Conclave (2024)
Ελληνικός τίτλος: Κονκλάβιο
Δραματική ταινία της Filmnation σε σκηνοθεσία Έντουαρντ Μπέργκερ, με τους Ρέηφ Φάινς, Στάνλεϋ Τούτσι, Τζων Λίθγκοου, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Σέρτζιο Καστελλίτο, Λούσιαν Μσαμάτι, Κάρλος Ντίεζ.
Στα άδυτα του Βατικανού μάς ταξιδεύει η ταινία (πού αλλού θα μπορούσε άλλωστε;) και στην αμείλικτη, όπως προκύπτει, διαδικασία εκλογής του νέου Πάπα, ύστερα από τον αιφνίδιο θάνατο του προηγούμενου. Με τέσσερις να είναι οι πλέον ισχυροί υποψήφιοι για τον θρόνο και με τον κάθε έναν εξ αυτών να εκπροσωπεί διαφορετικές τάσεις και πολιτικές, η ευθύνη για την εύρυθμη διαδικασία αλλά και για το βέλτιστο δυνατό αποτέλεσμα πέφτει στις πλάτες ενός αφοσιωμένου ιερέα, που έρχεται ξαφνικά αντιμέτωπος με μυστικά και αποκαλύψεις που θα μπορούσαν να κλονίσουν συθέμελα την καθολική εκκλησία.
Εξαιρετικοί ηθοποιοί σε εξαιρετικές ερμηνείες που πιθανόν δίνουν ραντεβού με τα Όσκαρ, σενάριο που σε κρατά καθηλωμένο από το πρώτο μέχρι το 120ό λεπτό και σκηνοθεσία που μετατρέπει τη διαδικασία εκλογής σε κάτι σαν κατασκοπικό θρίλερ υψηλών ταχυτήτων, καθιστούν το "Κονκλάβιο" μια ταινία συναρπαστική, από αυτές τις δυνατές και τις ξεχωριστές, που συνδυάζουν τα μεστά μηνύματα με το καλό σινεμά για όλους. Και όχι, δεν είναι απλά ακόμα μια ταινία για το Βατικανό και τους σκοτεινούς διαδρόμους του καθολικισμού, κι ας διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου εντός του Βατικανού, τουλάχιστον όπως αποδόθηκε μεγαλοπρεπώς στα πλατώ της Σινετσιτά. Ούτε κατά διάνοια δεν σου περνάει από το μυαλό πως οι χώροι αυτοί είναι σκηνικά σε στούντιο, όπως επίσης ούτε λεπτό δεν συνειδητοποιείς πως και ως θεατής βρίσκεσαι και ο ίδιος κλειδωμένος μαζί με τους καρδινάλιους, χωρίς να μπορείς να έχεις την παραμικρή επαφή ή πληροφορία για όσα συμβαίνουν στον έξω κόσμο. Και κάπως έτσι, το "Κονκλάβιο", με τις διαρκείς ανατροπές και την "πολιτική" ίντριγκα που καθορίζει αποφάσεις και ψήφους, αποκτά έναν αέρα μυστηρίου α λα Άγκαθα Κρίστι, με τη διαφορά ότι το φινάλε δεν αποκαλύπτει κάποιον δολοφόνο αλλά τον νέο Πάπα. Βάσει σεναρίου και σκηνοθεσίας, το μοντάζ του Νικ Έμερσον χρησιμοποιεί περάσματα με κόψιμο ακριβείας σαν από μαχαίρι ή συνθέτει σεκάνς που τρέχουν το χρόνο προς τα εμπρός (ειδικά στις σκηνές της ψηφοφορίας), κάθε φορά με διαφορετικό ρυθμό και ένταση, μετατρέποντας την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων σε μέγιστη αποκάλυψη. Είναι τόσο ξεχωριστή από κάθε άποψη η καλλιτεχνική διεύθυνση της ταινίας και τόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με κάθε δραματουργικό επίπεδο, ώστε η φωτογραφία του Στεφάν Φονταίν παρέα με τη μεγαλειώδη μουσική του Βολκερ Μπέρτελμαν, αλλά και τον εξαιρετικό σχεδιασμό του ήχου, να απογειώνουν το "Κονκλάβιο" σε άλλα κινηματογραφικά είδη από το αναμενόμενο.
Γραμμένο με εξαιρετικό κινηματογραφικό ρυθμό, το σενάριο του Πήτερ Στρων ("Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλυ", "Το χρέος", "Η καρδερίνα", "Μια αμερικανική ληστεία") που διασκευάζει το βιβλίο του Ρόμπερτ Χάρρις, δηλώνει εξ αρχής το στίγμα του που μοιάζει με πολιτικό/κατασκοπικό θρίλερ και αναπτύσσεται σαν ωρολογιακή βόμβα που μετράει αντίστροφα μέχρι το μεγάλο μπαμ, χρησιμοποιώντας για όπλα τους διαλόγους και τις λέξεις που ακούγονται ξεκάθαρες μία προς μία, ειπωμένες εξαιρετικά από τα χείλη εξαιρετικών ηθοποιών. Κι εκεί έρχεται η σκηνοθετική μαεστρία του Έντουαρντ Μπέργκερ, που από το ανθρώπινης κλίμακας "Jack" και τα χαρακώματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στο "Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο" πλέον διαχειρίζεται μια άλλη μάχη, πίστης, αξιοπρέπειας και ηθικής σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον που μοιάζει σαν να αντιμάχεται τις ίδιες του τις αξίες. Δεν είναι μόνο πώς καθοδηγεί αυτό το μοναδικό επιτελείο ηθοποιών αλλά και ο τρόπος που αναδεικνύει το "μέσα" τους και το κάδρο που χρησιμοποιεί για τον καθέναν. Ας πούμε, μένει αξέχαστος ο Στάνλεϋ Τούτσι που όμως δεν είναι ο Στάνλεϋ Τούτσι, τουλάχιστον όχι στον τρόπο που μιλά και στον τρόπο που κοιτάζει, αλλά ο καρδινάλιος Μπελίνι, χαμένος μέσα στην αφελή του αποφασιστικότητα και την ευκολία με την οποία ασπάζεται την απογοήτευση. Ως προς τον καρδινάλιο Λώρενς, ενός συναρπαστικού Ρέηφ Φάινς που διατηρεί όλο το εσώτερο πάθος του με το κεφάλι του όμως διαρκώς ελαφρά γυρτό, ο σκηνοθέτης επιλέγει να τοποθετεί την κάμερα πάντοτε λίγο πιο πάνω, λες και κάποιος τον παρακολουθεί από ψηλά και ευλογεί (ή όχι) τις επιλογές του. Συναρπαστικός είναι και ο Σέρτζιο Καστελίτο, όπως και ο Τζων Λίθγκοου σε μια υποδειγματική διαδρομή από την έπαρση στη συντριβή, με ένα και μόνο βλέμμα, ενώ σεμινάριο υποκριτικής παραδίδει η Ιζαμπέλα Ροσελίνι με θέμα "πώς να κάνετε σημαντικό και αξέχαστο έναν ρόλο 5 περίπου λεπτών, συνολικά, στην οθόνη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου