιθώριο μα εν τέλει οικείες κατά έναν παράδοξο τρόπο, συνθέτουν ένα σινεμά που κολυμπά με σθένος στα νερά του Ταραντίνο και των Κοέν αλλά με τη βαθιά συναισθηματική εμπλοκή που συναντά κανείς σε ιταλικές ηθογραφίες. Μην παρεξηγηθώ... Δεν μιμείται είδη και δημιουργούς ο Μπέηκερ, απλά παραδείγματα παραθέτω για να έχουμε έναν κοινό τόπο αναφοράς στην κουβέντα μας. Ειδικά στην "Anora" και ακόμα πιο συγκεκριμένα στην απλά υπέροχη σεκάνς στο σπίτι με τους αρμένιους μπράβους, δεν μπορείς να μην σκεφτείς τις ιταλικές ταινίες με μαφιόζους και τον τρόπο με τον οποίο εξομάλυναν με χιούμορ τη βία, προσδίδοντας βάθος ακόμα και στον πιο βίαιο εκτελεστή.
Η "Anora" είναι όλα τα παραπάνω αλλά και πολλά νέα και υπέροχα μαζί, δομημένη με τρόπο τέτοιο που σταδιακά να γνωρίζεις, να κατανοείς και στο τέλος να νοιάζεσαι (αν όχι να συμπαθείς κιόλας) κάθε έναν από τους χαρακτήρες. Αλλάζοντας ρυθμό από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, παίζοντας με τις εναλλαγές από το ασφυκτικά κοντινά στα γενικά θεατρικής αντίληψης, με ησυχία που διακόπτεται από την εκκωφαντική μουσική, από το σεξ της μιας βραδιάς σε αυτό που μοιάζει με έρωτα και από την ελπίδα στη συντριβή και από εκεί στην παλινόρθωση, η Άνι -Ανόρα το όνομά της που δεν συμπάθησε ποτέ- ανακαλύπτει με βίαιο τρόπο μια πτυχή της ζωής της που δεν γνώριζε ή που δεν τολμούσε να αποδεχτεί, αφοσιωμένη καθώς ήταν στην επιβίωση και στη δουλειά της -τα πάντα λογίζονταν με χρήματα ισότιμα του χρόνου που δαπανούσε. Με την τριπλή ιδιότητα του Σεναριογράφου-Μοντέρ-Σκηνοθέτη, ο Σων Μπέηκερ βάζει την ηρωίδα του και μαζί της και εμάς σε ένα τραινάκι με απότομες κλίσεις και ιλιγγιώδεις λούπες, παίζοντας με τα είδη, με τις προκαταλήψεις μας αλλά και με την προσμονή μας, κοντράροντας ενδεχομένως όλα όσα θα περιμέναμε να συμβούν, παραθέτοντάς μας έναντι συνθηκών άλλων και απρόσμενων. Καταιγιστική και συγκλονιστικά αληθινή η Μάικυ Μάντισον κατακτά ρόλο, κοινό και ταινία, πλαισιωμένη από υπέροχους ηθοποιούς σε χαρακτήρες πρόκληση, αλλά και από τον αξέχαστο (με το που βγαίνει στην οθόνη) Ιγκόρ του Γιούρε Μπορίσοφ (θυμηθείτε τον στο "Βαγόνι αριθμός 6"), του οποίου το βλέμμα και μόνο αφηγείται ιστορίες. Σπαρακτικό το μη-φιλί του φινάλε. Η "Anora" έφυγε από τις Κάννες με τον Χρυσό Φοίνικα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου