Fly Me to the Moon (2024)
Κομεντί των Columbia/Apple TV+ σε σκηνοθεσία Γκρεγκ Μπερλάντι, με τους Σκάρλετ Γιόχανσον, Τσάννινγκ Τέιτουμ, Γούντυ Χάρελσον, Ρέυ Ρομάνο, Τζιμ Ρας, Άννα Γκαρσία, Ντόναλντ Ελίζ Γουάτκινς, Νόα Ρόμπινς.
Το 1968, με την πίεση στη NASA να γίνεται αφόρητη από τα ΜΜΕ αλλά και από τον ίδιο τον Λευκό Οίκο σχετικά με την επερχόμενη πτήση του Απόλλων 11 που θα μετέφερε αμερικανούς αστροναύτες στην επιφάνεια της Σελήνης, ένας μυστηριώδης τύπος προσλαμβάνει την πιο αδίστακτη διαφημίστρια για να αναλάβει την προώθηση και τις δημόσιες σχέσεις της αποστολής. Καπάτσα, ευφυής και αποφασισμένη να πετύχει, η Κέλλυ Τζόουνς γοητεύεται αλλά έρχεται και σε ρήξη με τον υπεύθυνο πτήσης, τον Κόουλ Ντέηβις, ο οποίος απεχθάνεται όλο το διαφημιστικό τσίρκο που του φοράει στον σβέρκο. Το μεγαλύτερο ζόρι, όμως, έρχεται τη στιγμή που ο μυστηριώδης εργοδότης της Κέλλυ, ο Μο, της αναθέτει να στήσει την προσελήνωση και τον περίπατο στη Σελήνη σε στούντιο, ώστε να υπάρχει εφεδρική εικόνα σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά με τη μετάδοση. Απαράβατος κανόνας, η Κέλλυ να μην το ανακοινώσει σε κανένα από τα μέλη της αποστολής, εάν επιθυμεί ένα δικό της μυστικό να παραμείνει κρυφό και να διαγραφεί εντελώς από το παρελθόν της.
Διασκεδαστικό (εγώ προσωπικά πέρασα μία χαρά), έξυπνο, λαμπερό και πασπαλισμένο με μπόλικη χολυγουντιανή αστερόσκονη, το "Fly Me To The Moon" αποτελεί προσωπική επιτυχία της Σκάρλετ Γιόχανσον που έρχεται να μας θυμίσει πώς έλαμπαν κάποτε στην οθόνη οι bigger than life ντίβες του σινεμά. Βοηθούσης της εποχής όπου διαδραματίζεται και της λαμπερής και βγαλμένης από τα παλιά τα χρόνια φωτογραφίας του Ντάριους Βόλσκι, η Σκάρλετ Γιόχανσον αστράφτει ερμηνευτικά, εμφανισιακά κα ενδυματολογικά (της Μαίρη Ζόφρυς είναι τα υπέροχα ρούχα που φοράνε όλοι) και κουβαλάει με επιτυχία ολόκληρη την ταινία στους ώμους της, επιτυγχάνοντας να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, εκεί όπου το σενάριο παραπατάει σε διαφορετικές ιδέες και είδη. Βλέπετε, το "Fly Me To The Moon" πλασάρεται ως αισθηματική κομεντί ενώ στην πραγματικότητα αφηγείται τον κόπο και την αφοσίωση αυτών που έστειλαν τους πρώτους ανθρώπους στο φεγγάρι, εντός ενός αληθούς ιστορικού πλαισίου. Εν μέσω αυτών, το σενάριο της Ρόουζ Γκιλρόυ επιστρατεύει το εύρημα της προσελήνωσης-μαϊμού, κλείνοντας το μάτι σε πολυετείς θεωρίες συνωμοσίας, τις οποίες βέβαια αποδομεί, εντείνοντας τόσο το χουμοριστικό στοιχείο όσο και την ίντριγκα στη σχέση των δύο πρωταγωνιστών, αλλά κάπου εκεί είναι το σημείο όπου αυτές οι ιδέες αποδεικνύονται εν τέλει πολλές για μία και μόνο ταινία, οπότε και χάνονται λίγο οι ισορροπίες. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθείς πως η κεντρική ιδέα αφορούσε σε κάτι διαφορετικό αλλά όχι αρκούντως πιασάρικο, οπότε επελέγη η συσκευασία της σε αισθηματική κομεντί για να κερδίσει εντυπώσεις και εισιτήρια. Εκ του αποτελέσματος όμως, η ταινία δεν είναι (μόνο) rom com οπότε δεν γοητεύει αυτούς που περίμεναν να δουν κάτι τέτοιο, ενόσω απομακρύνει τους εν δυνάμει θεατές που θα ήθελαν να παρακολουθήσουν μια ιστορία για τα (πιθανά) παρασκήνια της αποστολής Απόλλων 11. Εκεί όμως έρχεται η Σκάρλετ Γιόχανσον για να σώσει την κατάσταση, παρέα με τον Τσάννινγκ Τέιτουμ που αποτελεί την επιτομή του αμερικανού καλού γιου, με παράστημα πρόσωπο και ερμηνευτικό στυλ που εδώ ταιριάζουν απόλυτα με τον ρόλο. Βέβαια, υπάρχει και ο Γούντυ Χάρελσον που μεγαλουργεί ως ο μυστηριώδης Μο, με μια ερμηνεία που κοντράρει όσα ξεστομίζει με όσα νιώθεις ότι σκέπτεται, αλλά την ίδια στιγμή εξαιρετικά διασκεδαστική τόσο για εμάς όσο και για τον ίδιον. Δεδομένων των σεναριακών ατασθαλιών, μια χαρά διατήρησε τις σκηνοθετικές ισορροπίες ο Γκρεγκ Μπερλάντι, περισσότερο γνωστός για τις μεγάλες επιτυχίες που έχει υπογράψει ως παραγωγός.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου